Literarishe bleter · 1928-07-13 · 28 (13.7.1928) · p. Seite 546

28 זא ליטערארישע בלעטעו־ 546 און די חברטעם זענען געװען נײגעריק גו זען חתן־כלה אויף זײער ערשטן שפאגיר. אויך רחלע האס געװארט אױף גנענ• דלען מיט איר חתן, ןבער בלויז כדי גו באװײזן, אז זי קוקש זיך אפילו נישם אום אויף זײ, אז זײ גײען איר נישט ןון... זי איז רחלע. זי גײט זיך שפאגירן מיט אירע חברטעס. אכער אױםן שןןסײ, װו כמעט דאס גאנגע שטעטל יונגװארג האבן אויסגעשאשן, הזןט זיך דער נײער זיװג נישט באװיזן. װען רחלע איז גוריקגעקומען א הײם. הזןט זי געסראפן אין שטוב א גאנגע איבערקערעניש. פון די מאנםבילן איז קײנער נישט געװען; אװדאי אװעק אין בית־הםדרש הערן רעם מגיד. אבער אין דער טונקעלער נןןך־םנחה־שסילקײט םון דער גרױסער שבתדיקער שטוב זענען געזעסן גװײ װײבער: די מומע שפרינגע און די מחותנתטע—בײדע מיט םארלײגטע הענט, בײדע אנגעדראלענע און נעקוקט — יעדע אין אן אנ• דערן פענסטער ארוים. די כלה גנענדלען הןןט רחלע געםונען אין אלקערל, סאקע אויף א־רם. אויף רחלעס בעט, אײנגענו• רעט מיטן קאפ אין קישן. די כלה הןןט געװײנט. אין אז רחלע האס זי פןןרזיכטיק אנגערירט פארן אקםל, האט די כלה זי אפגעשטויסן םיטן שטעכיקן עלנבויגן און םיט אזא האםט און שנאה, װי זי װןןלט דעם מןןםענט אוים• געקוקט מי יודע װי לאנג. — אװעק סון מירז האט עם רחלען פארדריקט בײם הארגן. סטײטש! פארװאס קומט עם איר גו פײניקןז איז זי דען נישס אװעק פון שטוב, כדי זיך גוםיל נישט װארםן אין די אויגןז אוי, א ביםערע יתומה; א ביטערע יתומהו מיטן באדאנקענעם שירגל בײ די אויגן איז זי ארײנ• געלאפן גו דער שכנה הינסערן שפאנישן װענטל, גו מלכה• תירגהן. דערװיםן זיך װאס איז דא אזוינס געשען. אזן םלכה־תירגה די מילכיקערן, װאס האס זיך אנגע• שטעקט פון אירע בהמות סײ מיט א זויערן מילכיקן ריח. םײ מיט א זױערער קיעשער שטים, ה$ט רחלען בײ דער אײדע• לער האנט אזש אין שטאל אדײן אװעקגעפירם און דןןם טירל םארקלאפט. אין װי װײט מעגלעך שטיל, ארײנגעטרו• בעט דער יתומה אין אויער די גאנגע געשעעניש. סאקי זי. רחלע, האט אין דעם אחלק. זי איז חלילה נישט שולדיק, עס הןןט זיך נעמאכט אזוי: די מחותנים הןןבן געװארפן אויף איר אן אויג, בעת זי איז דורכגעגאנגען דורכן עם־שטוב. — װער איז די מוידז-פרעגט דער הןןריקער םחותן. — אט, א יתומה נעבעך—ענטפערט פעטער בערל םיט א קרעכץ — א שװעסטערן-טאכטער אירס, דער ײדענ/ם מײנער. מאכס דער םחותן.■ — א מויד — װי א גימעסן מאכט די מחותנתסע•• — טסו, טפח קײן בײז אויג זןןל איר נישט שאסןו א פארשוין! פלאנט עס פלונלונג ארוים בײ דעם חתן: — װײםט, טאטע.