Literarishe bleter · 1928-08-24 · 34 (24.8.1928) · p. Seite 665

665 ליזווװיון 34 זא די שברתדיהע חל דה*) דוד נ < ו < ע ל ס! 1! נ ן ו ל י ן איר זןןלט נישט דנרן גןןינישט, ער איז א שסיק, ןןס דער ןן... דער זײגערימאכער... דער נחור היןס ןןנגעוױזן אויף אײנעם א לאנגן אין םיטן פןןדלןןגע: — ער איז אונטערגעשיקס אהער םינם אדון אלײן... סונם סלעדןןװאטעל. און ער הןןט אזעקנעפויזעט גוריק צי זײן װינקל. דער לאננער, אויף װעםען דער בחור האט ןןנגעװיזן, איז געשלןןםן, ני אסשר הןןט ער זיך נןןר געמאכם װי א שלןןםעדיקערן ער איז געלעגן אײף א זײס םונם נויך, געלעגן אומנאטירלעך אײננעהויקערט מיס שלאסעדיקע האלב םארגלןןצ• טע אויגן און מיט א צונעטוליעטער באק צו דער הוילער םןןדלןןגע, װי עם ליגן ןןםס עפילעפטיקער באלד נןןך א שװערן צוםאל. זײנע הענס זענען הןןריק אין דאין די םיננער — לאנ• גע, גלאנציקע, גלײך ער הןןט מיט זײ םריער געפןןרפלט אין די געדערים פין א םעטער געברןןטענער הין. געפןןרפלט, גע• לעקט. נישט ןןסנעװישט און זײ געלןןזט אזוי סארטרוקנט װערן מיט דעם םעטן שםאלץ, מיטן סעטן ביוד אינטער די נעגל. זען לאננ פנים, די אימגעגןןלטע ב*קן מים די ליסן זענען אויך געװען אזעלכע — קויסיק, םעסלעך־גלאנציק אין נישס ןןפגעװישט. נןןר מעגלעך. אז דןןם אלץ הןןס זיך אויסגעװיזן, אז שולדיק אין דעם איז אסשר נןןר געװען די שײן םונם קלײנם םאררו כערםן װאנס־לןןמס, װןןס באלײכס זײער טינקל די שסינ• קעדיקע לוםט אין ציםער. איבער עפעס הןןט זיך געדאכם, אז דער סשאד גײט ײשט פונם רויכערהיקן לעםפל, נאר פון אים — םון ןןס דעם לאנגן. פליצים הןןט ער, װי אײן גרוי• םער שרעק, זיך געגעבן א זעץיאויף. ער הןןט א דלובע געטון מיט א דינעם גלאנציקן פינגער אין דער לאנגער נןןז און הןןט זיך אומגעקיקס אויף יוזין, װןןס זיצם אקעגן אויף עםעצנס א קעססל: — װןןסז הןןט ער םארשלןןסן א םרעג געגעבן, — די קןןמיםיע איז שוין געװעןז... א, שוין געװעןזז יוזי האס נישם געענטםערט, איז ער א װײלע געבליבן אזוי זיצן מים פינסלריקע םארשלןןפענע אויגן, װןןס קוקן םויג• ליש אין יוזים *נים. גןןר באלד הןןט ער זיך געגעבן א שטעל אויף. ער האט באקוםען א סארזאטענם ןןנגעגןןסענעם בליק און הןןט געשװינד, װי אין םארגעסנקײם, אנגעהויבן ארוםצו■ גײן איבערן ציםער. זײנע לאנגע בןןרװיםע םים הןןבן דןן אריבערגעשפאנם איבער לײבער, איבער הענט און איבער קעפ םון שלןןםנדיקע ארעםטירםע. ז״נע לאנגע הענט אין די װײםע ארבל הןןבן נןןכגעהןןנגען, װי הענט םון א גולםן זײן מויל הןןס געשעי• סשעט זײער האסטיק און םאר זיך — נו גוט... נו שײן... נו געפועלם, געפועלם. ער איז אויף א רגע געבליבן שטײן מים די פלײצעם צו ױזין און הןןט ןןנגעהויבן צײלן אויף די םינגער: — נעכטן אויםדערנאכט איז געװען די זיצונג סון דער קןןםיםיע... איז הײנם אינדערםרי... הײנט בײטןןג... הײנט אינ• ןןװנם... םע װעט מיך שיםן, אז םע װעט