Literarishe bleter · 1928-08-24 · 34 (24.8.1928) · p. Seite 666

34 זא ליסװוויסו ולוסוו 666 אויף דער •ןןדלןןגע, ארונטערגענומען די קע• אונטערן איםן שאל, מיס װעלכן זײ זענען בײדע געװען נוגעדעקס, און הןןנן אנגעהויבן זיך שטיקן םון געלעכטער. נו זײ הןןס געקערס דער סשײניק םיט װאסער, װעלכן דער נחור הןןט דערלאנגס רנ אהרנען. נןןר רב אהרן האט זלך נישס געאײלט. זיננדיק םארזןןרגט אויםן םרעםדן ■עקל, הןןט ער א װײלע געקוקט אויםן אויסגעשסרעקטן טשײניק. װי מיט חשד. — בײ װעםען הןןםטו גענעטן, — הןןט ער געםרעגס, — בײ אט די נקבותז אז ער הןןט זיך םארטראכט: — הערם נןןר, טןןװ־װארישטשו סןןװ־װ־ארישםשו — הןןס ער א רוף געגעבן דעם רויסארמײער, װןןס הןןס זיך אױף א רגע װידער באװיזן אין טיר. דערנאך הןןט ער זיך, װי םארגעםן. ער הןןט לעבן זיך אויף דער פןןדלאגע גענוםען גיסן פונם טשײניק דרײ םןןל אױף די שפיץ סינגער םון יעדער האנט— גיםן און שעיםשען מיט די ליפן. — איך בעט אײך,—הןןט זיך םאר אים םארקריםט דער לאנגער. גלאנניק־קויטיקער זײגערםאכער, — בןןרגט םיר אײער טלית.. װאס פאי ײדן זײט אירז אז איך װיל ןןפדאװנען נום לענםן מאל, אײדער מע װעט םיך שיםן... און פלוניס, װי גערירט פון זיך אלײן, םון דעם, װןןס ער װיל ןןפדאװנען נום לענסן םןןל םארן םויס, הןןט ער זיך נאך םער םארקרימס און הןןט א כליפע געטון זײער סרוקן און אן סרערן. דענססםןןל הןןט רב אהרן געםאכט םיט די אקסלען און םים די אויגן אזא באװעגונג, װןןס הןןט נו זןןגן, אז עו װײסט נישט, װאס דער זײגערםאכער װיל םון אים. — םענטש אײנערו—הןןט ער אויםגעהערס נו שעפםשען, — איר הןןט םיך דען געבעטן. און איך הןןנ אײך נישס גע־ געבןז נאט אײך מײן טלית. מיטן װןןרט .טןןװארישסש״ הןןט ער זיך װידער א לןןז געגעבן נום רויטארמײער, װןןם שטײט םיט דער ביקס בײ דער טיר. דענסטמאל הןןט נו יוזין זיך נוגערוקס דער בחור, װ$ס קלעפט ארום רב אהרנען. — הײנס איז שבת,-הןןט ער נו אים װעגן רב אהרנען א װונק געגעבן, — איך קןןן אים גוט, איך הןןב בײ אים געדינט... פון קינדװײז אן. םון נעכטן ןןן. אז ער בעט זיך בײם רויטארמײער, ער זןןל אים קויםן א װײסע חלה... פכעו אים הןןט זיך םארװןןלט א װײםע חלה... און פלונים הןןט ער דערזען, װי אומבאװעגלעך ױזי זינט די גאננע נײט לעבן דער טיר אויםן קעססל און הןןט זיך פאר אים װי דערשרןןקן. אין קאמער הןןס םען ןןנגעהויבן נו קוקן אױף יוזין — קוקן, שעפטשען און זיך נןןכםרעגן, װןןס מען קוקס. ארום עלף א זײגער אינדערםרי איז םען געקוםען םון דער קאננעלאריע נײלן די ארעםסירםע לוים א נעטל. בײ דער קאמער הןןם ןןפגענוםען דןןם לשון. י גענײלס הןןס מען אלע ןןן אויסנאם, און װידער הןןט םען נישט געװוםט קלןןר: װעמען פײנט פעןז םיטן געטל הןןט םען נןןכדעם זיך אוםגעקערם אין קאמער נןןכאםןןל. מען הןןט געםרעגם בײ אלע אקעגנקוקנדיקע