Literarishe bleter · 1928-09-07 · 36 (7.9.1928) · p. Seite 704

36 זא ליסעו *רי#ז נלעסעד 704 דאס ווערה איז געענדיהט א•!ר.אובני/ירושלים דאס װערק איז נעענדיקס, דער קינססלער איז םרײ די לאסס איז געםאלן. די שרעק איז םארבײ... די שסומע אין רוישיקע, אײנזאםע שעהן םון גליק, און םין םײן, אין םון שםילן שגעון, םון יאוש אין האסנונג, פון שװאכקײס אין בח, סון װערים, װןוס זויגן אין נןגן דעם םוח, פון בליכן, װןוס בלענדן, פין כליען װןס אינדן, װאם ברענען א רגע און פלוזילינג םארשװינדן אין לןןזן נןןך זיך בלויז א הײפעלע אש — א שלאכסםעלד, סארװיסס, נאך דעם םוםל און רעש... — פון פרײד, םון א נײער, א כיםעריק-שלאםער, װןןס קוםס, װען דער קאפ איז נאך לײדיק און שװער און פילם אים, און הײבם אים אלץ העכער און םער... — די שעהן, װןןס קענען קײן װערק אין קײן שאםער — נאר טרויםען, און פליקן. אין היםלען. אין בערג — אװעק יענע שעהן(״ געענדיקס דןןם װערק!... דןזס קינד איז געבוירן, דער בונד איז בעריסן; דער קינםסלער אלײן הןןם דעם נןןפל צעביםן. עס סריפם נןןך דןןס בלום םון דער אםענער װונד, און ער — ער איז סרײ װי א הײםלןןזער הונט... און דןןס, װןןס איז םריער געװען םים אים אײנס — זײן זעל און זײן זןןםען, זײן שטןןלץ און זײן שאנד — איז איצסער א קונססװערק, א שפילכל א שײנם, און ער איז א נןןםען, געקריצס בײ א ראנד... * רוובני און ם׳איז דערווייל די רו נאך נישט דערעםן אײזיק קאהאן / מינםה כ׳חןןב נעקןןנם זײ אין די םערינקע שינעלן, םיס הײסער ביקם אויף צוגעקװעסשסע אקסלען• נןןר יענע םעג הןןבן זיך שוין לאנג געםעלם, און יענע טעג הויבן ןןן צעװאקסן. כ הןןב םײן בליק באהעסם םים די שײנענדיקע בויער. מים בויער הײנטיקע, םון יענע שװערע םעג... נןןר ןןם... און א צאפל גים םײן אויער. און ם־קוםט צו רו םײנער אן עק... עס קומס אויף זינען די געשלעגן אין קיסאי... און כ׳הער, װי מעםערם שארפם םען הינסער װענט, איך גיס זיך ןןן מיס ןןנגעגליםן בלײ און ס׳װילט זיך עפעס נעםען אין די הענם.. כ׳הןןב געקןןנם זײ אין די סעדינקע שיגעלן, ןןט די בויער םים די צוגעברענםע אקםלען, נןןר יענע סעג הןןבן זיך שוין לאגג געםעלם, און יענע סעג הויבן ןןן צעװאקסן... .ןקסןנײ׳ רו. און ס׳זױז דערװײל די רו נאך נישס דערעםן און ם׳װילט זיך עםעםען מים בויענדיקער רו, כ׳הןןב געלןןזן זיך ארומגײן איבער געםלעך א װײלינקע — א סרינק םון פון דער זון... א װײלינקע ארוםגײן נןןך דער ארבעס, (כ־האב סארענדיקט הײנס מײן ארבעט פרי) נאר סןןג איז מיר. נןןר םןןג איז עפעס קארגלעך און בין דערװײלע נןןך נישס מיר. גײ איך אום — און ס׳םריפס אזוי אויסגעשײנסע םרײד. און איך בין םיף אזוי אין ארומיקן םארקלערט. אין םיטן גאנג, אין מיםן םון םײן גײן כ־הןןב א שםים א הילכיקע דערהערס. א שסים א הילכיקע םון ברענענדיקע ױנגען םרןןגס זיך װײט פון הויכע רעשםןןװאניעס, װןןלם איך אויך — כ׳װןןלם אויך םיט זײ צעזונגען, װײם איך נןןך די ליד נישס םון נאהאנען...