Literarishe bleter · 1928-08-10 · 32 (10.8.1928) · p. Seite 628

32 זא ליסןרןרי שן ולזוװ 628 ל) װ ע ד נ ד י ה וואסער דעיצילינג *יזסערגעיערר־צענםקי קןןזאקישע װײבער אויף די שװעלן םין זײערע הײזער, אין קלײנע יינגלעך הןןבן זיך געפלןןנטערם אינםער די סיס. אײדער מען הןןס םיםקןןװן געכאאס נײ דער ארגעס, הןןם ער געהאם געגעסן הערינג, אין נישם באװיזן זיך ןןנ• דיםרינקען, אין שפעטער הןןט םען זײ נעהאלםן א נאנגע נאכט םארשפארס אין קאמער. אים הןןט זיך זײער געװןןלט םרינקען. — דער םןןג איז געװען א הײםער,— און װען ער איז בוגעגאנגען בים ברונעם, הןןט ער מים זײן גאנבן שטײםן, אויםגעלןןשענעם גוף דער• םילס, אז םען םירט אים םינקט אהין, װו םען דארף, און ער הןןט גענוםען זיכן מים די אויגן אן עםער. דער עםער, — גרויס, װי א קובל, — א נאסער, םים א בלישסשענדיקער קײם, — איז םינקט געשםאנען אויםן -ראנד םינם ברונעם. טיםקןןװ האס נישס ארןןםגענומען םון אים קײן אויג. זײ זענען בוגעגאננען נענסער. דער עמער איז געװען פיל. עםעבער הןןט דןן, װײזט אוים, ערשט ארויםגעשלעםם אן עםער װאםער ןןנבוטרינקען א םערד, ןןבער דןןס םערד הןןט מער נישט געװןןלט טרינקען. דער זאםד ארום דעם ברונעם איז געװען פײכם אין געשמעקט מיט ןןקסן. א בײזע םליג הןןם זיך אװעקגעזעבט אויף טיסקאװם באק, ער הןןט אויםגעהויבן זײן לינקן אקםל, פיטן אקסל ארןןםגעסריבן די םליג םון דער באק, און בשעת- מעשה נישט אויפגעהערס בו קוקן אויםן עםער. אין באלד, װי םען הןןס זיך נןןר ןןםגעשסעלט, הןןס ער גלײך געזןןגט, געזןןגס נישט מיט רחמים, ןןבער דײטלעך און םרןןסט: — ברידערלעך, לןןזט זיך ןןנסריגקעןז . דער קןןזאק. װןןס איז געשסאנען נענסער םון אלעםען בי אים, א קןןזאק מיט א געלער בןןרד, פיט בלײע ןןדערלעך אויפן נאז און מיט נאםע בעםלעך אונסערן היםל, הןןט אים געענטפערט םינקט אזוי דײסלעך אין םרןןסס: — סט׳שוין טדי-נקעןז און גלײך אים א זעץ געטון אץ יענער באק, װןןס ער הןןט ערשס ארןןפגעשארט סון איר די םליג. דןן הןןט ער דערזען. וױ מען הןןט אוםגעװןןרםן דעם חבר סעםיןןן, — יענער הןןט מים בײדע סים א בריקע געםון זײן םוס, — און באלד הןןם א שימעריר געטון אין די אױגן מאנאלןןסים שװארבער קןןם, א שיםעריר געסון העכער םין אלע קעם, אזוי װי ער זןןל געװען אװעקנעסלויגן אין דער הויך. און באלד הןןט אים עםעס אזא שטארקן זעץ געטון אין האלז און אקן ארײן, אז ער הןןט זיך בוגעזעבט אויף די קני און הןןט ארויםגעשטאמלט יעז ער װןןרט באזונדער: — הײסט עס... םען הרגעס... א םוף... ער הןןט ארײנגעשפארט דעם קןןם בװישן די אקסלען. אויםגעבויגן די םיס און זיך אויסגעדרײס םיםן פנים בו דער ערד. דער זאמד אונסער זײנע ליפן איז געװען א נאסער, מיס א שטארקן ריח םון סערדיש םיסס. ער הןןט אויך די הענט געװןןלט ארונסערנעמען אונסער נ זיך, ןןבער זײ זענען געװען שסײף םארבונדן, און װיפל ער הןןס נישס געםרוװט ארויםרײםן די הענס. הןןט די שטריק נישם געלןזט. 