Literarishe bleter · 1928-08-10 · 32 (10.8.1928) · p. Seite 630

32 זא ליסןוװיוז ו(<ס;ו 630 קןןפ. זײ האבן געקוקט. ביז דער קערפער איז געבליגן ליגן פון אונטן נעבן די בװײ אנדערע קערפערס. עס איז שוין געװען נאענט בו םארנאכט, די זון ה$ט זיך שױן בסעס באהאלטן: ארום איז געװען שןןטן און קילקײט. ררײ םרױען םונם נןןענטן כיסןןר הןןבן זיך ארןןפגעלןןזס אינם אפריס נאך הןןלץ. אויפן גרונט און בײ די ארןןפלןןז■ זײטן האבן װו־נישט-װו געװאקסן בײמלעך. די בײמלעך הןןס מען געהאלטן אין אײן אויםהאקן, אבער װןןם מער מען הןןט זײ געהאקט, אלץ מער זענען זײ געװאקסן. די סרויען הןןבן געבראכט מיט זיך שארםע םעסערס מיט שטריק. װען זײ האבן דערזען די מתים, הןןבן זײ זיך לכתחילה דערשראקן און גענומען לויפן, ןןבער באלד האבן זײ זיך ארומגעקוקט און זיך אפגעשטעלט. זײ הןןבן גענוםען אונטער■ שטופן אײנע די אנדערע און זיך אלץ נענםער גערוקס בוריק בו די םתים. 1ײ האבן געקוקט. געשאקלט םיס די קעפ און אסילו בוגעטראגן בו די אויגן די עק סיכלעך. — זײ שמעקן גןןרנישט, — האס אײנע זיך אלײן נישס געגלויבט. — אפנים, פרישע. — האט א בװײטע א בי געטון םיט דער נןןז. — ערשט נעכטן בין איך דןן ארומגעקרןןכן, װײבעלעך,— קײן שום זאך נישם געזעןז — האט א פאםש געטון מיס די הענט די דריסע, — אך, ױי מען האט עם זײ מעדדעריש בורעכט געמאכט. מתים דארםן ליגן רויק, און װען א מת פרוװם אוים■ הײבן דעם קאפ. זעט עס אזױ שרעקלעך אויס, אז איך װײם אלײן נישס װער עם װאלט זיך דערפון נישס דערשרןןקן. דעריבעי, װען םיטקאװ הןןס קוים בעעפנס דןןם אויג און שװאך א דרײ געטון םיסן קןןפ, האבן זיך אלע דרײ װײבער בעשריען, בעקװיטשעט אויף א קול און זיך געלןןזט לויפן םײל אויםן בויגן. אבער נישס מער, װי אין א פערסל שעה ארום, זענען זײ בום דריטן מאל אהין בוגעגאנגען. זײ זענען געגאנגען און נישס אױפגעהערס בובוגעבן אײנער דער אנדערער םוט און װען זײ זענען געװען שוין גאר נאענס, הןןבן זײ דער• הערט א מורמל: — װײבעלעך, גיט א טרינק... א קװעלכל הןןט געפליסס םיט א בװײ הונדערט טריט װײםער. די װײבער הןןבן עס געװוםס, ןןבער זײ הןןבן נישט געהאט םיט זיך גישט קײן קרוג און נישם קײן קרינעלע. נאר שארםע מעםערס און שטריק האבן זײ מיטגענומען םיט זיד• זײ הןןבן אנגעהויבן זוכן סיט די אוינן און דערזען א םארבלוטיקטן העלם. דער העלם איז אראפגעםאלן םון םעםיאן קאראװאטשענקעס קאפ, בשעת מען האס אים געהוידעט איבערן אפריס. ןןט דעם פארבלוטיקטן העלם האבן זײ א ביםל ארום• געװאשן און געבראכס אין אים װאסער פאר טיטקןןװס װעגן. זײ האבן זיך אנגעבויגן איבער אים, געהאלטן דעם העלם מיס װאסער אזוי, אז אים זאל זײן װאס באקװעמער, בו טריגקן, און האבן גיריק בונעקוקט. װי ער הןןם ניו^יק געשלונגען. קרים אליעסזו״ **נרואר 1927. יידיש ג י ס 9 פ יי ז י 1 קערפער. דער האלז און אלץ אינעװײניק