Literarishe bleter · 1928-09-28 · 39 (28.9.1928) · p. Seite 766

39 *ייו ליןןרןר־ ען * ל * ם * ר 766 ד ע ר ם ע ר ו ו י ז װםעװאל-יאד איװאנאװ ליגן אױף דער ערד זאסטיקע אץ םרײדיקע. אויף סישעלעך האבן געבלאנקס בלויע װײנסרױבן. די װ״נסרוינן הןגן זײערע ריחות באהאלםן אין זיך אין אנםיםקע הןןס געסראצס, אז קײנ■ םאל װעם איר מויל נישם םארזיכן דעם סעם םון די ריחות און םונקט אזוי הןןבן געםראכם די ײנגלעך, װןןס זענען גע• שטאנען נעבן דעם הענילעח כאסש מ׳זןןגם, אז ס׳זענען גע• װען םאלן, װען דער םוחר הןןט אפגעריםן א יאגדע ןןדער צװײ, און געגעבן א ײנגל. נןןר שםײן הןןם דןן אנםיםקע נישס גע■ קאנט, מ׳הןןט באדארםס פירן די אלסע אהײם, און אײגנסלעך האס זי נישס מקנא געװען די ײנגלעך. זי הןןם זיך באגנוגנם מים זײער םזל, אין װעלכן זי האס אגב נישס געגלויבס אויך. װי תמיד, האט די אלםע אויך דאסמןןל, אויםהױבנדיק זיך אױף די סרעפ, געװאלט ןןפװישן די םיס, כדי נישם ןןנבוסדעסן אין שטוב, כןןםש דער םןןג איז געװען א סרוקענער אץ א שםוי• ביקער — נןןר םים דער אלסעי׳ ה?ם מ?ן זיך נישם געקןןנם שפארן זי האס זיך א כאם געטון םארן אײזנדל און דעםןןלם האס זיך ארויםגעװיזן, אז זי הןןם םארגעסן די שלעם־שיכלעך בײם קלויססער. בײ אנסיסקען זענען געװען ברײם צוםעםידע• םע םינגער (פונקם אזוי װי צװישן די םינגער אירע זןןלן זײן נןןך אנדערע נישם זעבארע און אזוי, דאכם זיך, הןןם אנםיםקע געםראכט) — קאםערינע אלעקסעיעװנע הןןם א קוק געסון אויף די הארםע צעשןןבענע םינגער און האט לאננזאם ארויסגע• רעדם: .גײ׳, — איז אנםיסקע אװעק. כןןסש ם הןןס זיך איר נישס געגלוסם. אין קלויססער איז איצס גןך פײכס, דער װעכ• סער דרײס זיך ארום און מרוקעס, ער הןןם נישם ליב קײן קינדער אין קלױססער, אים דאכס זיך אלץ. אז קינדער קוםען אהער גנבענען ליכט. (דער װעכסער איז א שוססער, הןןס צװײ סעכטער געהאם. זענען זײ אין גאס אװעק זוכן א לוסםיק לעבן — אםשר האבן זײ געםונען אויך. אבער דעם סאםן נישס מוריע געװען.) אין דירה ןןבער בײ קאטערינע אלעקםעיעװנעס באלעבאםים איז געװען פוםס. דער איז אװעק צו דער ארבעם. דער אויף א ראנדעװו, װער פרןןםם אביסל אויף דער זון, און קאסעייגע אלעקסעיעװנע איז אדורך די גאנצע וװינונג. אײדער זי איז ארײן צו זיך אין קאמערל. די סיר הןןם איר געעםנם די קעכין. זי הןןם איצם געדונערס םיםן געםעס אין קיך. די קעכין איז א געװיקסיקע, םים א ברײםן הינסן, און הןןס באין אופן נישט געקאנט געבױרן קײן קינד. דער מאן אירער, װןןס האם געװוינם אין דארף, הןןט געדרןןם. אז ער װעם זיך אויס• זוכן אן אנדער װײב. די קעכין האס געזןןגם, אז קיין קינדער הןןם זי נישם צוליב םאנגל אין לוסם און הןןם געהאלםן אין אײן עםענען דעם לוםסשיק אויף לוםםערן. די באלעבאסים אבער םלעגן איר םארביםן צו עסענען: זײ הןןבן געזןןגם, אז ם־װעם זײן א צוג-װינס בײ קאםערינע אלעקסעיעװנע אץ קא• מערל און זי װעם זיך םארקילן. נישם צוליב דעם, װײל ם הןןם מורא געהאס, אז קאםערינע אלעקםעיעװנע קןןן נןןך שסארבן— נןןר דערפאר, װײל זײ האבן םײנם געהאם קראנקע, קראנקע זענען אנשםעקנד, און דער באלעבןןם, א קײלעכדיקער, םיס הןןר פארקעמסע ארויף, הןןס זיך אםילו געאײלס שסענדיק •דער ערשםער צו קושן די הענם בײ די דאמען, כדי זיך נישס צו• רירן צום פארבליבענעם שפײעכץ םון