Literarishe bleter · 1928-08-03 · 31 (3.8.1928) · p. Seite 607

607 ליס*ר*ר•׳•* *ל׳ןסער 31 זא מיך >.ין דער הײם. װעלן זײ אפשר אװעק גוריק, דאן װעסטו שױן נקסה נעמען, םארװאס איך האב סון דיר אװעק• גענומען שאדראכןױ עמילי לעסטער הןט פארסראגן די פארװורפן פון דער געפ־יניקטער נשמה. זי איז געװען זיכער,-װי אלע אין הא װערפול זענען געװען זיכער.—אז שאדראך און זײנע זין װעלן זיך שוין נישט גוריקקערן. שוין יארן. װי די שיף איז בא טראכט װי א םארלןןרענע. און דאך. אויפכאפנדיק זיך בײנאכט פון דעם קלענסטן שארך, סלעגט יןןאנא אויפשטײן פון בעט און אריבערקוקן בום געױעלב בײם שײן פון דעם לאססערן אום בו זען, אויב עס זענען נישט זײ. עס איז געװען א נאםע און םינסטערע דעבעםבער־נאכט. זעקס יןןר נןןך דעם. װי די .יאאנא׳ איז אפגעפארן. דער װינם איז געגאנגען םין ים אין געבראכט א נעבל, װאס האט זיך געלײגט אויפן פנ־ם װי נאסע פלאנעל. יןןאנא האט מתפלל געװען פאר די אפװעזנדע מיט םער װארעמקײט און גלויבן. װי זי האט עם געטין חדשים לאנג. אין אמס עלף א זײגער איז זי אנסשלןופן געװארן. עס הןןט געמוזט זײן גװישן אײנם און גװײ װען זי האט זיך פלוגלינג אײםגעכאפט. זי איז גע• װען זיכער, אז זי ה$ט געהערט טריס אין גאס, די שםימען פון שאדראך און אירע זין. רוסנדיק בײ דער סיר פון שפײזי געװעלב. זי איז ארויםגעשפױנגען פין בעט, האט עפעם, נישט װיסנדיק װןןס, ארױסגעכאפט אױף זיך, אראפגעלאפן פון *עמילים גרױםע, מים טעפיכער באדעקטע. טרעפ, הןןט אװעקגעשטעלט די ליכט אויפן טיש אין קארידאר, אויפגעשלאסן די טיר און איז ארוים אין גאס. דער נעבל, װאס איז געקומען פין ים. הן$ט איר געשטערט גו זען דאס געװעלב, כאטש עם איז גע• װען אװי נאענט. עם האט אבער געדויערט נישט מער װי אײן מינוס. װאס איז דאסז קײנער איז דןןרטן נישט געװען. די אומ• גליקלעכע םרוי איז װילד ארומגעלאפן הין און גוריק מיט אירע בארװעםע פ־ס. ק״נער איז דארטן נישם געװען. זי איז גוריקנעקומען און געקלאפט מיט אלע כחות אין דער טיר, װאס איז אםאל געװען אירם — אפשר האט מען זײ ארײנגענומען איבער נאכט, נישט װעלנדיק איר װעקן ביז אין דערפרי. עטלעכע מינוטן שפעטער האט דער יונגערמאן, װעלכער האט געהאלטן דאס געװעלבל, ארויסגעקוקס פון א פענסטער און הןןט געזען דעם סקעלעס פון עפעס מענסשלעכס שסײן אונסן האלב נאקעט. — איז עמעגער געקומעןז — האט געפרעגט די פיגור. — א, פרוי יאליפי, איך האב נישט געװוסט, אז דאס זײט אירו — האט םרײנטלעך געזאגט דער יונגערמאן. ער האט געװוםס. אז זי װערט געטריבן פון איר אימזיסטיקן װארםן. — נײן, קײנער איז נישט געקומעןו (סײ) טעאטער ״על־־!,זעוס'. קאראװע 18, טעל. 241-13. װילבער טרופע װאר־רעפערסואר א־.