Literarishe bleter · 1928-07-20 · 29 (20.7.1928) · p. Seite 565

565 ליסזרןויוז נלזסזו־ 29 < א א י ן ד י ט א ט ר ע ן ד־ז• ג ו ט ג ע ש ט * ל ס / װ* ר זו ע קיל *זן גל*ש רײםם זיך דער װעג נארג־ארןןמ. נאקעם. אינגעװײר םון םעלז אויסגעריםן, שארף שנײרן זין שםאםלען. אין געםרעסםער דעיזערונג דעמםם זיך קטורת און הויגם זיך אויף ' עו ןןנגעגליטע שפיגי. װוןס לעשן זיך אין װיןןלעסן-אש. פלואים, — און רו אין אויםנעם״אםםער-ז. אויםן םעלז אויםגענעם.— ברײט איז א גרןןרער װענ גלאש אויםנעזופר־יש: ןןפגעשלןןםן, אין א שסילער שוים םארבןןיגן, ליגם א ״האליע׳ נוגעםול-־עס םים גרינעס םןןך מילר־אויםגענעט. װײך זענען דןן שןןסנם, םאםעטן נונויםגעסרעסם — אין אויםגעשװןןלענער שםילקײם. אײנגעםאלן שסײם א גענעלם, װי םון שפינװענס, םון נװײגן געםלןןכםן. עלגט דרימלס א םגושמדיקער הונט מיט אויםגעםליקסע קודלעם. דערנענן — אױף אן אויםגעסריקנט און ןןפגעםמאליעס הויקערדיק קלענל — איקן• אויף נאקעטע יאסלעם אן אײנגעםאלן םויל םים םארדארםע ליפן. םארשרינן און שוין ןןפגעמעקט דער נעקנײםשטער יארמעס םון זײן פנים. װי סון אלם־םאררןןםם געװער איז דער שרויםן-שןןס םון זײנע בײנעי. סיםע אויגן-לעכער גליען קלײנסשיק אויף, װי גלי-װערעםלעך, װען ןןן םעםפן אויסגעלןןשענעם געהער, װי כװאליעם ןןן א זאםריקן ברעג שלןןנן םרעמדע םריס. שםיל זינקען םײנע סריט און גײען סויב אוים אויםן װײך־געבעסן בןןדן. ןןװנס-חשכות יןןגם שנעל ןןן. אומגעלומפערס בים זיך םײן שןןטן לאנג אױם. לוססיק, װי פים שייץ־םינגער בא־ירם דעם זקן — אױםגעביםערם, נלײנם אים אײן האגט אין האלבער נאװעגונג סא־גליװערם. םלאםערנדיק שסײגס זײן שןןםן, װי א סלעדערמױז, נאילט אין לוםטן אױף םים אן אונטערגענרןןכענעם כליגל און װערט אין װאקנםדיקן טוגקל םארשלונגען. ו. איך קל־יעטער װי לײכס עס איז ני זײן א פוםגײער און אויף נערג נו קלעסערן, װען דײן לאסס איז נלויז דער םולגעיאקטער רוקזאק. םרײ אק הײטער דײן געמיס — לויסער. א זילבערן װןןלקנדל, װןןס םרןןנט זיך אויף א קלןןר־בלןןען היםל. איגעשםןןרבן םײן נעכטן, זןןרגלןןז שיילט םרײד םים םײן ליכםיק-אויםצאילענדיקן הײנם. איך באדויער גןןר־גןןרנישט. איך שםאם סון זיך, םון םײן הײנס, ליכםיק־אויםגעזונגענעם הײנס אין דער סרעםד. איך בעס זיך אויף הײנםיקער נאכס אונםער אײגענער קנןןכיקער םויםס א געלענד - בין נישט באזןןרגס. ס־איז גום. שטיל שיאן איך אין דער שטילקײט און שסײג. הילכיק קלינגען ןןו די םריס און םארםלעכםן זיך אין א םעםאלענעם נעקלאנג. שטיל. סטײעם אױף די שטילקײט און שאלס. סרעםד און אײנגעהאלטן םים געשיאנםן ןןםעם רודערן געמןןםםן ןןדלער־סליגל, גלײך אויםגענויגענע װעםלעס, אױף א גלאסן רויק-אײנגעװיגםן װאסער-םלאך. אײנזאם שװענט דער ןןדלער, נידערס װי אין װאסער אונסערגעסױכט - שםײגם אץ םארשװינדם. וו. אװנם־צו באגעגן איך א זקן נןך איז דער היםל םים א דינעם ליכטיקן הײםל נאנױגן, װי אין אן אויג װײםאיל םײכס אויסגעלויכטן — לױסער — ליכסיק,— אץ שױן שירײט סונקלקײם ק־ל א נעץ אץ שרימים. אױסן רוקן סון קיזלשטיץ בןןרװעס םארגײט דער סןןנ, אץ לענטער שײן זינגט ער זיך אױם אין לאנגערן שאלונג, װןןס באילט אין לוסםן, װי םינ־קלדיקע שיין, און בלײבט װי א קלןןרער דורכזיכטיקער טרןןפן, סײםנדיק םארגליװערס.