Literarishe bleter · 1928-07-20 · 29 (20.7.1928) · p. Seite 566

29 זא ליםעראריעע נלןסזר 566 אונסערגעסונקען שייגן װי םורעמם שיםן וין זוױם **רף, װיגן זין, שאיגלען זיך סוןםעסן אין ענדלןןק ןןיגרונם. םון הינםן װאקםן אוים שןןסנם װײך, שארן זיך אויף שםיץ־נעגל שםיל, םארלויםן זיך דעם װעג םים א שןןרך — גליװערן און םארזיגלען דעם קװאל. זײן אויםגעלױכסענער מיס - . םאלדעװעם זיך קױם און גײם זיך אין רואין. אויםגעדעקס איז דער היםל, ן םלײזס װי םרישער קװאל גװישן שנײ םארשןןסענע םעלזן. הינסער די בערג אויף יענער זײס איז א ש־םל אויף א *יןןען סײך, אן א רודערער. אלײן אויםנעשװומען און גליםשם זיך אויםן נלאם־געשםרײםן םלאך. קוים, קױם גלעםן כװאליעם, שלןןגן זיך שװאך ןןן. א שםרןום הןןס זיך אין בערנ אויםגעכאםם און םריםם װי ה$ניק, םרןןםן נןןך סרןןםן. רו אין םרידן. נאכס. ווו. נאכט אױ פאפס־דםקע פליעםא ריזן מים אויסגעשסרעקםע לײבער, אין יעדן גליד װאך. קורבער. פעםםער, םוםקול־געשםרענגםער האלז איז פלובים םים כח ארןןםנעזעגס אויף שילסערן ברײם און קנןןכיק — װי דער שסאנג איבער װןןגשןןלן אין מיס,—גרןןד .אין קאנסיק. נאר קעפ קיגדיש׳מילד, דרימלען אין רו גליקזעליק — אזױ דריםלען שפיבן אין דער נאכס. גליענדיק, קיל־םארפרוירן איז די שארםע לוםם. קיל. עם װעקש בערײבםע נאזלעכער דער ריח פון ןןפגעכמאליעדע זשיװיבע געלאשן םים קװעליקן װאסער. בלאע דורכזיכםיקײם װאקסם רויק אין אנספלעקם. װי הארם געלענר פון ױנג סרויען-לײב אומגענומען, םיס נאכס באדעקבע בערג. קוים, קײם פון א הויך באװעגס. מילד װי פולע זאנגען םון א װינכעלע געגלעם אסעםען רונד*געגאסענע לימבן*) װי אין שאסן אויםגעשװאלענע בלומען־קעלכן. װי א שװארבאפל אין אויג ־ קלןןר און סארגליװערס - איז דער קװאל אין בערג געפאסט. שםיל מיס אן *ויסגעגליסשםן שאיך סונקס זיך נאכס אין קװאל אונםער. *) כוי■ װןס װ#קםס זײזנר ר.1יך *י די גנרג. צוליב זיין ווייבם וועגן ר ןמאם הארזי, םון ענגליש: ר י נ ה ם ר ד כ י אין דעם םןןםענם איז געװען אזױ שטיל, אז םען האם געקענט הערן דעם רויש םון ים, װןןס הינטערן האםן-בוים. די שטילקײט איז דערנןןך איבערגעריםן געװןןרן דורך די םריט םון באדינער, װעלכער איז, װי געװײנלעך, געגאננען עסענען די טיר םאר די םארזאםלסע בום ארױסגײן. ןןבער נןןך אײדער ער איז דערגאנגען ביז בום אויםגאנג, האס ױך די קליאמקע אױםגעהויבן םון דרױסן. און א טונקעלע םיגור םון א םאן אץ םאטרןןזן־קלײדער הןןט זיך באװיזן קעגן דער ליכט. דער באדינער הןןס זיך געשסעלט $ן דער זײם, אק דער םאסרןןז, שטיל םארמאכנדיק די סיר, הןט גענוםען דך דערנענסערן ביזן םזרח-טרעם, דער גלח ה$ם אױםגעהױבן זײן קןןפ םון דעם געבעס, ׳װןןם ער הןןט איבם, נןןך די אלע ווםילות םאר זײן קהילה, םתםלל געװען םאר זיך אלײן• ער הןןם זיך אױםגעהויבן און געקוקט אויף דעם אופגעבעסענעם גאסס. — זײ םיר םוחל, םײן האר—הןןס געזןןגס דער מאםרןו. װענדנדיק דך בום גלח םיט א שסיםע, װןם הןס דך קלןר דערטרןןגן בו אלע םארזאםלטע.-איך בין געקוםען אהער גןס בו דאנקען, װןןס איך בין ניבול געװןןרן םק׳ דעם ישקף• אונטערגאנג,^-וױ םען הןןט םיר געזןןגט. את םען זיך אזױ נוהג, אױב דו הןןםט נןןר נישט דאקעגן. גןןך א קורבער װײלע הןןט דער גלח *װײםלענדיק געזןנט; 1 אין קלויםםער םון האװערפול איז סונקע• לער און םונקעלער געװןןרן אונםער די נידעריקע װןןלקנם םון דעם װינםעריםארנאכם. עם איז געװען זונסיק, און די גןןס-דינסם הןןם זיך נןןר׳װןס געענדיקם. דאס פנים םון דעם גלח איזנןןך געװען אײנגעגרןןבן אין זײנע הענם, און די סארזאםלסע, ןןפעםע• םענדיק סרײער, הןןבן זיך שוין ןןנגעהױבן אויםבוהויבן םון זײער קניען, גרײט אװעק• בוגײן. *) םןםןס הןררי, נן-יםסער <11לי#?ר ערי1ס#ס*ל*ר. גאססןרנן יןניןר הײאיןר. ניזןהנר איז סןסןס הןרדי נםםס ביסס אינורדננסוין ײדים. סןםןס ה ן ר ר י