Literarishe bleter · 1928-06-29 · 26 (29.6.1928) · p. Seite 508

26 זא 508 ליםערארישעי גלעטער די פינגער און טרערן הןונן זיך אים געשסעלס אין די אויגן. ער חן.לט זיך געװײנס אויםן קול. ןןגער ער היןס פארביסן די ליין און געשכארקס זיך. ״״' אום נו ראטעװען די ארגאניזאגיע, ד.אס ער נוגעשסיפם און װי שיכור איז ער אװעק סון דער אונטעררעדונג. ער הןןס נישט געקאנס טראכטן, ער האט נישש גע־ײסט, אויף װןוסער װעלט ער איז. ער איז געגאנגען, װוהין די פים האבן אים גע• טראגן. און די פיס האבן אים געטרןןגן בו איר. עי הןןש איר דערבײל• פון אלץ. ער האט ארויכגעדריקט ם־ן זיך די װערטער פול מיט םארצװײפלונג און אוסבאשרײבלעכן שמערץ. און װען ער האט ארויםנעיןןםערס, אז ער שסײט איבטער אין דינסט סון דער באליבײ, האט ער געפילס, אז זי װעס אוים• שפרינגען, דערשרעקן זיך, אױםשוײען. זײנע װערסער זענען גע• װסן שנײדנדיק, קװיסשיק, פול שרעק. אבער זי האס אים גאר נעלאשטשעט, געגלעט די הןןר און די באקן, געװישס די טרערן און בארויקנדיק נעקושט אים. און אט האט זי אים געזאנס גאגץ פןודנע װערטערז — ער דארף נישט אזוי פארבװײםלט זײן. זאל ער בעסער קיקן דערויף װי אױף א זעלטן גוטן בופאל. אז זײ בװינגען אים, װילן דורכויס, ער זןןל װערן זײערער אן אגענט, טא זןןל עס אויסנײן בו זייער קאפ. ער װעט זײ כלופרשט דינען, אין דער אכתן אבער װעט ער גאר דינען דער ארגאנױאביע. ער װעס דןןדטן אויםגעםינען די פארשײדנסטע זאכן, װעס אויםנעםינען, װער איז דאס דער פרןןװןןקאטאר, װןןם הןןש אים רעקזןםענדירט... זי הןוט עס גערעדט רויק, לאכנדיק, ציניש. עס האט אים פלובלינג א זעץ געטון אין קאפ: זי איז עסו ער האט עס דערסילט פיט אלע פיבערן םון זײן נשפה, מיט א מין זיכערקײט, םון װעלכער די האר האבן זיך אים אויפנע• שטעלט אױםן קאפ און דאס לײב האט אים געברענט. ער איז געװארן בלײך, װי דער כויטשרעק, און האס אויסגעשטעלט אויף איר גרויסע, דערשראקענע אויגן. זי האט באשערקש די ענדערונו, װעלכע איז םארגעקופען אין אים, און אפגעריסן אין איר רעדן און פארלעגן אױפגעלאכש. זי האט אננענומען, אז ער איז גאנץ אויםער זיך פון איר גע• דאנק, און זי האט זיך ארײנגעלאזן אין דערקלערן איר נעדאנק, מאכן אים גאנץ כשר. פען דארף באלן דער פאליציע מיס איר אײגענער םטבע, שלזןגן זי מיט אירע אײגענע װאםן. און זי הןןש גענופען אױספאלן, װי די ארגאניזאביע װעם געהאלפ; װערן פין זײן טאפלשפיל. װןןס לענגער זי הןןט גערעדס, אלץ זיכערער איז ער נע• װארן, אז זי איז די פרןןװןןקאסארין. זי האס געװאלט, ער זאל װערן דאם װןןס זי. און אלץ איז געװען איר אויפטו. זי האט אים רעקאמענדירס צו דעם זשאנדארםסקן אפיביר, ארויסגעגעבן זײן אדרעס, געםאכש אים אײפבושרײבן די נעםען, אײננעלאדן די פאליביע צו א כלומרשטיקער הויז זוכונג בײ זיך *ון א-ויםגעגעבן דאס פאפיר מיט די נעפען און אלע אדרעסן, און ענדלעך גע• לןןזט אים ארעסשירן א האלבע שעה אײדער ער האס זיך נעקןןנט זען סיס די חברים. ער הןןש עס געזען קלןןר און דײםלעך, ארױסגעהערס פון אירע רײד, ארויסנעשפירט פון איר פארלעגע• נעם לאכן. און םעדקװידדיק, ער