פ. פ. םיאד,. טעגדיעך לוידרש השבמ פיןשלוםאש גונויטנןשםעדם פאױ דעי בלנן און רןזשלשירם — ם. װייגעײם איר אריבער אין האלױגינאגיע: זי האט שוין נישט געקענט װענדן אירע מידע אויגן גו יענעם ןורט, און נישט זען זײ דא־םן. זײ זענען אבער דןןך נישס געקומען. גוןט איז גוט, ןובער ער הןןס נןןך אלץ נישם געםונען םאר נויסיק צו דערםילן איר בקשה. דאס איז געװען די אפקומעניש םאר אירע זינד. אבער באלד איז דאס געװארן מער װי א אבקומעניש. איר שסימונג איז געװארן אלץ הןןפנונגםלאזער. חדשים זענען אװעק, זינט די שיף האם באדארפט אנקומען. און זײ זענען נאך אלץ נישט גוריק• געקומען. יןןאנאן האט זיך אלץ געדוכט, אז ןןט-אט קוםען זײ אן. זײענדיק אויםן בערגל הינטער דעם האפן, םון װאנען דער קאנאל האס זיך געזען, האס זי אין יעדן קלײנעם פלעק אויםן האריזאנס געזען די מאסט פון דער .יאאנא׳. אדער זײענדיל אין דער הײם האט יעדער שארך אין גאס זי געמאכט אויםשפרינגען סון איר פלאץ, און זי האט אויםגעשריען: .דןןס זענען זײ׳. אבער דאס זענען נישט געװען זײ אין איר פארשטע• לונג האבן די םיגורן געקניעט יעדן זונסאג אויםן מזרח־סרעפ, אבער אין דער װירקלעכקײט—נישס. איר נעװעלב איז געװארן פוםם: אין איר אפאסיע. װאם איז געקוסען פון אײנזאפקײט און גער, האט זי אױפגעהערס גוגוקױפן נײע סחורה און אויף אזא אופן םארלארן אירע לעגטע קונדן. עמילי לעםטער הןןט פרובירט מיט אלע מיטלען גו העלסן די אומגליקלעכע סרוי, ןןבער זי איז שטענדיק גוריק אפגעשםויםן געװןןרן. — איך האב דיך נישט ליב׳ איך קען נישט קוקן אױף דירו —פלעגט יןזאנא ארויסרעדן הײזעריק, װען עמילי פלעגם קוסען גו איר. — ןןבער איך װיל דיר העלםן און טרײםטןן-סלעגט עמילי זאגן. — דו ביםם א דאמע פון א רײכן מאן און הןןםפ שײנע קינדער. װאס װילססו פון אזא סארלןןזענע אלטע פרוי, װי איך ביןז — יאאנא, איך װעל דיר זןןגן, װןןס איך װיל םון דיח איך װיל דו זןןלםס װוינען בײ מיר אין הויז, און נישם םאר• בלײבן לענגער אלײן אם אין דער חשכדיקער שטוב. — און אויב זײ װעלן קומען און מיך נישט געםינען אין דער הײםז דו װילםט אונז געשײדן. נײן, איך װעל פאר■ בלײבן דןן. איך האב דיך נישם ליב, און קען דיר גישט דאנקען פאר דײן טובה װןןם דו טוםט מיר. אבער עם איז סאריבער נןןך א גײט, און יאאנא האט נישט געהאט גו באגןןלן קײן דירה-געלט םאר דער שטוב און געװעלב. זי הןןט שוין געװוסט, אז עם איז קײן האפנונג נישסןן, שאדראך און זײנע זין זןןלן זיך נאך א מאל גוריק- קערן און זי האס קעגן איר װילן געמוזט גײן צו די לעס• םערם. זי האס באקומען א גיפער פאר זיך אויפן צװײטן שטןןק, װוהין זי םלעגט קומען און אװעקגײן, װען זי הןןט געװןןלם, נישט קומענדיק אין בארירוננ מים דער לעסטער םאםיליע. אירע הןןר זענען גרוי און װײס געװןןרן. טיפע קנײטשן הןןבן איבערגעשניסן איר שטערן און איר םיגור איז געװןןרן דין און אײנגעבויגן, ןןבער זי הןןם נאך אלץ געװארס אויף די םארלןןרענע. און װען זי פלענס באגעגענען עםילין אויף די טרעפ, םלענס זי זןןגן ברוגז: .איך װײם, פארװןןם דו האסט םיך געבראכט אהער. װען זײ װעלן קוםען און נישט טרעסן