Literarishe bleter · 1928-07-20 · 29 (20.7.1928) · p. Seite 567

567 ליםערארישע בלעטער 29 *א דןןס צװײםע םײדל הןןס געקיקס גלײך אויף זױם םיס אירע סינקעלע אויגן. — דער אױםזען םין יןןאנאן איז מיר נישס אינגאנגן באקאנם,—הןןס ער םןןרגעזעזנס-ןןבער איך קען איר םאמיליע. זײ זענען געגאנגען אין גערעדס ביזאםען. יןןליפי האם זײ דערעײלם אײנגלהײםן, װי אזײ ער איז לעזיטנס גערא■ סעװעם געװןןרן. ביז זײ זענען גוגעקיםען גיס װינקל־גאס, װו עםילי הןןם געװוינם. דןן הןןס זי שםײכלענדיק זיך םאר• נױגס אין זי הןןס זײ םארלןןזן. באלד הןןם דער םאסרןןז זיך געזעננס אויך םים יןןאנאן. און אזױ װי ער ה$ט קײן בא■ זינדערם נישם געהאם װןןס גו םון, הןןם ער זיך ביריק• געקערם אין דער ריכםונג םין עםילים הײם. זי הןןט גע• װױנס מיט איר סןזסער, װעלכער הןןס זיך אלײן ןןנגערוםן בוכהאלםער. ןןבער די םןןכסער הןןט געהאלםן א קלײן גע■ װעלבל םון שרײב-םאסעריאלן אלם א בוגןןב גו איר םןןםערם נישם־זיכערע סארדינססן. װען יןןליפי איז ארײנגעקוםען, הןןם ער געסונען דעם םןןסער אין די סןןכטער קלײבנדיק זיך בי םרינקען םײ. — ןן, איך הןןב נישס געװיסם, אז עס איז איבט די בײם סון סײ -הןןם ער געזןןגם. — איך װעל אויך סרינקען א גלןןז מים םארגעניגן. ער איז םארבליבן אויף טײ אין אויך א לאנגע בײט שפעםער, און דערבײלם םעשיות םין זײן לעבן אויםן ים. עםלעכע שכנים זענען געקיםען הערן און מען הןןם זײ םאר• בעסן ארײנביקוםען אין שםוב, עסעם הןןם זיך עםיליס הארץ געבויגן בו אים יענעם זינסיק. אין אין םארלױף םון א װאך ןןדער בװײ זענען זײ שױן געװןןרן גןןר נןןנס. אין א שײנער לבנה-נאכם, א חודש שפעטער, איז שאדראך געגאנגען םון שםןןם דורך דעם ברײםן װעג, װןןם הןןס גע• םירם בי דעם רײכערן געגנם, װו די מער-הײנםפןןדישע הײזער הןבן זיך געםינען — אויב עם גים נןןך אזא זאך װי מןןדיש אין ןןס דעם אלםן האםן. דןן הןןם ער דערזען םאר זיך א םיגור, װןןם נןןך איר אוםקוקן זיך הןןם ער געםײנט, אז דןןם איז עםילי. ןןבער ארויסגעװיזן הןןס זיך, אז דןןם איז גןןר יןןאנא םיפןןרד. ער הןןט איר גאלאנט באגריםם אין איז םיםגעגאנגען םיס איר. — גײ זיך דיר דײן װעג,-האם זי געזןןגם-אויב נישם, װעס עםילי זײן אײםערזיכסיק. װײזם אוים, אז אים איז נישם געםעלן געװ$רן איר ןןנבוהערענישז ער איז ןןבער םארבליבן מיט איר. װןןם עס איז געזןןגס געװןןרן אין װןןם עם איז געםון געװןןרן אין יענעם שפאביר הןןם זיך שאדראך קײן םןןל קלןןר נישס געקענם דערםןןנען. ןןבער װי ם׳זןןל נישס זײן, הןןם יןןאנא שוין געםינען א םיםל אװעקבונעמן אים םון איר אײדעלערער און ױנגערער קןןנקירענםין. םין יענער װןןך ןןן הןןם םען שױן יןןליפין געזען אלץ םער םים יןןאנאן אין װײניקער אין די געזעלשאםם םון עםילין. אין'א קלאנג איז גלײך ארױס איבערן שסעםיל, אז דעם אלםן יןןליפים זון װעם אינגיכן חתונה הןןבן מים יןןאנאן בו דער גרויסער אנםוישינג םין עםילין■ אין א געװיסן םריםןןרגן באלד נןןך דעם װי אס דער קלאננ הןןם זיך םארשפרײט, הןןם זיך יןןאנא ןןנגעםין בום שפאבירן גײן אין איז אװעק בו עםילין, װעלכע הןןס געװוינם אץ א קלײן זײםיק