׳ בײ דער שװעםםערן־םןןכטער װןןלם איך שוין אײנגעגאנגען אויף גלײכע נװײ הונדערטער. אמת, דער חתן האט געכאפט סון זײן הןןריקן סאסן א ביטערן פסק. — דו פויער דח דו בורילע אײנער! װןןס םאר א סטאטיק, װןןסז אבער דער חתן הןןט זיך אינט אײנגע• שפארם: אויב גנענדל, טןן זאל דער טאטע אירער מוםיף זײן שטילע קןמפלימענטן. איגט. װען זי האט זיך אויפגעשטעלס אין איר םולן שלאנקן װיקס — א בויגעװריק יינג בײמל, און נום שפיגל ארויפגעשמײכלט, איז זײן פאררויכערט פנים אזש ליכטיקער געװארן און ער האט איר סרײנטלעך געעגהט, װי אזוי זי זאל אנסון אױף די אקסל דעם בלאס־ראזן װלוטשקע־ נעם שאל, װי אזוי זי זאל איבער אים די מאטע שװארנע כעפ פארװארםן, װי אזוי זי זאל אױםגלײכן און אױםגלעסן איר צעקנײטשטן קאראנקענעם שירנל. זי האט אים אלץ געפאלגס און געבליבן מיט זיך גופרידן. — װארום — א קרענק זאלן זײ זען, אז זי, רחלע, איז בײ זיך אראפגעפאלן. זי װעט דורכגײן דעם עס־גימער מיט אן אױפגעהױבענעם קאפ. פונקס װי בײ דער מומען, האבן זיך בײ איר אינט גו• זאמענגעגױגן די געדיכטע ברעמען, אבער אויף איר פנים פון .בלוט־און־םילך־ האבן די שװארנע ברעמען געהאם דעם זיבעטן חן. זי האט זיך א קלײן ביסעלע אנגעביסן די גרזןבלעכע ליפן, כאטש זײ זענען אזוי אויך געװען פריש גענונ, געמאכט א באשײדענע מינע פון גערידפטער אומשולד און געלזןזט זיך שװעבן װי א פאװע דורכן קארידזןר און דורכן עס־נימער מיט דעם אײנציקן געדאנק: — איך בין מיר רחלע, איך הזןב אײך אין דרערד. זי האט דורכגעשוועבט פארבײ דעם לאנגן טיש םיט די געסט— די םחותנים און, נוײזט אױם. מען האס זי באמערקט. אהא, נאך װי באמערקטז דער טוםלדיקער שמועס הזןט זיך איבערגעהאקט, ס׳איז געװזןרן שא־שטיל אויף א װײלע. אט די שטילקײט האט זי נאכבאגלײס ביז גו דער פירהויז מיט דעד גלעזערנער טיר אויף דער גאס. אבער רחלע האט זיך אויף קײנעם נישט אוםגעקוקט און קײנעם נישט געזען. אויפן גאניק האט זי זיך אנגעשטויסן אויף גנענדלען די כלה. יענע איז געװען אזוי פארעסקט, אז אםילו די גרינקײט איז םון איר פנים פארשװונדן און אויף די באקן הזןט ארוים• געזעגט א בלאס־ראזער כלה־חן. אונטער דער םאסשײלע האבן בײ איר טעמפ געקלונגען אײנע אן די אנדערע עטלעכע סלאשן ביר. װעלכע זי הזןט ארויםבאקומען בײ נזןסע־בערן דורך דער הינסערטיר. און זײ איצש אפגעהים אין פארבארגעניש פון די שומרי־שבת אויגן. טאקע נאר גוליב איר כלה־שטאנד הזןט נאטע־בער געברזןכן דעם פרינציפ-. שבת אםילו אױף בארג נישט ארויסצוגעבן. איז גנענדל די כלה איצט געװען פארריםן בײ זיך, מיט דער האנט נישט צו דערלאנגען. דחלען האס די כלה אזוי גוט װי נישס באמערקם, אדער געמאכט זיך נישט באמערקן. שוין הינטן ארום האט זי איר צוגעװארפן א בליק פון פרײנדלעכער םאראכטונג און כמעס מיט פארגעניגן א פרעג געסון: — װאס עפעס אװעקגײן אין מיטן דרינעןז אבער רחלע האט שוין שטאלץ געשפאנט אין איר רזןזן שאל און גלאנציקע לעסשלעך איבערן לײדיקן מארק און סיאיז נישט געװען װער עם זאל איר חן באװונדערן: איבערן לײדיקן מארק האט זיך נאר ארומגעדרײם א הזןן םיט עטלעכע הינער, די קראמען ארום האבן געשלאםן מיס גוגעסאכטע אויגן זײער שבתדיקן שלאף. אויסן שאסײ אונטער די בוימער הזןם רחלע געטראםן אירע חברסעס און ארומשפאגירט מיט זײ א רעכטע פאר שעה. מיטן נײעם שידוך הזןט שױן געקלונגען דאם שטעטל