Literarishe bleter · 1928-08-31 · 35 (31.8.1928) · p. Seite 687

687 ליסוו וריען בלעםער 35 זא זײן לעננסלאנגער לערע, אז גןןטס דינער טןןר קײן זאך נישס םארםןןגן, אוין אױף קײן זאך נישט זןןגן-דןןם איז םײן. װער װײםט, ני װןןלט ער אינט װידער אמןןל נישט געװןןלט אנטלויםן מיט נןןרן און םאראכסונג םון דעם רוישיקן סומל און בלענדנדיקן גלאנץ, םיט װעלכע מען רינגלט ארום זײן ןןרעם געבײן. א־עע נאך דער צװײטער ניען זיך די גלחים-גרופעם צו די הײכע געװעלבםע טויערן םון דער גליענדיקער קירכע. אײנע נןןך דער נװײטער שסײגן זײ אויף די מארםןןר־טרעם ארויף. יעדעס^מןןל גלאנצט־אויף אן אנדערע גןןלדענע חוםה, אן אנדער םאריע-סיגור, און װערן םון דער קירכן־םונקלקײט םארשלונגען. ביז עס טויכט אויף איבער די טרעפ דער היל■ נערנער ןןרון אויף די אקםלען םון די ברוין־באמאנטלםע םראנניסקאנער. א לענט מןןל נאנקס נןןך אויף א ליכס אין די םויזנ■ טער אויגן־קעפ שסרעקן זיך. הענט ציען זיך. דןןס געזאנג דערגרײכם דעם העכםםן שסאפל. א גרויסע ליבע געזעגנס זיך מיט דער װעלט. א שײנע בענקשאםט שטארבט ןןם און םאר■ שטומם. דורך די געװעלבטע הויכע סױערן רײסן זיך די ציטערנ■ דיקע ןןרגל־טענער ארױס, און װי אויף אומגעזעענע םליגלען טרןןגן זײ םיט זיך ארײן דעם ןןרון-— אלץ הןןט זיך וױ אױסגעלןןשן ארום. דער כישוף הןןט זיך װי ןןפגעםון. און ביםלעכװײז הויבט דער גרויםער עולם ןןן זיך םאנאנדערנוגײן דורך די זײםיקע קרומע געסלעך ארום דער *םיאצא סס. מארקןן׳. װינעניז, ױיי דגי1. װןןם םלעגט תםיד רעדן צו זײ, װי צו .םײנע קלײנע שװעס■ טערן, םשוסע, אוםשולדיקע און צנועותדיקע םויבןיז אין דער גאנצער װעלסלעכער און קירכלעכער פןןמפעז• קײס באװעגם זיך די סרןןצעםיע. א םײערלעכע, שײנענדיק םים איר נמעס דורכזיכטיקע מארמןןר םאסאדע, װארט די סט. םארקא קירכע, גרײט אויםצונעמען דעם הײליקן. א גיריקע גלאגצס זי םיס אירע באצירםע געװעלבער, געגילדעטע קו• פןןלן און הײליקע מןןזאיקן װןןם םאר א שארםער קןןנטראםם צו דער ןןרעמער, בא• שײדענער .םןןרסונקולא׳. די קלײנע באהאלטענע קאםעלע אין דעם אײנזאמען אוםברישן װאלד, װו םראנציס הןןט געלעבם זײן נזיר לעבן. װו ער הןןט געזעען זײנע ליכטיקע זעאונגען, און װו ער הןןס םאר זײן שטארבן געבעטן םען זןןל אים אװעקלײגן אויף דער הוילער ערד, כדי צום לעצםן פןןל צו דערסילן זײן נןןנסקײט צו זײן ליבער שװעסטער ערד. איצט װעט מען אים באהאלטן הינטער די םעםטע קלויס■ סער־װענט. םראנציס סון אסיסי, װןןם זײן אוםרויק הארץ און םלאטערנדיקע נאסור הןןבן תםיד דיקסירס א לעבן םון אײ■ ביקן נע-ונד זײן, א לעבן םון א װאנדערנדיקן זינגער. עס דערצײלט די לענענדע, אז סס. םראנצים איז נישט געשםןןרבן, נןןר א נישט*געזעענער,-בעס ער אין דעם אונטער• ערדישן קירכףקעלער םון אסיסי םארן שלום םון דער װעלט. װער װײםם, צי גײס;ר נישט איצט םיט א םיף׳געבויגענעם קןןם נןןך זײן אײגענער לויה, און זײן הארץ גײט נישט אוים פון צער און פײן. װי אין די לעצסע טעג םון זײן לעבן, װען ער הןןט געזען, אז זײנע תלמידים הײבן ןןן זיך ןןפצוקערן םון מיר געחל־־ומט א• ראביוי / נױ־יארק סונניסי די ,ייםנרןריאנ ני*ס?ר• צי אין אםעריקע. צי ערגעץ אין אן אנדער לאנד — גיכער אין אן אנדער לאנד, הןןבן ײדן געװױנט אין א ק׳ײן־ קלײן שטעטל. און כאסש דאס שטעטל איז אזוי קלײן, איז עס אבער שוין אלט א סך יןןר די שםיבלעך זענען אנגעװןןרםן ןןן א םלאן, דןן און דןןרט, װו מען הןןס נןןר געסונען אן ןןרט. און דןןס, װןןס עס איז נאר געװען אײן װעג, װאס הןןט גע• פירט אין שטעטל און םון שטעשל און נןןך מיס א טויער בײם םאמע עק םון שםעסל, איז מםתם אויך געװען א םארבלײבע• ניש םון גןןר אלםע צײטן. צוליב־װןןס םען האט באדארםט א סויער בײם שסעטל—קןןן מען נישס װיסן, סײ־וױ איז שוין דער סויער לאנג צעברןןכן. און עס זענען נןןר געבליבן צװײ סלופעס. און אםילו די סלופעס זענען שוין אויך אײנגעהויקערם. אײנמןןל איז מען אויםגעשםאנען אין דערםרי און דער■ זען, אז צװישן בײדע סלוםעם שסײט א גרויסע חיה. איז מען זי געלןןםן ןןנקוקן. אזא חיה הןןבן ײרן נןןך קײנמןןל נישט געזען. הערנער הןןט זי נישם. קײן אויערן אויך נישט. קײן קןןדע אויך נישט. עפעס יןן א שסיקל סיםן םון אן עק, ןןבער דןןס קןןן םען נישט רוסן קײן קןןדע. גרױם איז זי, די חיה, װי צװײ ןןקסן. און אז זי עסנט דןןס מויל. קןןן זי אײנשלינ• נען א מענסשן. דערשרעקן זיך ײדן םאר דער חיה און װילן םון שטעטל אנסלויסן. איז דןןך ןןבער נאר דןן אײן ארויסגאנג םון דאנען. און די חיה שטײט זיך ברײס בײם ארויםגאננ און לןןזס ססתם נישס, ע ס ד־ז א ט ז יי ך *. י 11 י