Literarishe bleter · 1928-08-03 · 31 (3.8.1928) · p. Seite 606

31 זא ליסזוזוויוזז נלעטןו . 606 צוליב זיייווייבםוועגן ט*מאס דהארדי, פון עננליש: רינה מרדכי אנגעהויבן זײן אומרויק. װײל זי ה>וש שוין אײניקע חרסים נישט געקריגן קײן בריװ פון איר מ*ן און אירע זין. עםילים זײדענע קלײדער האבן שטאלץ גערוישט, װען נאך דער שטו■ םער אײנלאדונג םון איר פרײנדין הןזס זי זיך דורכנעשטועט נעבן בופעט און א־ז ארײן אין הויז הינטערן געװעלב. — בײ דיר גײס אלץ מיס ערפאלג און בײ םיר פונקם פארקערטז — הןןט געזןןנט יאאנא. — פאדװאס דענקסטו אזויז — האס געפרעגס עסילי. — איך האב געהערט, אז זײ װעלן ברענגען א םארמעגן. — אה. אבער ײעלן זײ רען קומעןז דער צװײםל איז מער, װי א םרוי קען איבערטראגן. אלע דרײ אין אײן שיף —באדענק נאר• און איך האב שוין חדשים־לאנג נישט געהערם פון זײ. — אבער די בײט איז דאך נאך נישט געקומען. דו דארפסט נישט ז$רגן םאר דער גײט. — קײן זאך װעט מיר נישס באגאלן פאר דעם בער פון זײער אפװעזנהײס. — םארװןןסזשע הןןסטו זײ אװעקגעלזןזןז איר הןןט דזןך געמאכט גאנץ גוטע געשעפטןז — איך האב זײ געבװונגען גו פןןרןז-האט זי געזאגט, זיך װענדנדיק האסטיק גי עמילין.-און איך װעל דיר זןןגן פארװאס: איך האב נישט געקענט פארטראגן. םיר זאלן לעבן װי ם׳נישט איז, און דו זאלסט זײן רײך. איגט האב איך עם דיר געזאנט, און דו קענםט מיך האסן־ אויב דו װילסט. — איך װעל דיך קײנמאל נישט האסן, יאאנא. שפעטער האט זי דערװיזן, אז אירע װערטער זענען געװען אםתע. ם׳איז געקומען דער סוף פון הארבםט. די שיף הןם שוין באדארפס ז־ין אין האפן. אבער די ,יאאנאי האם זיך נאך אלץ נישס באװיזן. איצט איז שױן װירקלעך געװען די בײט בו זײן אומרויק. יאאנא יאליפי איז געזעםן בײם פײער, און יעדער שארך פון װינט האט איר געבראכט א קאלםן ביטער. זי האט שטענדיק געהאסט דעם ים. דער ים איז סאר איר געװען א םאלש, אומרויק, שלעכס באשעםעניש, װאס םרײם זיך מיט דעם בער פון םרויען. .און דאך•—האס זי געזאגט,— ,זײ מוזן קומעןױ זי האט זיך דערמאנם, װי שאדראך האט געזאנט פאר זײן אװעקפארן, אז, אויב זײ װעלן זיך בוריקקערן גאנץ און געזונט און זײער אונטערנעמונג װעט געקרוינט זײן מים ערפאלג, װעס ער גײן, װי דאן נאך דעם שיף־ברוך. און װעט קניען מיט זײנע זין אין קלויסכער. זי איז געגאנגען רעגולער אין קלויסטער פרי־מןזרגן און אין ןןװנס איז זי געזעסן דארט אויפן פלאץ ארזס די מזרח־טרע*. אירע אויגן זענען געװענדט געװען אויף יענעס ארס, װו שאדראך הןןם געקניעט אמאל, אין זײן בליענדיקער ױגנט. זי חןןט געקענם גוט יענעם ארט, װאס זײנע קני הןןבן געדריקט בװןנביק װינטערן בוריק־ גאט איז א גוטער. איר מאן װעט דןן זיכער קניען נאכאםאל. קוקנדיק אזוי לאננ אוי8ן פלאץ בעת אירי געבעט, האס בײ איר גענומען אויםזען, װי זי װןןלם דןןרטן באמת געזען קניענדיק די בװײ דינע פינורן פון אירע זין און די םולערע פיגור בװישן זײז זײערע הענט בוזאמענגעלײגס, און זײערע