געםל. בו איר איז דערגאנגען דער קלאנג, אז איר חברםע איז אין גרוים בער, םארװןןם זי הןןם בײ איר בוגענימען דעם יינגנמאן. איר געװיסן הןןס איר גענומען פײניקן — געוױם הןןב איך נישם קעגן דעם. ןןבער עס םירס זין. אז םען זןגס ןןן װענן אזא תםילה פאר דער גןןס• דינםם. אזױ אז די נױםיקע װערסער זןןלן בוגעגעבן װערן בו דער אלגעםײנער וזםילה. ןןבער אױב דו װילםם, קענען םיר לײענען די װערסער, װןןס װערן באנובם אין דער נןןך• ים־שםורעם ווםילה. — % געװיס, איך קלײב נישם איבער, — הןןם געזןןגם דער םאסרןןז. דער באדינער הןןם אים ןןננעװיזן אױף א זײםל אין דעם געבעם־בוך, װו די דערםןןנסע וזםילה געםינס זיך, און דער גלח הןןם ןןנגעהויבן לײענען. דער םאםרןןז הןס געקניעס און לאנגזאם און מים א קלןןרע שסיםע הןןם ער נןןכגעזןןגס װןןרס בײ װןןרס. די םארזאםלםע, װןןס זענען געבליבן םארװונדערם און װי בוגעשםידם בום ןןרט. הןןבן םעכאניש אױך געקניעט; זײ הןבן באטראכם די איזאלירטע םיגור פון םאסרןןז, װאם איז געבליבן שסײן אויף זײנע קני, םיםן פנים בום םזרח. זײן הוט נעבן זיך, זײנע הענט בוזאםעננעלײגט. און װעלכער הןןס נישם געלײגס קײן אכם אויף זײ. װען ד$ם גוםל״בענםשן הןןם זיך געענדיקם, הןןס דער םאסרץז זיך אױםגעהױבן. די םארזאםלםע האבן זיך אױך אױםגעהױבן און אלע בוזאמען זענען ארוים םון קלויססער. אזוי שנעל װי דער םאםרןןז הןןס זיך באװיזן אין םיר און די שקיעה׳שײן איז געםאלן אױף זײן פנים. ה$בן די אלםע אײנװױגער םון שסעםל דערקענם, אז ד$ס איז נישם קײן אנדערער, װי שאדראק יןליפי, א ױנגערםאן, װעלכן םען הןןס נישס געזען אין האװערפול ױנט אײניקע יןןר. ער איז א זון םון אס דעם אײגענעם שסעםל, װןןס זײנע עלסערן זענען אים געשפ^רבן, װען ער איז נאך גאר ױנג געװען. און דע• ריבעד איז ער טאקע ױנג אװעק אױםן ים אין דער נױ• פונדלאנד־אונסערנעםונג. גײענדיק םון קלױםםער ה$ם ער ױך םאנאנדערגערעדס םיס דעם און םיס יעגעס, און זײ דערבײלם, אז דורך דער בײס, װןס ער הץם פארלןןזן זײן געבוירן-שםעסל, איז ער געװןןרן דער קאפיסאן און באזיבער םין א קלײן שיםל. װעלכם איז, דאנקען גןם, 0ם דןן נישם לאגג. בוזאםען םיס אים ניבול געװארן פון אונסערגאנג. אין װעג הןןבן זײ ןןנגעיןןגס בװײ םײדלעך, װןןס זענען אױך נעגאננען םונם קלױםסער. דןרס אין קלויםםער הןןבן די םײדלעך םיס גרױם אינםערעם באםראכם זײן יעדע באװע• גונג אק איבס, גײענדיק בוזאםען, ה$בן ױי גערעדם װעגן אים. אײנע סץ די םײדלעך איז געװען א דינע און אן אײ• דעלע, די אנדערע איז געװען א הויכע, א גרױםע און אן אויםגעקלערסע. קאפיסאן יןליפי ה$ס א היפשע װײלע בא• סראכס ױיערע לױז־געװןןרענע לןקן, זײערע שולסערן, און זײערע נאנבע סיגורן. — װער קענען זײן ןןס די בװײ פײדלעךז — הןןם ער שסיל געםרעגס זײן שכן• — די קלענערע איז עםילי האנינג, און די חױכע איז יאאנא םיפ$רד. — ן, ייך געדענק שוין זײ איבס, געװים. ער ה$ס ױך דערנענסערס און גוסםוםיק געכאפס א קוק אויף זײ. — עםילי, דו דערקענסס םיך נישםז — הןןס געזןןגס דער סאםרןז, שטראלנדיק םיס ױינע ברױנע אויגן. — איך דענק, אז איך דערקען אײך יא — הןם םאר• שעםס געזןנס עםילי.