Literarishe bleter · 1928-08-03 · 31 (3.8.1928) · p. Seite 605

605 ליסזוןרױן וי*0?ר 31 זא ת מ ו ז משד־ז קולבאק / װילנע הײנט האט די װעל־־יט זיך אויפנעװיהלט װידער נײ; דער גראבער קנןןםפ, די פומ־יע ערד, די גרינע שושקערײ - ם ד־זאט אלץ געציםערט, װי א שטײפער״ ױנגער מײדלילײב פארציטערט װערט פון שארפער פרײד כײבמ װערו װײב- און איך בין, װי א קאץ, געלעגן אויפן מיט פון פעלד; אײן אויג פארשמלרט מיט זון, דאס צװײטע-צוגעמאכט, כ׳הןןב שװײגעװדיה געהװןןלו, עיװײגעװדיה געלאכט- אריבער מײלן פלײן, און װאלד, און טאל — דא װאלגער איך זיך אום - א בלאנהער, האוטער שטאל. ם ש ה ק ו ל ב *? א ו נ ז ע ר ג ו ר ל ה• ל״װיק ׳:ױ־יארה אונזער גורל איז ביטער• אזא טאג װי הײנט — ױבמ׳טוב פון ערד; און מענטש איז אויך ערד - ױם־טוב פון מענטש• די ערד איז װײך נאכן שלאף פון װינטער; אקערס אקערן, און גראבאײזנם גראבן, און פינגער זײען• אזא טאג װי ד־זײנט װעז װעלו מיר נאכאמאל האבו? מענטש איז אויך ערד - לאמיר אויפאקערן אײנער דעם צװײטן׳ און זײען,.פארזײעןי און אויפגײן אין לײב אין פאזײטן. און רעגן װעט גײן אויף ערד און אויף *י־זונז׳ און טוי װעט זיך לײגן אויף אונז, און שטויב און זון און מעסער פון שניטער• אונזער גורל נדמען מיר אז — אונזער גורל איז זיס; אונזער גורל נעמעז מיר אן - אונזער גורל איז ביטער. מיר חלומען אונזער חלוס פון אײביק אן• דאם ל־יעבן רופט אונז און אויך דער טױט צו איר־יעמעו צו קומען אװ אלצדינג צו טאן, צו פארזײעו לעבן און אויך טויט׳ און אלײן שםארבן, אװ אלײן זײן פארזײט. אונזער גורל נעמען מיר אן - ער ^זיז זים און ביטער• אװ אז מיר נעמען אים אן װערט ער אויך שײן• שײן איז דער גורל׳ און שײן ביסטו, אװ די װעלט ארופם איז אויך דו• אײנער אין ד<ר װעלט מאנט: זײ נאנט׳ נאנט׳ נאנט; א צװײטער אץ דער װעלט״שרײם: זײ װײט, װײט׳ װײט. און דו ביסט דאך קלוג, און דײן שמײכל גײט אויף, און א ליפ אויף א ליפ טוט א ציטער, און א ליפ טוט א ליפ א בים; אונוער גורל נעמען מיר אן - אונזער גורל איז זיס; אונזער גורל נעמען מיר אן -