Literarishe bleter · 1928-07-13 · 28 (13.7.1928) · p. Seite 549

549 (יסןוןריין ו יו * ן ר 28 יוא געדריקט גו זײ םיט אירע הײסע, אויםגערעגסע ברוםטן אין גאגןסן זײ מיט סרערן. — װי א שײנע דו ביסס, רחלעו װי א קאלטע דו ביסטז — הןןט זי געכליםעט. און רחלע הןןט ארןיגעקוקס סון אויבן ארןןפ אויף דער םארפײניקסער עלטערער מײדל, װןןם הןןס םארבלןןנדזשעם אין די דערנער םון איר אײגענער לײדנשאםט אין רחלעם הארץ הןןט זיך נישט ןןפגערוסן. איר שרעק הןןט זיך אויםגעװעבס. און דןןם געסיל סון רחםנות און עקל, װןןס האבן זיך אלץ שװאכער געהױדעס אין הארבן, זענען אויך לאנגזאם בערונען געװןןרן, װי דער רױך םון א פאפירןןם. איר הארץ הןןט איבט לאנגזאם אגגעסילס אײן זיס גע■ םיל, א געסיל םון שטןןלץ און םון אױבערםאכט. םון באװוםס■ זײן םון איר אײגענער שײנקײס. און װןןס ארס עס איר, װןןם א סרוי קנים סאר איר װי םאר א הײליק בילד און באדעקט םיט הײםע, פמעט בײםנדיקע קושן איר קאלט לײבז זי באװי• ליקט בו לןןזן זיך קושן. םון אויבן ארןןפ קוקט זי אויף דער ןןרעמער בלה, שטרענג און מאיעםטעטיש, װי זי װןןלם זי מיס א קעניגלעכע מתנה באשןןנקען. — איך בין םיר רחלע... און נישט די עקזןןסישע פערפומען םון א סאריזער בו• דואר דעמסן זיך אױם אין דער ןןנגענליטער נאכטיקער לוםט, אץ נישט די םארכישוסטע בלוםען םון אוראלםן לעסבןןם הןןבן געעםנם זײערע בעכערס בו דער אויםטערלישער מיםםעריןס שװער און םײכט, װי די אפגעשונדענע םעל סון א נבלה. הענגט אין דער לוסט דןןם געשטאנק םון געטריקנסע שװןןמען. ןןבער רחלע אלײן םילט אים שוין נישט מער. ...אויף דער סרןןװינץ איז אזוי װי בײם אנטיקװאר אויםן בוידעם... 6.40 קןןןןםעראסיװ .ביכער/ װארשע נאלעװקי *2 נ ײ ע ב י כ ע ר: ם. נ א ד י ר—סון םענטש בו םענםש 14,80 (נלין **דנרןסןרסן אויסנאכע) ק. ה א ם ם ו ן—די װאגלער (ראםאן) 9,20 ם. נ א ר ק י—םײנע אוניװערסיטעטן 6,50 םאלװא 3,20 ם. ש נ י א ו ר ם א ן—קאראהאד (די בל^נדזשענישן אבױהם דןױ קירזשועד) נ 5,2 א. ם ר א נ ס—עפיקורס גארטן 6,— , דער הילבערגער םאנעקען 13,— ד*ר א. ק א ר א ל נ י ק—װידערשפרוכן און װידערקלאנגען, 2 בענדער 16,60 פ. ספעקטאר — םײן לעבן, 3 בענדער 2.— ש. םרוג — אויםנעװײלטע שריםטן, ב. 1 2.— ל. סויכסװאנגער (ױד זים) נעלט און םאכט 7.— ע. זאלא — זשערםינאל, 2-טער באנד 4_ בלאםקא איבאנע ס—דער סרויען סײנס, 2 באנד *דרןם: *2 1>1*18*וז ,8*$28ז*/6\ ,*01£11ד8. <1מי4218(6ק5 םארלאנ נ. קלעבקלן סאקסים גארקי מייז הינדהייט פד״ז —.6 גילדן *דרעפ: 8 2 1>1**|8וז ,#*טגגזפזגו .