Literarishe bleter · 1928-09-21 · 38 (21.9.1928) · p. Seite 748

38 זא <יסורןרי 748 הײנם ארוים אין שסרײק, היעם, װען דער האםן איז אימר• געםאקס םיס נישם אויםגעלןדענע קוילן! װער איז דןרפאר םיר זןןלן ארוים אין שסרײקז פען הןןס געשלעפט די סיפקעם םון די םײלער, גע• קרוםס די םריקענע ליפן, די געלנלעכע גײן. — םאל איז גערעכס: — איך װעט, ער איז גערעכס! — פײנע שכירות הןןס םען געשניםן אױף נען פרןןנענסז — און פיר נװןןנניק, הינם אזעלכעז — מים גוםן װעם םען גןןרנישס אויםםירןו — דארף םען שםרײקןן — אװדאי שטרײקןן — אראפנעםען די .נאים♦ םון דער ארבעטו — םאקע נאלדן — װער גײםז — קומס, חברד.! קײנער הןןם זיך מער נישט ניגעהערט נו די רעזןן• לוניעס, װאם םען האם געלײענט םון דער עםטראדע. פלײ• נעס האבן זיך אײסגעגלײכס, אויגן נעםינקלט, װי אין דעם נלויזן נאשלום װןןלם שוין געװען דער זיג. מען דןןם אויפגעפראלס די דןןפלסע םירן, זיך געלאזס אין גאס ארײן מיט אײן םרעפ, םים א נװײסער. א לאנגער יונג הןןם זיך נעזינגען און אלע האנן אונסערגעכןןפס. — ס־איז םיר גוס, כ נין א נןןם, א באםי א נאס; (נא• סיאקו דער המון הןןס זיך םיטאמאל ןןפגעשםעלם, זיך א װיג געסין, ןןננעהויבן נוריקנוםאלן. םין די קעגנאינערדיקע הײזער הןןבן זיך נאװיזן ,שסארקע• •), געגאננען גו דרײ, נו םינף. די געקעםטלסע קעפם|װוילעריש םאררוקס איבער די אויערן, אין די הןנט אײזערנע שםעקנם. און אײדער די ארבעםער הןןבן נײס געהאס עפעם נו באשליםן, איז די גאם םול גע• װןןרן םיס געשרײען. די שלעגערם הןןבן זיך א װןןרף געסון אויםן הםון, אים געשםופס אויף נוריק, װי מען סרײבפ שעפםן, און די לוםט הןןס גענוםען געשװילן םיט אוםגעהויע• רע קולות. — חברים, םען שלןןגםז — םען שפאלס קעפו — אנסלויפסז — אנםלויםט נישם: — בלײבם שםײן, םארשןןלטענעו — שםעלס אײך אנסקעגן! — אט איז א קאםםן מים סלעשעמ — נעמם, חברד.! — נעברעכם די םלעשער אן די הינםישע קעסז און מים די נעברןןכענע םלעשער שנײדס בײ די .גענג• סםערס״ די העלזערו — גענאנגען, באיסן — געגאנגעןו דיגה ןןן ןןסעם הןןם זיך געםרןןגן םיםן הםון. םיםגע• שלעפם געװןןרן. װי א םעדערל נװישן װינט, נישס געגלויבם. אז זי װעם ארוים א גאננע. אין דעם געדראנג הןןם זי גע• זען װי פנחם דערװײסערם זיך אלץ פער םון איר, װערם גע• שלײדערם, װי אויף כװאליעס, זינקם, סיקם־אױף ןןן א קאפע• ' לױש. זינקם װײטער. סישל לױםם־ןןן א נאלןןדענער םים *) .*סןרקנ־ ןדער .