Literarishe bleter · 1928-07-20 · 29 (20.7.1928) · p. Seite 568

29 *א ליסורזרױז ■לוסזר 568 עםילי הןס. לאכנדיק, גונםןלגס. זי *ח **יד ג*שס8נ<ן לעבן אים אין סים סץ גןװעל*. — דןןם איז א טײער םײדל, — הןט ער געזןןגט. — איר סןןרס דןןם נישס זןןגן, קאסיםאן יןליסי, װײל די װערטער געהערן אן אנדערן. — ןן, איך װײם, װןןס דו םײנםס. ןןנער, עםילי, איך שװער דיר נײ םײן לעבן, אז גיז הײנם אין דער םרי הןנ איך גןןרנישט געװוםס, אז דו הןןסם אםילו דעם קלענסםן נע• םיל םאר םיר. אנדערש װאלם איך נישט געסץ, װןם איך הןןנ געטון. איך הןןנ די נעםסע געםילן נו יןןאנאן. ןנער איך װײס, אז נןןך םץ ןןנהוינ ןןן הןןט ױ םיך נישט לינ געהאס םער, װי םען הןןט לינ א םרײנדן און אינם זע איך םאר זיך די, װעלכע איך הןןנ געװןןלט הןןנן םאר םײן םרוי. דו װײםט דןןך, עםילי, אז װען א םאן קערט זיך אום נוריק םון א לאנג־דויערנדיקער ים רײזע, איז ער בלינד װי א םלעדער־םױז — ער קען נישט זעען. און אלע סרויען זענען בײ אים שײנע באשעסענישן, און ער נעפם די ערשסע, װעלכע קוםם אים ןןן גרינג. ער סראכט נישט, ני זי הןס אים טאקע םיט אן אםת ליב און גי ער װעם גןןר אינגיכן גישס ליב קדיגן אן אנדערער םער װי איר. אין ןנהױב בין איך םער געװען גע• נויגס נו דיר. ןןבער דו ביםט נעװען אזוי שעפעװדיק אץ גוריקגעהאלטן און איך הןןנ געםײנס, אז דו װילםס נישס, איך זןןל דיר דרײען א קןןו, בץ איך אזוי אװעק נו ץןאנאן. — רעדט םער נישם, הער יןןליםי, רעדס גישסו — הןס זי געזןגם מים א םארשטיקסן קול. יאיר דארםס דאך התמה הןןבן םיס יןןאנאן דעם קוםענדיקן פןןנאס. אץ עס איז>נישט גוט נו — נו- — ןן, עפילי, טײערעו — הןס ער אױםגעשדיגן אץ הןןט אײנגעשלןןםן אין זײנע ןןרעםם איר קלײנע םיגור נןך אײדער זי הןןס געװוםס, װןןס ער גײם סץ. יןןאנא. שסײענדיק הינטערן םןןרהאנג, איז בלײך געװןןרן. זי הןןט געװןלט אװעקנעםען אירע אויגן, ןבער זי הןןט גישס געקענט. — דו ביםט די אײנניקע, װןןם אץ ליב, װי א םאן דארף לינ הןןבן די םרוי. םיט װעםען ער הןןט חתוגה. אץ איך םארשם״ םץ יןןאנאם רײד, אז ױ װעס םיך גערן ןםלןזן. איך װײם, אז זי װיל סץ א בעסערן שדוך אץ זי הןןט םיר געזאגט .יא׳ בלויז םץ ליבנםװירדיקײס. םאר אזא םיץ, לײםיש םײדל םאםט נישס נו רין די םרױ םון א געװײנלעכן םאסראז. דו םאםט אםנעםטן םאר אים, ער האס ױ געקושס און געקושס, אץ איר בײגזאםער קערםער האס גענאםלט אין זײנע ןןרעםס. — איך װײם נישס, ױיס איר זיכער, אז יאאנא װעט אײך אםלאזןז א. זײט איר זיכערז װײל... - - — איך װײם, אז זי װעם אונז נישס װעלן פאכן אום• גליקלעך. זי װעט מיך אםלאזן. — יא. איך האלם, אז זי װעס דאס םץו םארבלײבט דא נישס לענגער, קאםיטאן יאליםי. ער איז אבער דאך םארבליבן ביז א קתה אח ארײן גו קױםן םאר א םעני טריםװאקס אץ דאן אח ער אוזעק. א געםיל םון קנאה האט ארוםגעכאםט יאאנאן בײ אט דער םנענע. ױ האס ױך ארופגעקוקם װי נו אנטלויםן. ם־איז נויטיק געװען ארױםנוגײן אזױ, אז עםילי זאל ױך- נישס דער• ריםן װעגן איר װיזים. ױ האס זיך שסיל אדורכגעשארס נום דורכגאנג און םון דארסן דורך דער םאדערשםער