קעפ קעגן מזרח׳װאנט. ןןס די פאנטאזיע איז בײ 111 די שיף איז אפגעגאנגען אין א געװיםן מאנסיק, אין א פרילינגם־פרימארגן. יאאנא איז נישט געװען דערבײ. זי האט נישס געקענס זען דאס, בו װאס זי אלײן האס דעדפירט. איר מאן האט איר נאך אין ןזװנס געזאגס, אז די שיף װעט אפנײן ארום מיםאג־בײס. זי האס זיך דערפאר נישט געאײלט אויפ־ צושטײן. זי איז פארבליבן אין בעט און געװןןלט אײפשטײן בוצוגרײםן זײ אין װעג. זי האט געטראכט, אז זײ װעלן אפ• פארן שפעםער, אזוי װי איר מאן איז אפגעפארן אין זײן פריערדיקער רײזע. װען זי איז אבער שפעטער אויפגעששאנען, האט זי געסראפן אן אויפשריפט אין קרײר אויפן שראנק, אבער קײן שפור פון איר םאן און די זין איז שוין גישס געװען. אין די שנעל־אנגעשריבענע װערטער האט איר מאן איר דערקלערט, אז זײ זענען אװעקגעפארן נישט געזעגענענדיק זיך, ברי צו םארשפארן איר יסורים) די זין האבן אונטערגעשריבן: .זײ געזונט. מאמע׳־. זי האט געאײלט בום ברעג, ארויםגעקוקס בום בלויען ים. אבער זי האט בלויז געזען די זעגלען פון די .יןןאנא׳, אבער גישס קײן מענםשלעכע פיגורן. — איך, הײםט עם. האב זײ אװעקגעשיקט, — האט זי געזאגט װילד און אויסגעבראכן אין א געװײן. אין דער הײם האבן די װערטער ,זײ געזונס* כמעט בעריםן איר הארץ. װען אכער זי איז ארײן אין פאדערשטן בימער און וערזען עמי־ ליס הײז אויף יענער זײט גאס, האט א שטראל פון טרױםף באלויכטן איר דינעם פניס. זי װעט דאך שוין באפרײם װערן פון איר געפאלנקײט. מ׳דארף זײן ערלעך צו עמילי לעססער. איר גרוים האלטן זיך איז געװען בלױז די פרוכס פון יאאנאס פאנטאזיע. אז די לאגע פון דעם םוחרם װײב איז געװען בעסער װי יאאנאם. האט זי נישט געקענט אפלײקענען. אבער װען נאר די בװײ האבן זיך באנעננט,—װ>ןס האט א־בט געטראפן נישט אפט,—הןןט עםילי געטון אלץ, װאס מעגלעך איז. נישט ארוים־ צוװײזן דעם אונטערשײד. עס איז אװעק אײן זוםער, און יאאנא האט זיך מיט שװעריקײט געשפײזט פונם געװעלבל, װאס איז איצט באשטא• נען בלויז פון א פענססער און א טיש. עמילי איז אײגנטלעך געװען איר אײנציק גרוים קיגד. און טאקע דאס, װאס פרוי לעססער איז שטענדיק גרײט געװען בו קויפן בײ איר אלץ, נישט פרעגנדיק װעגן די קװאליטעט, האט איר פארשאפט יסוריכ, װײל עם האס געטרןןגן דעם כאראקטער פון אונטעי• שטיצונג, כמעט פון א נדבה. ם׳האט זיך דערנענטערט דער לאנגער, אומעטיקער װינסער. דעם שראנק הזןט זי איבערגע־ דרײט צום װאנט, כדי צו באשיצן דעם קרײד־שריפט פון .זײ־ געזונט*. אםט פלעגם זי קוקן אױף דעם מיט אױגן, פול מיס טרערן. עמיליס שײנע זין זענען געקומען אהײם אויף װײנאכס• ױם־טובים) מען האט גערעדט ױעגן זײער אונױזערסיטעם; יאאנא האט קױם געבויגן איר חױנה. און מיט א פארהאלטע■ נעם אטעם, װי אײנער װאס איז אונטערן װאסער. בלויז נאך אײן זומער, און דער קורס װעט זיך ענדיקן. שוין כמעס בײ דער ענדע פון דער באשטימטער בײט איז עמילי געקומען צו איר אמאליקער פרײנדין. זי האט געהערם, אז י$א:א האט