ננננסםערס׳ — ננױנננננ נינדיס!. םארקןןפסשעסע װענם. דער גרויםער זאל איז שוין געװען ןןנגעפרןןפס םים מענםשן, װען שלםה איז ארײן פיס דער חברה. זײ זענען געגליבן שםײן בײם ארײנגאנג. ארײנגעןן• סעמס דעם שארםן ריח םון שװײם. נרןןנסן און םאבאק. װןןם קרעלס אין האלז. דער הםון איז נישם אײנגעשסאנען. זיך נעשםופם ארױף, ארןזפ און נײם ערשםן בליק הןןם עם אויםגעזען, װי נוױי םענגעס מענםשן הןןבן זיך נוםעליק נוזאםענגעשסױסן און קןן• נען זיך נישם םונאנדערפלןןנסערן. די מאסע עלעקסרישע לעמפלעך הןןבן נןןך םונקעלער געפאכם די אזױ אױך ארום• געגריזשעםע װענס, דעם נעשפןןלםע^עם םופים. פניםער נישט געגןןלםע, נעשםיםענע. קײנער הןןם זיך נישס אײנגעהערם, װןןם מען רעדם םון דער עםםראדע. םען הןןס געשםועסס נװישן זיך, געלאכם, װי מען װןןלם געקוםען םארברענגען. ארײ-געןןםעםם דעם רויך, װןןם הןןם זיך געװיקלס איבער די קעפ. געבליבן הענגען אין דער נונויפגעפרענסער לוםט. םײל זענען געבליבן שםײן פים עסװןןם נעשפרײםע פים, די הענם אין די קעשענעס. װי זײ װןןלםן אלײן זיך געחידושם װוהין זײ זענען םארקרןןכן. אנדערע הןןבן זיך ארןןפנעלןןזם אויף די בענק. װןןם הןןבן זיך גענויגן ארום די װענם. םען הןןם גערויכערס, געקנאקס ניםלעך, בײם ארײנקוםען איז געװען קענםיק. אז שלםה און סישל זענען הײםישע םענםשן. װו א קער. הןןס םען זײ בא• גריםם: האלןן. סאלו האלןן, םיליפ! זיך נעםודעס םים זײ און באלד זענען זײ נישם געװןןין. אי פנחם. אי דינה הןןבן געקוקם אױף די נעװאקםענע גוײם, עלסערע, יונגערע, די םרים שװערע, ןןקםענע. הענס אפ• געארבעסע מים נעקריםםע נאנע-נענל. — זעלםן. װער ם׳הןןם דןן א גאנץ סנים, — האם דינה אײנגערױםס פנחסן—כ׳הןןב שוק ןןנגענ״לם א נװןןנניק פניםער, אוינ אײנער הןןם נישם קײן שנים אויף דער באק. האם ער אויף דער גןןםבע. אויםן שסערן. — אז םען קוקס אויף דעם עולם. — האס פנחם א זןןג געםון צו דינהן — זעס םען, אז דןןם לעבן איז א שםענדיקע םלחםה. דןן הןןבן םיר אלע סעלקער: אמעריקאנער, אירלענ• דער, םלאװן, איסאליענער... — ײדן זעס םען דןן נישט. — און םישל און שלםהז נעבן דינהן איז געזעםן א םיםליעריקער ארנעסער, אויס• געזען נו זײן אן איםאליענער. דןןם פנים באװאקםן מים שםײפע, שםעכיקע הןןר. די אויגן רויםלעך. די נעױירענע הענס מים ןןפגעשסאנענע םינגער, װאס קןןנען זיך נישם םאר• םאכן, זענען געלעגן אויף די קני. די אויםגעגויגענע םיס הןןבן געשםעקס אין א פאר נעסןןרענע שיך, װןןם זענען גע• װען דורכגעברענס םון קאלך. דינה הןןם נישם געגלויבט, אז דער ארבעםער זןןל הןןבן אמןןל א קינד געװען, געלעגן אין א װיגעלע, און א םא• מע האס אויסגעקושס די הענסלעך, די םיםלעך, זיך געשפיגלם אין דעם קינדם אויגלעך. װער הןןם םון דעם קינד געמאכם אזא םארזעעניש און סארװןןס ז א פארדרןןם הןןם זיך גע• בלעזלס אין א־ר אויף זיך אלײן. נישס געפרעגם םער, װער ם־איז גערעכש — שלםה ני סנחם. אויף דער עסםראדע איז געשםאנען שלםה םיס אויםגע• הוינענע םויסםן, אינערגעשריגן דעם םומל: — חברים, די שכירות הןןס םען אונז געשניםן, די אר• בעס־שעהן סארלעננערםו איך בין דערפאר, םען זןןל גןןך