־ז*חזץ8. בורו, װעל איך גײן אױםװעקן די םוםען. װעססו הןןבן א םינם• םערן סוףז < אויף א װײלע װערס זי באםרײט און זי םילם, װי גגענדי ליגט ןןפגערוקט אין שםוםער ביםערניש. ןןבער אביסל שפעטער מוז שוין רחלע אויםשפרינגען םו1 בעט. — װןןם גײםםו טון, רחלעז — עם עקלם םיך, םארשסײססז עם עקלםו רחלע סילס, װי דןןס בלום הןןט איר בוגעשלןןגן בום פניס פאר בושה. די לוםם איז ןןנגעלןןדן םיט דעם נבלה־ריח םון דעם שםוים געסריקנטע שװןןמען דןןרט אין דער נרויםער שסוב. ןןבער רחלען דוכט זיך, אז דער ריח זעבט םון בעם, װו זי איז געלעגן מים גנענדלען, אז דןןם שלןןגט אזא העםלעכער ריח פון גנענדלס ברענענדיק לײב און װילדער לײדנשאםט. זי הןןט אײליק ןןנגעבונדן דעם לןןםס און גענוםען זיך ארוםדרײען איבערן אלקערל אין איר קורץ העםדל און םים בײדע הענט ארוםגענוםען זיך אלײן. זי הןןם געװןןלס אויםמײדן זיך אוםבוקוקן אויסן בעט. עס הןןס זי געשרןןקן און געעקלט. עס הןןס ןןבער אױך גע• בויגן ױך אוםבוקוקן. אץ אז ױ הןןס דערזען גנענדלען זיבן אויםן בעט װי א שיכורע, םיט אן ןןםן םױל אץ אײנגעםאלענע אויגן און $ס די אײנגעםאלענע אויגן םיס א ױם״װײנענדיקער עקשנות אײנ• געביםן אין איר, רהלס, נאקעסקײס, הןןס זי ױך םארשעמם אויסן גאנבן לײב אץ זיך אײנגעקןןרסשעם. גנענדל הןןס געשסאםלס: — םארשטײםסו כןןסש, רחלע, םארשםײםטו כןןםשז רחלע הןןם אײנגעבױגן אירע רונדע אקםל. עם הןןט געשרןקן און געזנקלס און איבלדיק געקיבלט סון גנענדלם בליק אץ װערסער, ןןבער פארשםאנען הןןם ױ דןן גאר װײניק, און גנענדל הןןם גערעדם פיס א סארהאקסן ןןםעם: — כיהןןב דיך םײנט געהאט, רחלעז אזױ סײנס געהאט נעכסן, אז איך בין גרײט געװען בו דערװארגן דיך םיט פײנע הענט... גןןס מײנערו םארװןןס קלעםן דןןם אלע בו ־דירז םארװןןס הןןבן זײ דיך ליבז אםילו עלסערע לײט... דער םחותן, די פתותנתסע. פײנסט כ־הןןב נישס געהערסז מײנםט איך הןןב קײן שכל נישטז... אז איך בין ןןבער בלינד געװען... כ׳הןןב נישס פארשטאנען. נישס געזען, רחלע, װי שײן דו ביםט. נישט געװוםם: װןןם איז שײנקײט. אנסלויף נישט, רחלעו טרײב םיך נישס אװעק. נײן, גײ נישס, גײ נישט װעקן די םאםע! אז איך הןןב דןןך דיך ליב. אז איך װיל דןןך... איך װיל דןןך סאר דיר כורעים םאלן... און אין קלײנעם אלקערל איז עפעם געשען אזוינס. װןןס חןןם נישס געשסיפם, נישט םים דער ןןרעםער ענגשאסם און נישס םיט דעם קנאפן שײן םון דעם סאררויכערטן נאםט-לןןםפ: רחלע איז תחילת ארויםגעשםרונגען אויםן הויכן קוםערס, אין שרעק םאר גנענדלם כורעים סאלן. פלובלינג איז אין איר ןןפגעםאלן די שרעק, איז זי געבליבן זיבן אויםן קוםערם, די סים םארװןןרםן אײנער אויף דער אנדערער, אין זײער םולער, װײםער נאקעסקײם און די הענט אױף דער ברוםט סארלײגס, געבליבן ױבן*א שװײגנדיק־רויקע. א םאיעססעטיםע און א שסרענ• גע, װי א װײסע פארםןןרנע סיגור. און גנענדל הןןט זיך בו איר בוגעשארס אויף די קני, ארומגענוםען אירע םיס. זיך