מיך שיםן, ם׳װעס םיך שיםן. און פלוצים הןןט ער זיך אויםגעדרײט צו ױזין, זיך אין דער םיסלםסער םירעקיקער קאמער, װוהין םען־האס ױזי םפיװאק••) בײנאכם ארײנגעסירט, הןןס גערויכערס א קלײ• נעד בלעכענער װאנס־לאםפ — גערייכערט מיט געשטאנק. װי עם רויכערס אזא םןןרט לןןםפ שפעט אין א װינטער־נאכט. צוגעםוליעס אײנער צום אנדערן און נישם װיםנדיק אז םען איז צוגעםולעם, ליגנדיק און האלב ליגנדיק, הןןבן זיך אויף דער פאדלאגע געװאלגערט די אײנגעשלןןםענע ארעםטיר• טע. און דער ערשטעי, װןןם הןןס זיך דןןרם בײ ױזיס ארײנ• קוםען א ריר געגעבן. איז געװען אײנער א בחור, װײם םון דער םיר, הארם בײ דער ברענענדיק־חײםער הרובע. דער בחור האס אין שלאף זיך אויםגעזעצט, א רײב גע• געבן לעפיש די אויגן. נןןר ױזץ נישט דערזעען. ער הןןט זיך אײנגעהויקערס און הןןט לעבן זיך אויף דער פןןדלןןגע גע• שװינד ןןנגעהויבן צו װעקן זײן שכן: רב אהרןו... שסײט נןןר אויף... רב אהרןו... זײן שכן — א גרײז״גרויער און םעםטלעכער ײד אין געשטרײםסע הויזן און אין א שװארצער קאפןןסע — הןןט זיך קײן ריר נישם געגעבן. זײן םעםטע אויסגעקײלעכםע ברוסט הןןס זיך געהויבן קרעםםיקער און םער גלײכםעסיק, װי בײ אלע ארומיקע אײנגעשלןןםענע ארעםטירםע. און דעריבער הןןט זיך געדאכס, אז אלע שנןןרכערײען און םײסערײען, װןןם םילן ןןן די לוםס אין ציםער, טרןןגען זיך בלויז םון אים אלײן. — רב אהרןו הןןט געװעקט דער בחור, — ײד אײנער!... אז איך הןןב אײך עפעם נױסיקם צו זןןנן, רב אהרןו בײם ײדן הןןם א װײלע אויםגעהערס זיך צו װיגן די ברוםס. פיט צוגעמאכטע אויגן הןןט ער געגעבן א צי־אוים צום בחור זײן םעססע ציכסיק־אויםגעקעמםע בןןרד, װי ער װןןלט װעלן זןןגן: — נו, װילסט רײםןז נא, רײם... נןןר באלד הןןם ער זיך אונטער דער בןןרד געגעבן א קראץ. מיט דער םארהויבענער פןןלע םון זײן שװארצן סורדעט הןןט ער םארשסעלט זײן פנים םון דער שײן און איז שוין װידער געשלןןםן. םון אונטער דער םארהויבענער פןןלע הןןט זיך אנםפלעקס דער סײל םון זײן קערפער, װאם םילם ןןן ביז צום פלאצן זײנע געשטרײססע הויזן — א םעםסער םײל םון א םענטשן, װןןם בײ עסלעכע און זעכציק יןןר איז ער נןןך סיל קרעסטי• קער אײדער אנדערע ױנגע לײט. — נו יןן. — הןןם ןןפנעזיםצט דער בחור. — אים אויסצוװעקן דארף םען זײן א בריה. ער הןןט זיך גענוםען אײנקוקן אין ױזין, װןןם זיצט װײס אקענן אויף עםעצנם א קעסטל. — א םןןדנער ײד, -הזןט ער צו ױזין װעגן אלםן א זןןנ געגעבן, — אסילו שםארבן איז אים אױך גרינגער, אײדער אנדערע. ער הןןס זיך נןןך םער אײנגעקוקס אין ױזים םרעםדן פנים, געװןןרםן א בליק אויף רעכטם און אויף לינקס און הןןס פלוצים ןןנגעהויבן צו אים פויזען. — הערם,—הןןט ער געזןןגט םון אונסער ױזים פלײצעם. — •) וןס 1?גםס קןסיסי וינס וןםןן .םיות הרין*, װןס ינדעײנ• ווינגינן• *♦) יוזי סייװןק- ן ייננסר ןרססםירססר וס-ו־, װןס הןנן נסקוםס• םיס וי נןיססװיקסם