די, װןןם הןןבן די האנם געקושס םריער םון אים. ןןבער קאטערינע אלעקםעיעװנע הןןם געםראנם, אז די װי נאר בײ דער קלויםסער־טיר האט זיך באװיזן דער װעכסער, װעלכער האס אופישנע געקלונגען מ־ס די שליסלען בדי צו םארסיײבן דעם דרימל, איו תיבף קאטערינע אלעק־ סעיעמנע צזגענאנגען צום שװעל. סיאיז געװען א קלײנער קלױ• םטער־ױם טוב. דער גלאקן־קלינגער האט זיך לאנג געישובס פון װעלכן גלאק אנצוהויבן דאם קלינגען. דער גלח, װאס איז גע• װען טויב און האט געהאט אססמל, האט זיך פארשפעטיקם. די אלפע איז מיט אלעםען געװען אומצופרידן און האט זיך צע• שטרײט געצלמס. א־ר האט זיך געדאכס. אז אלע אין קלוי־ הטער פארשטײען איר אימצופרידנקײם און האבן מורא םאר א־ר, האט זיך פארגעשמעלט אז זי שטײט אין קלויסטער אױס■ געגלײכט, א שטרענגע, אין שװארצן אנגעטון. — אבער איר גע■ שטריקסער קאפטל, דער געלאסעסער און שמוציקער, האט נאך מער הארבאטע געםאכט איר אײנגעבויגענע פלײצע. די אראפ• הענגנדיקע באקן זענען באװאקסן געװען מים גדוילעכע האר און די שארפע נאז איז געװען צוגעשװןןלן און שװײםיק, אלץ דערפאד, װאס מ־האס .זי זעלסן געװאשן מיס זײף. זי האט זיך אראפגעלאזם אויף די קני און האס זיך אלע מאל ארוכגעקוקס אויף דעם מײדל, װןןס הןןט איר באי דינס, אויף;זנפיסקען. דאס מײדל האס זיך געאײלס איר צו• צוהעלפן און האט. װי אלע אנדערע אין שםוב. געמאכם אזא פניס, װי זי האס מורא, אז קאטערינע אלעקסעיעװנע זאל זיך נישט בײזערן. אין דער אמתן האם אנסיםקע געטראכם, אז די אלטע מאכט בלויז אן אגשסעל. אז זי איז פרום, און אין קלויסטער גײם זי נאר גלאם אזוי. מיט װאם דען קאן זי אפ• דאנקען אירע באלעבאםים, בײ װעלכע זי האס קארגע סופציק יאר געדינם פאר א קעכין און װעלצע האבן איר איצט גע• געבן א קאמערל הינסער דער קיך, עסן און סרינקען ביז אלע אירע יארן און נןןך א מײדל צו באדינען. אנסיםקעןז און װער װאלס טאקע א בעלן געװען שסײן אין דעם ענגן קלויםסערל אין דער שםיקנדיקער לופס פון װאקס און װײרויך, אז אינ• דרויסן איז אויגוםס, און עטװאס געלבלעכע בלעטער, צײטיקע און מ־דע פון גליקלעכער רײפק־יס, פאלן פון די בױמער און הענגען אויף די אײזעדנע שפיצן פון די שםאכעטןז די בלע• טער שםעקן םים די פרוכטן, װאם פילן אן די מערק. א גרויסער און זוניקער הערבםט רוקם זיך אן אויף דער שטאס, און די שטאס קלינגם און די פײגל אויפן הימל קלינ• גען און או־ך אויפן הארצן א־ז לעבעדיק. דער אלםער איז קאלם. זי גײס אנגעסון אין עסלעכע פאר זאקן, אײנע אויף די אנדערע. די שלעפ סופלעם אירע זענען אויך גראבע און אן סילקעס. און אויפן שװעל פון קלויםטער הױבם אנפיסקע אן אונםערצױאגן די אלםע און שלעפן איר פארן האנס: ,קום, קום׳. באלד םון דער קלויםטער״שװעל זעם מען די םעדער, די צװײגן לײכסן םון זון און װינם. און די אלםע פארםשעפעט זיך אן דעם געפלןןכטענעם טרעםערל. אנםיםקע סאדגעםס א קוק צו סון דער אלסער אויף די םיס, די שלעפ-שיכלעך בלײבן איבער, און די אלסע גײם אװעק איבערן גאם אין די זאקן. אויםן גאס גײם שוין אנסיםקען די אלסע אינגאנצן נישם אן. דא אין די ראגן שסײען פלינקע און סרײלעכע פױערן און פארילויםן מיט ראזע פ־נגער רויסע. זאפטיקע פאזיאמקעס. די קוניס האבן זיך אוםגעקוקס און געלאכם װי די יאגדעם הןןבן שװער דורכנענעצם א פאפיר און זיך ארױסגעשיס אץ געבליבן