1 בשעת אײן מענטש שלןןגט דעם בװײטן, אײנער קעגן אײנעס, איז ער דעמאלס נישס אינגאנבן זיכער בײ /יך. עס גנבעט זיך אשילו אםאל ארײן בו אים א חשדל: טןןםער װעט דער, װעמען ער שלאנט, פלובים אונטערשטעלן אים א סיםלז דער םענסש שלןןגט מים דער גרעםער סײל םון זײן .איך*, און די קלענערע טײל קוקט זיך בו םון דער זײט און לײגט זיך איבער דערבײ. די קלענערע זאגט אונטער: ,נענוגױ איער די גרעסערע שלןןגט װײסער. די קלענערע זןןגט גאנץ דײםלעך: ,א סוףז לאז שוין ןןפ:*, הויבט די גרעםערע אן שלןןנן שװאכער, אײנגעהאלטענער. ענדלעך באשעלם די קלענערע: ,אפגעלוןזס זןןל װערן. זןןגט מען דירז*, און סארנעמט גלײך דעם ארט פון דער גרעסערער. דעםאלט גײט דער מענטש, װןןם הןןט געשלאגן, אװעק םון דעם, װעמען ער האט געשלאגן. אויםער• לעך גײט ער אפ גערעכס בײ זיך און שקןןביש, ןןבער אינער• לעך שעמס ער זיך אפט זײער און זײער. גאר אנדערש איז מיט א המון. װעגן קײן שום אײדעלע געפילן איז דארט קײן רײד נישט. א הםון שרײם נישס, נןןר משפט. א המון קװענקלס זיך נישס — ער פסקנט גלײך אפ. א המון שלאנט נישס. נײערס ער הרגעס, און דער, װעפען א המון שלןןגט, װײם גלײך, אז ער װעס שוין םער נישט אויםשטײן. אויך םעדאר האס עס געװוסט, — םעדןןר טיטקןןװ פון אורוםינא, — נישט קײן גרויםער פארשוין, נישט קײן הויכער, אבער א קרעםטיקער, םיט א העל־רויטן פניס, א ױנגער יונג נאך, ם־ט קלײנע אײגעלעך, װאס זענען געזעםן נישט אין די אוינן-גריבער, נזןר זענען געװען ארױסנעזעבט גלײך אויף די הארט־אויםגעקנאטענע באקן. ער האט געזען. אז אויך דער בװײטער חבר זײנער, מאנאלאטי,—םון די בעסאראבער ביגײנער — מיט א םך װײסע ריבן אויפן שװארבן פנים, — װײםט עס, און אז דןןס זעלבע װײסט אויך דער דריסער חבי, דער שוססער םון אכסירקע — דער חבר סעמיאן קאראװאטשענקןן, א מאגערער פארשוין מיט אן אײנגעפאלענער ברוסט, אבער מיט א הויכער שסים און בלישטשענדיקע אויגן. באלד װי מען האט זײ געפאקט, אין דעם קאזאקישן דארף, און זײ געבונדן די הענס, האט םען זײ קורץ געפדעגס: — באלשעװיקעםז זײ הןןבן פונקט אזוי קורץ געענסםערס: — באלשעװיקעס. אײן מאנאלאטי הןןס בוגעגעבן א פאר בײסיקע װערטער, און דערבײ שסארק אויסגעבויגן דעם האלז: — ניש—קשה, ניש—קשה• איר ט׳נןןך זעןז אונזערס ט׳נאך זײן אויסן םערדו שפעטער הןןם מען זײ אװעקגעפירט בום ברונעם מיםן הויכן קרוק. ארום זײ איז נישט געװען נישט קײן געשרײ נישט קײן אויסרעגונג. נןןר א געדיכטער שטויב הןןט זיך אויםגעהויבן םון זײערע שטיװל, און נעבן זײ האט באלד דער, באלד יענער, געניםט, געהוםט און געשפיגן אויף דער ערד. בײם סארבײגײן הןןבן זיך געװארסן אין די אויגן