אויגן: אראפגעזענט נו אים און האט גענומען שעפסשען אין זײן אויער: — הערט. — הןןט ער געזאגס, — אםשר װײסט אירז איך בין א זײגערמאכער, עם הײסס: געװען... איך האב בײ נװײ חדשים געסירט איבער דער גרענעץ פעסער... פאלשע, פוילי• שע. אכדן האט מען בײ מיר געפונען. געכאפט האס םיך דער אדון אלײן, םיליפןןװ. מען זןןנס: אז ער אלײן כאפט, איז בעסער. נעכטן איז געװען די קןןמיסיע. אז.. װי םײנט אירז— םע װעט םיך שיםן!.. יוזי האס פאפעלעך םארמאכט די אויגן, כדי נישס גו זען אקענן זיך דעם ברודיקן גלאנץ םונם לאנגנס פנים. ער, ױזי אלײן, םלעגס דאך אויך הןןבן בײ זיך א פאלשן פוילישן פאס, װען ער פלעגט מיט עס־ערעװסקי שליחותן גנבענען די גרענעץ. דעם פוילישן פאס האט זײן גרופע עס־ערן זײער מעג• לעך געקויםט טאקע בײ אים, בײ אט דעם לאנגן. װי נישט װי — אינם ברודיקײט, װןןס ניט זיך סון אט דעם ײדן איז. מעגלעך, געװען באטײליקט אויך ער, יוזי ספיװאק. נןןר דאס אלץ איז, דאכט זיך, געװען שוין אזוי לאנג. און אין דער פוססקײס, װאס ער טראגט אינט אין זיך, איז אינט אלץ אײנס ני דאס איז געװען ני נײן — די פוסטקײט, װאם ער טרןןגס אין זיך זינס מען האט אים ארעסטירס, װיל אינס בלויז דרעםלען.. דרעסלען און געדענקען: — װען א רײנע האנט זאל װעלן לײסערן די װעלט, װןןלם זי װירקלעך געדארפט אויםראמען אט רעם גאננן ברוד, נוזאמען מיט אים. דעם דרעםלדיקן יוזין. און ער האט װירקלעך אנגעהויבן נו דרעמלען. װען ער האם די אויגן נאכאםןןל געעסנט, איז שוין געװען גרויער טןןג־ליכט. אקעגן. בײ דער הײםער הרובע, איז םיט א םארשלאפן פנים געשטאנען דער גרײז־גרויער ײד אין דער שװארנער קאפאטע און אין די געשטרײפסע הויזן. ןןטעמענדיק אומנו■ םרידן דורך דער נןןז, האם ער אראפגענומען סון זײן האלז דעם אפנעלײגסן קראגן: — זעסט, ני נײןז — האס ער געזןןנס. — נאם... אויס• גודרײען... אז מען האט מיך גענוםען, װי איך שטײ און גײ... סון א בר־םנװה. ער הןןט גענוםען אויסגלעטן די בןןרד פיט אזא םינע, גלײך ער װיל געפינען אין איר א שטרוי, בי א פעדער. ער הןןט זיך םארטראכס און הןןט א זןןג געגעבן, װי נו אלעמען און בו קײנעם נישס: — סונדעסםװעגן... מײנס איר, אז איך הןןב נישט געםילטז דערנאך האט ער זיך נוגעזענט אויף א סרעמד פעקל םיט אזא זיםץ. װןןס מײנס נו זןןגן: — םע םילט... מע פילם... ער הןןט זיך װידער פארטיאכט און הןןט גענומען רוםן נו זיך דעם היסער, דעם רויטארמײער, װןןם באװײזט זיך אלע װײלע מיט דער ביקס אין סיר: — הערט נןןרו הערט נןןר; — הןןס ער אויסגעשטרעקם נו אים א םינגער.—טןןװארישטש!... איך הןןב אײך דאך נעכסן נעבעטן... — רב אהרןן — האם נו אים געשריגן פון א נװײסן עק בימער דער בתור.—אט איז דא אביסל װאסערז איר קןןנט זיך װאשן. בװײ םײדלעך, לעבן װעלכע דער בחור איז געשטאנען— נװײ ארעסטירטע קריסטלעכע גאםן־מײדלעך — הןןבן, ליגנדיק