סיר איז ־ױ ארױס אץ גאס. יאאנא איז געװען נישט אינגאננן נופרידן םיסן מאסראז. איר איז נעװען געפעלן, װאם ער איז אױסםערקזאם נו איר. איר איז אויך סײער געװען דער געדאנק װענן סאםיליען• לעבן, אבער זי איז קײנמאל נישם געװען שםארק םארליבט אין יאליפין. אײנס איז ױכער: זי איז געװען אפביניעז און אין געזעלשאסט איז ער נישס געשםאנען אויף אזא הױך װי זי. א שײנע סרוי האס דאך שטענדיק שאנסן נו פארבינדן זיך סיט פיל העכערס םון זיך. זי האט שוין לאנג אין זינען געהאם, אז ױ װאלם נישס געװען שםארק דאגעגן אםנוגעבן אים נוריק נו איר סרײנדין, אויב די לענסע איז װירקלעך סארליבס אץ איס. זי האט אנגעשריבן א בריװ נו שאדראכן װעגן איר באשלום איבערנורײסן זײערע באניתנען און םים דעם בריװ אין האנם איז זי אװעק נו עפילין. זי איז גרײס געװען דעם בריװ אװעקנושיקן, אויב זי װעס דערקענען אין עםילין. אז יענע לײדם םאקע םים אן אמת. יאאנא איז ארײן אין געסל װו עמילי האס געװוחט, און איז אראס אין געװעלב, װאם איז געװען נידעריקער פון דער גאס. עמיליס פאטער איז קײנמאל אין אס דער נײס נישס געװען אין דער הײם. עס האם אויסגעזען, װי עםילי װאלם אויך ערגעץ איועק, װײל קײנער האט נישט געהערט איר ארײנקוםען. קונדן קומען אין געװעלבל אזױ זעלםן, אז די קרעםערין קען זיך םארגינען ארויסגײן אויף פינף םינוט. יאאנא האם געװארס אין נעװעלבל, װו עמילי האט אזוי גע• שמאקפול — װי נאר םרויען קענען דאם — אויםגעשםעלט גאנץ נישםיקע זאכן אויף אזא אוםן, אז די ארעםקײס םון דער סחורה זאל זיך נישם אנזען. זי האס באמערקס א םיגור אין דרויסן, װאס האט, װי עס האט אױסגעזען, באטראכט די דרײ־גראשענע ביכלעך, פאקעסן פאייר און בילדלעך, װעלכע זענען געװען אויסגעהאנגען אין םענםסער. דאם איז געװען קאפיסאן שאדראך יאליפי, װאם האס ארײנגעקוקם. *ו איבער• נײגן זיך, אײב עםילי איז אלײן. און געסריבן םון א געםיל נישם נו באגעגענען אים דא, װו עס אםעםט מים עמילין, האם זיך יאאנא דורכגעשלײכס דורך דער טיר, װעלכע םירס נום הויז הינטער דעם געװעלב. זי האס זיך געםילט גאנץ הײםיש בײ איר חברםע אץ הױז. יאליפי איז ארײן אין געװעלב. דורך דעם דינעם םאר■ האנג האט ױ באמערקס, אז אים האם םארדראסן, װאם ער האט עםילין נישט געטראםן. ער האס זיך שױן געקליבן אװעק• נוגײן, װי עפילי, אײלנדיק םון דער גאס, האס זיך באװיזן אין ארײנגאנג. דערזעענדיק יאליפין, האס זי געםאכם א באװעגונג, װי זי װאלס װעלן נוריקגײן. — אנסלויף נישס, עפילי, אנםלויף נישטו — האט ער געזאגם — װאם שרעקםםו זיךז — איך שרעק ױך גארנישס, קאייםאן יאליפי. נאר — נאר איך האב אײך פלונלינג דערזעען, האב איך א ניסער געסון. — איר שםיםע האס ארױסגעגעבן. אז איר הארץ האט נאך מער געניטערס װי זי איננאננן. — א־ך בין דא םארבײגעגאנגען, בין איך ארײנגעקוםען — האם ער געזאגט. — איר דארםם פאפירז אץ זי איז שנעל אריבער דעם בוםעס. — נײן, נײן, עםילי. םארװאם ביססו אריבער םון יענער זײםז םארװאס שסײםסו נישס לעבן םירז װי עס זעס אוים האסטו מיך. — איך האם דיך נישט. װי קען אץ דאסז — דאן קום ארויס און לאמיר רערן װי םײנע םענטשן.