Literarishe bleter · 1928-08-24 · 34 (24.8.1928) · p. Seite 660

34 זא ל י ס <ר * ר י ן ן נלןטןד 660 מ נ ח ס ז• וייינפער/ניו*יארה זןןל עס זײן דערםאר, װןס יענער פלל הןט באדאםס זײן םון םויזנטער אײנםן, װןןס זןןלן זיך םארקײםלען אין אײן גרױםער קײט םון די זעלבע אײנםן, און דער, מיט װעלכן ער הןןט זיך איגט באהעםט, איז נישם מער, װי אײן גרויםער אײנס, װאס שלינגט אײן אין זיך יערע אנדערע גרײם, און דרןזעם אויך אים אין זיך צו םארשליננעןז איך װײס נישס. ןןנעד מנחםס אוםעטיק אויסזען גים מיר יעדעס מןול דעם אײנדרוק, אז אין זײן נײער באהעם• סונג איז ער נןןך אלץ נישט קײן דערלײזטער. די סריבײטיקע דינע קנײטשן אויף זײן םנים, דער זײער םערקבארער איבערבײט אינם קןןליר םון זײן הויט, און דער אופן װי ער זיבט אלע סןןל בוױשן די קןןלעגן םים זײן לולקע אין םױל, אן אוםעטיקער און שװײגנדיקער, זענען װײם נישט קײן סיםנים סון א באסרידיקטן םענסשן. ב. עס דערמןןנט זיך םיר די בײם, װען ער אױ ןןננעקו- םען קײן נױ-יןזרק. ןןװנט. איך זיץ מיד אזו• םיט א חבר און פלאםל. םלובלינג דערהער איך הינסער זיך אן אוםבאקאנם קול: — האלפעריז געפעלט םירז איך דרײ אויס דעם קןןפ און דערזע, בװישן א גרוםע באקאנטע שריפםשטעלער. א ױנגנמאן םיט א קײלעכדיק מײדלש אנים און םײנע אש־קאלירנדיקע הןןר. — װער איז ערז — םרעג איך מיט די אויגן בײ םײן חבר, און יענער ענסםערס מיר םיס אן אקסל-בוק, אז ער װײסט נישס. נאר אס טוס זיך א יאג ארײן מ. ל. האלפערין, און סוס א זאנ אויף א קול■ — האלא, מנחםז — םנחםז — נו יאז דןיס איז ער דןזך סאקע. איך האב זיך דערמאנם, אז מיט א פאר ןןװנםן בוריק הןןב איך געזען זײן בילד אינם גרינעם אלבןןם בײ םײן שװארץ-אויגיקער באקאנטער. — ער איז פרבעם ליבלינגו — הןןט זי םיט באװונדע• רונג גערעדס װעגן אים. איך הןןב געקוקט אויף פרבעם בילד, װןןם איז אויך געװען ארײנגעקלעפט אינם זעלבן אלבןןם. און באמעיקט: — פרץ זעם אויס, װי א פױלישער גוס־באזיבער. — און םנחם, װי זײנם א זונדלז—הןןט זי םיר איבער- געשלןןגן און בערסלעך א גלעס געסון םנחםס פנים אויםן בילד. אביסל שפעטער הןןט זי םיר דערבײלט װעגן א ליסע• ראדישן ןןװנט אינם װארשעװער .הזםיר׳, תו פנחם הןןס םןןר• געלײענט זײנע לידער. — ער הןןט אזעלכע בארטע, װײםע הענט, — הןןט ז* מיט סארליבטקײט אינם קול גערעדט, און איך, װןןם הןןב דעמןןלס געארבעט יערן סןןג גאנבע אכס שעה מיפ א סארב- בערשטל, הןןב דערםילט אן אומרויקײט װעגן םײנע אײגענע הענט. םנווס (מ. נ^ריי•!) א איבט איז מנחם באהעפט מיט די ײדישע לינקע. דרוקם ער זײנע זאכן אין דער ,פרײהײטי און װערט געלײענט םון בענדליקער טױזנדער הןןרןןפאשניקעס, יעדן שבת, ןןדער זונטיק. װינשער איז ער אין לעבעדיקן ־קןןנסאקס םיט דער מא• סע אויף אירע בעלער און יום־טובים, און זומער פןןרט ער ןןפם אין קעםפ ,נישט געדאגהט- און שרײבס דןןרטן פאר איר מארשן און היםנען. איז דןןך אים גום, אוגזעד מנחמען. זײן חלום בו בא• העפסן זײן דיכסונג מיטן כלל איז דןןך סארװירקלעכט געװןןרן. — איר פארשסײטז — פלעגט ער זיך נישט אײנםןןל װענדן בו מיר, און סארקנײטשנדיק זײן שטערן פלעגם ער זיך בערעדן: — דער .איך• איז טאקע א זײער װיכטיקער ענין. ןןבער ער םוז זיך באהעססן מיםן לעבן. םיטן כלל. אנדערש איז דןןס געשאפענע װערק קײן װערק נישם. ןןט אזוי פלעגט ער שטענדיק חלומען, און װען איך קוק זיך בו, װי שטארק ער איז איבט באהעםס מיטן כלל, סראכט איך, אז זײן פנים װןןלם איבט געדארםט שײנען םים בוםרידנקײט און גליק. און דןןך איז עם נישם אזוי. מנחםס פנים איז קײנמןןל, זינט איך קןןן אים, נישט געװען אזוי פארװןןלקנס, װי עס איז אין די לעבסע יןןרן. עפעס אזא אומעט װײט די לעבסע יןןרן פון מנחםם גאנבן אויסזען. זןןל עס זײן דערפאר. װײל דער בלל, פון װעלכן ער הןןס אלע יןןרן געחלוםט, איז נישס דער זעלבער, װי דער, פיט װעלכן ער הןןט זיך איבט אזוי ענג באהעםסז