הןןס געברענט נישס בום איבערטרןןנן. ער איז געקוםען בו זיך פונקס אין דעם מאסענס, װען די םערד זענען בוגעגאנגען בום ביל. ער הןןט געפרוװט אנ■ שסרענגען זײן זכרון, געװןןלם זיך דערמאנען, װאס איז םיט אים. װו איז ער. אין סון װאנען איז דער װײסיק, און האס דערהערט, װי אײן קאזאק זאגם בום בװײטן: — ןןס דןן איז א גרויםער בארג... זײ װעלן םון דאנען׳ װי קרזןען א פלי סון... א בװײטע שסים האט זיך אנגערופן: — דא, פארשטײט זיך, פונקס װו מען דארף... טיטקאװ הןןס דעם געשםרעך נישם םארשטאנען. און װען פיר הענס האבן אים, נאך אלץ א נאםן. געשלעפס מיט קללות אראפ פין דער םיר, האט ער גענוםען קרעכבן מיט זײן גאנבן בעבראכענעם קערפעי אין געקוקט מיט זײן אײנביקן אויג. פיר הענם האבן זיך אבערגלויבעריש אפגעלאזט. ער איז םיט א טראך א פאל געסון אויף דער ערד און האט זיך נאך שטארקער בעקרעכבט. דעםאלס האבן די םערד ןןנגעהויבן פןןרשקען און דרײען מ־ט די קעפ. אין די בװײ מיט די ביקסן זענען ןןפגעשפרוננען אויף א סריט בװאנביק, ער האט זיך בוגעהערט און דערהערט, װי אײנער םון די בװײ הןןט זיך לאנג געזידלט אין דערנאך געזןןגט: — װעםט אמאל פגרן, בי נײןז אומרײנער סײװל דח טיסקןןװ האט זיך שטארק בוגעקיקט און הןןס דערזען. װי אײנער האט ארןןפגעכאפס זײן ביקס. אנגעשטעלס אויף אים און אויםגעשןןסן. טיטקאװ האט ליגנדיק זיך א שןןקל געםון, פינקט װי מען װאלס אים אדײנגעהאקט אין ברוםט א דיזיקן טשװאק... און באלד הןןט זיך א בװײטער טשװאק ארײנגעזעבט אביסל העכער אין בריםט—דאס האם אויך דער בװײטער קאזאק לויז געמאכט זײן ביקס. בײ טיטקאװן הןןט זיך בעעפנט דאס מויל, םון דארטן הןןט זיך ארויסגעגןןסן בלוט. ער האט א בי געטון מיטן קאפ און איז שטיל געבליבן. די קןןזאקן הןןבן בוגעשלעפט בום םוף־נארג סעמיאנס טויטן, סארגליװערסן שוין, קערפער מיםן בעבראכענעם קאפ, אנגענומען אים םאר די םיס און פלײבעס, בעהוידעט אים און ארןןפגעװןןרפן, אן א װארט אויםבורעדן. דעם בינײנער מאנא■ לאטיס קערפער, מיסן קאפ אויסגעדרײט אויף א זײט, האבן זײ אראפגעװארפן מיטן זןןג: .אנו, דארט םעג שוין דײנס זײן אויפן םערד!״ בײ טיםקאװם קערפער, װען זײ האבן אים בוגעשלעפט בום ראנד פונם אפריס, האבן זײ זיך אפגעשטעלט. — און טאמער איז ער, דער טײװל... — האט אײנער אנגעהויבן. — נןןך לעבעדיק, מײנםסוז — הןןט געענדיקט דער בװײםער. זײ האבן אםילו דאס נאסע העמד אים פאריסן א קוק בו טון, װוהין הןןבן די קוילן געסראסן. אבער װען זײ האבן דערזען. אז זײן פארבלוטיקטער גוף איז אין אײנע בלויע אויסגעלאפענע בײכנס, און אז די קוילן זענען ארוים אין דער רעכסער זײם םון דער ברוסס, האבן זײ נאר א טרײםל געטון מיט די קעפ און םונטער אראפגעשסופט אים אראפ. זײ זענען א װײלע געשטאנען, געקוקט װי דער קערפער האט זיך גע• קײקלט און זיך געקלאמערט אויפן װעג מיט די סיס און םיטן (ס1ף קוםס)