האט זי נישט געהןסש. זײגע געםילן זענען נישש אויםגעשסאנען קענן איר. ער האש אפילו נישס געקןןנס בײז װערן. ער הןןס נאר געפילם, אז ער ליבט זי, אז עס ביט אים בו איר׳ אז ער קאן זיך פון איר נישט אװעק- רײסן. זײן נרויסער שרעק איז אריבער אין א נרויסן טרויער. עס איז אים בו שטארבן טרויעריק נעװןןרן. שסילע סרערן פון אן און ער האס זי געקושט פול מיס בענקעניש און האר• ביקער ליבע. 6 אויף מארגן האט מען אים װידער ארעסטירט. א האלבע שעה אײדער ער האט געזאלט פארלאזן זײן בימער, אום בו זען זיך מיט א פאר חברים. אז מען הןןט אים געבראכט פאר דעם זשאנדארמסקען אפיביר׳ איז יענער געזעסן און ארומגע• םןןרן אויף זײן דרײ־שטול, א צופרידענער, טריוםפירנדיקער, שםײכלענדיק דעם שמײכל פון א זיגער. ער האט איבסער םיכלען נישט געלאזט לאנג װארטן און איז גל״ך אריבער בום ענין. — נו, װי שטײט עס מיס מײן פארשלאגז מיכל הוןט פארביסן די בײנער און בײז געשװיגן. דער אפיביר הןןט װײטער גערערס: — װאם־זשע, פרײנדל, דיר װעט גארנישט העלפן. דויסס עס מוזן װערן. מיכל האט פין^ביסן געשוױגן. דער אפיביר האט ארויסגענימען א פאפירל און געבײגט אים: — זעסט עסז דאס איז געװען דאס פאפיר מיט די נעמען. — דאס איז דײן האנסשריפס, באגרײפסכוז מיכל הןןט געװאלט באגרײפן, אבער דער אפיביר האנ אים םארשפןדט די טרחה. — מיר װעלן עס בושיקן בו דײן ארגאניזאביע — כלומרשט א סאביאליסטן־פרײנט אין פאליביע װעט עם אװעק■ גנבענען און בושיקן דײן ארגאניזאציע מיט א װןןרנונג, אז עס געפינס זיך א שייאן אין איר, און אט האט ער ארויסגע• געבן אלע נעמען פון די חברים, און זאלן זײ אים אויסגעפי• נען ןןן דעד האנטשריםט. מיכל איז געשטאנען א בעשמעשערטער אין געשראכט, װי אזוי האבן זײ זיך דערװוסט, אז דןןס איז זיץ האנששריפש. ער האש זיך אכער גלײך אלײן געענספערם, אז װען מען האש אים ארעסשירט בים ערשטן םןןל, האט מען בײ אים בונענומען א פאר זײנע שרײבעכצן און בײ איר האש מען בוגענומען אלע זײנע בריװ. און דער ןןפיציר הןןס בו אים גערעדט: — װאס םײנססו, װעט מיט דיר די ןןרגאניואביע טון? איבערן קעפל װעט זי דיך נישט גלעטן. װעסט האבן א ביטערן און םיאוסן סוף. סארשטײסטו, אז דו האסט קײן אנדער ברירה נישט, אויב דײן לעבן איז דיר ליב? דןןס איז געװען א װארס, װאס האס אים אנגעװיזן אן אויסװענ. זײן לעבן איז אים ליב, װײל ער ליבט און װערט גע• ליבס. אבער דאך נישש דןןם לעבן םון א פאררעסער. דערבו װעט ער נישט געשריבן װערן. ער װעש אויך נישט דערלאזן, אז םען זאל אויף א םינוס נלויבן, או ער איז געװען א ,שפיק*. ער װעט לאזן װיםן דעם אמת און ענדיקן זײן לעבי, װי ליב דאס איז אים נישט איבס. דער אפיביר הןןש סארטגעזעבט: — טראכש זיך דיר דארסן, װןןס דו װילסש. דו װעסט אבער הײנס שדין םוזן ארײגטרעסן אין אונזער דינסט. אויב דו טוםש עס נישס, אױ נאך הײנט אין אװנש די גאנבע ארגאנױאביע דײנע ארעםטירט פון ערשסן ביז צום לעבשן, נאך דײן בעטל נאך. און ער הןןט גענוםען דןןס פאפיר און אננעהויבן צו לײענען די נעמען און די םאםיליעס און די אדרעסן. א מורא אױ ןןנגעםאלן אויף מיכלען. עד האש זיך נעבראכן