Literarishe bleter · 1928-09-28 · 39 (28.9.1928) · p. Seite 765

765 ליטערארישע בלעטער 39 תא ע ל־י ע ג י ע ס קאדיע מאלןןדאווםקי חו א ב ר י ו ר װײם אין זינגענדיק, װי א םויגל, גײט א בריוז. גיס מיט שארסן קאנט א ברי די הױט פון האנט. װערן מײנע ליםן םרוקן און דער אםעם אײנגעשלונגען שטיל, גיס א בריװ א װאקל זיך, א םלי פין די אויסגעשםרײטע םינגער אייף מײן ק:י אין די שורות גיבן זיך א הײב און בעשיטן זיך איבער די ברעמען, װי א גזןלרענער שםויב. נאר הײנט הןןב איך געהאט א בריװ אזא: א קיל געטין אין סנים, װי א װינט און די ליםן מײנע אױסגעקרימס. איז אן אקםל מיטן בריװ אראפגעפאלן שװער אין אין האלז האט אויםגעקנוילס זיך גרויס אין בײנערדיק א טרער. /ץו סין אלע װינטערן, װןןם■ איז דען םארבליבן מער, וױ עטלעכע םארשנײטע װענט אין לויטערקײט סין װינטערדיקע טעג, אין םין םײן הארץ אן אויסגעװארעםטער אין ליבער װעגז אין װןןס איז דען םארבליבן מער פין אלע זוסערן, א װארעמקײט םין װ־נט, א װײסע קלײד און פון מײן הארבן אויםגעװארעמם עטלעכענע רײדז םארלאג ב. קלעבקין, ווארשע שוין דערשינען: פ. ד־זײלפערײ ערשטע טריט נרעםםןנלןפי? 8*רן דיזזיםן יערן-יןר םיס 6יל ןר-גינעי? יײכניננען פרײז 2,50 גילדן 5. ד־זײלפערן דה ם פ ר ץ לערבניך •ין העוגרעאימ •*ר די ײדי** מילן, 1 ס״ל, *רײז 2,50 גילדן ס. הײלפערין און דיר םאקס װײגרײך פראקטישע גראמאטיק פױ דער ײדישער שפראך — 1 סרי — םרײז 1,80 גילדן *דרןם ס2 1>1״\ש1םרז ,ם?י523ז8/ע ,־חםחםץפ, .6182ק5 םאר נעלם: 13,196 .0 .1£ .? 1 אסאל זענען געװען די פרילינגס און איצם זענען די הארבססן — לאנג. מײן הארץ, װאם איז שױן גלײכגילטיק צי בער און אומרעכט, טוט אלץ אן ערב־װינסערדיקער רעגן באנג. און םונקלקײט, װןןם םאלם םים דרןןונג אויף םארנאכטן, איז אוםעטיק װי מנחה־םורםלען םין אן אלסן םאן, און בװײגן שוין אראפגעלײדיקסע . אויף םערנישט בליען שוין און םערנישט װאקסן, װי ערשםע קנײסשן אויםן פנים טיען באנג. אמאל זענען געװען די םרילינגס אין איצס זענען די הארבסטן לאנג, אין שיטן אפ םיט זשאװערדיקע בלעטער דעם װעג, מײן אומהײםלעכן גאנג. ח צ ו א. ביםט איצטער זײער קלוג, און אגגעסון ביםטו גרויסשםעטיש און סאליד, ם־איז בײדע זאכן שװער צו מוחל זײן, םון בײדע װער איך אוםעטיק און מיד. און איך גײ אלץ ארום נאך אפגעריסן, װאס טויג אבערז — סיאיז שוין אביםל שפעם, און װי אן אלם־געװארענע ציגײנערקע, עס קלײדס שוין מערנישט. נישס דער בארװעם, נישס די צעפ. אמאל די קלײדלעך אונזערע [קרעסאנענע], װי װײםע םאנען. מיט םרײד און םרידן האבן זיך געװײס. און װעםען ם׳םען נישם ליב געהאם און װעםען נישם געװאלס דערקאנען, אז אלץ איז זיס געװען װי װאםער און װי ברויט. דער זאםד װןןס קען זײן װײכער אויף זיך אויםציען און שרײען, אזוי גלאס א געשרײ םון אכצן יאר, אויף ערד, װו דען זשע צוםאלן און װײנען, און װישן זיך די אויגן מים די הןןרז װי לײכט זענען געװען אונזערע סרערן, אזוינע םרײדיקע, װי אוםגעריכטע געםט, און באלד זיך טריקענען, און באלד נישס װערן, אזוי זענען געװען אונזערע םרערן. הײנט בויג איך ױך מיט שװערן קאפ צו יענער זוםערדיקער װעלם, און װײל םײן הארץ איז שװער, װי שװער עס װערט א זינקענדיקע שיף און װיל אלץ מער ארןןפװארםן סון זיך — װיל איך די ױגנס־םרײנד מײנע נישט םרעסן, און אױף די שארסקײס םון זײער אײנגעהאלטענעם בליק. און אױף די שטיל־םארשװיגנקײם םון מויל, נישם זען, נישט ןןפסילן דעם גרױל.