Literarishe bleter · 1928-06-29 · 26 (29.6.1928) · p. Seite 507

507 ליסןרןריען נלז*ער 26 תא זי הןט װידער געלאכס. — הןןסס מווא, איך מעל ארויסגעבןז — נײן, אבער זײ װעלן דיך גונעמען און — — װןןס קןןן דןן מער זײןז איך בין שוין געזעםן• ער הןןט זיך געכאםט םארן קאפ. זי האט אים געגלעס. — נײן, איך הןןב װירקלעך דיר נישט געדארםט דער• בײלן. זײ דאך נישט אזוי פארלוירן. דערװײל בין איך דןןך לעבן דיר. קום, הןןב מיך ליב. נעם מיך ארום. קוש םיך. זאג מיר, װי דו ליבסט מיך. ער הןןט זי גוגעדריקט בו זיך, געקושס און געשעםסשעם: — זײער, זײער, זײער... — װיםיל מאל זײערז ער הןןט קוים ארויסגערעדס מיט סארכאפטן ןןטעם: — נישט איבערבובײלן. זי הןןט אויםגעהויבן זײן קןןפ און געקוקט אים אין די אויגן. זײ הןןבן איר נערעדם םון א שטארקער, גרויסער ליבע. םון א ליבע, װעלכע איז זײן לעבן. זי הןןס ארויםגעלײגס איר קןןפ*אויף זײן פלײנע און גערעדט: — מערקװירדיק, װי נװײ מענטשן פארליבן זיך. ןןט נישט געװוםס גןןר אײנס פון דעם אנדערנם עקזיסטענץ, דער■ נאך קױם באקאנטע און גאנץ םרעמדע, ןןנגעקוקס דך אײנם דןןס אנדערע מיט גלײכגילטיקע בליקן. און פלונלינג — אײן קערפער, אײן נשםה, א גיעניש נו דער גרעססער נןןענסקײט, אײנם סון דעם אנדערן סול. נישט מערקװירדיקז װי װערט עסז װי אזוי איז עס געװארןז זי הןןט אזוי פיל באקאנטע ױנגעלײט. און ער — א סך אנדערע מײדלעך, און דאךז װי זײ װאלסן עפעס אפגעװארט אײנס אויפן אנדערן. װי זײ װןןלסן געשטופס געװןןרן אײנס בום אנדערן דורך םארשײדענע גו• סאלן און אומשטענדן. אינמערעסאנט, װי װאלט געװען. װען זײ װןןלטן געהערט נו םארשײדענע ארגאניזאניעס, אדער גאר נו םײנסלעכע לאגערןז און װי װאלט געװען מיט זײן ליבע, װען ער װןןלט אײערנעכטן באשלאסן בײ זיך, אז זי איז דער שפיאןז ער הןןט אויסגעשוידערט, אבער זי הןןט געדרונגען אין אים: — טאקע, װאס װאלט געװעןז ער האט נישט געװאלט רעדן דערםון. ער הןןט גע• לײגט איר קאפ אויף זײן ברוסט און ארויםגעדריקס א לאנגן קוש אויף אירע ליפן. װען זי איז געקומען נו ןןסעם, האט זי װײטער געזאגס: — דו טראכםס דאך א םך, סןן טראכט זיך ארײן. עס איז אינסערעסאנס. ער הוןט א שוידער געםון און װידער געקושס זי. נײן, ער, װעס דערפון נישס טראכםן. און זי הןןט געזאגט: — װען איך בין א שרײבערין, װןןלט איך אנגעשריבן א ראםאן, װי א רעװאלוניאנער םארליבט זיך אין א פרןןװא• קאטןןרקע. ער הןןט ארויפגעלײגט זײן האנט אויף איר מויל און נישט געלאזט זי רעדן. אנשטאט דעם האט ער אנגעהויבן בו רעדן װעגן דעס, װןןם זײ הןןבן בו טון. ד?ר ארגאניזאביע מוז ןןנגעזאגט װערן, װאס עס איז נעשען. אויף יעדן סאל םוז םען זײן םןןרזיכטיק, און זײ בײדע װעלן!<װעקפ>ןרן,'םארגן מוז עם געשען. ער װעס עם נישם אריבערטראגן, אויב מען װעט זי ארעסטירן. דןןם פאפיר און נישט פארניכסן עכז און הײנט הןןט ער זיך נישט געסןןרט פארלאזן אויף נסים- ער איז געזעסן דערשלןןגן, םארניכסעס, לעבלןןז. עם הןןס אים םארדרןןסן אויף דעם גליק, װאס עם האט אים אזוי פארשיבורס. ער הןןס זיך באשולדיקט אין פארראט. ער װעט עס נישט איבערלעבן. ער הןןם עס באשטימט געװוסט.- די ארגאניזאניע איז םארראסן, און ער װעט עם נישט איבערלעבן. אויך זי איז געזעםן א לענגערע נײט ןןפהענטיק, אן א טרײםט. דער קןןפ ארןןפגעלןןזן, דאס פנים פארטירערט און פארטרויערט. דערנאך האט זי אויםגעהויבן אויף אים די אויגן, ןןננעקוקט אים מיט א שולדיקער מינע און אנגעהויבן נו רעדן, װי זי װןןלט געזוכט אנטשולדיקונג. דאס פאפיר םיס די נעםען איז איר גןןר אינגאננן גע• װען ארויס סון זינען. זי איז אזױ םול געװען םון די םאר• שײדנסטע געדאנקען, אז זי האס עס אבסאלום םארגעסן. ער קןןן זיך עם דןןך סןןרשטעלן. דאס פאפיר איז געלעגן אויםן סיש, װו דןןס איז נעכטן געלעגן, נאר אונסער א בוך. זי װײס אסילו נישט, װער האט דןןם אין געדאנקען ארױפגעלײגט דןןם בוך אויפן פאפיר, בי ער, ני זי. און אזוי איז עס געלענן דעם גאננן סאג. אין לויף פון סןןג האס זי עטלעכע מאל גע• םראכט װעגן די חברים און די פראװאקאטארן בװישן זײ. אבער װעגן פאפיר האם זי זיך נישט דערמאנט. איז עם נישט מערקװירדיקז גןןר םון קאפ ארוים. און אינטער — — װןןס טוט םעןז װי לאזם םען עם גאר װיםן דער ארגאניזא• ניעז עס איז דאך אזא בזױןו — םען װעס עס מוזן. — האט ער קוים ארויסנערעדט. זי הןןט אויף זיך געריםן די האר. םאר בזױן װעט זי שטארבן. זי װעט זיך א מעשה אנטון. זי װעט פאר קײנעם די אויגן נישט קןןנען באװײזן. און פלובלינג כאפט זי זיך. אײגנטלעך איז קײן םבנה נישס. קײן אדרעםן זענען דאך נישט געװען. נןןר נעמען. אן ערשטער נאמען, אדער א בינאמען. און נאר א פאר םאםיליעס. ד י םאכן אויך נישט אויס. מאלע א פאסיליע. זילבערשטײן. בום בײשפיל: װײניק זילבערשטײנס אין שםאטז און װאס װעלן זײ װיסן. אז זײ װעלן דארטן איבערלײענען מענדל, גרישא, רבקה, דער געלער, די קורנעז זי האט אנגעהייבן פרײלעך בו לאכן. אבסןןלוט קײן סבנה נישט. אן אומזיסטער שרעק בלויז, אךז איבטער קאן זי פרײער אויפאטעמען. װי אזוי איז עס איר בלויז פריער נישם אײנגעפאלןז װאלט זי אים גןןר דער• פון נישט דערבײלט. ער האס זיך אבער נישט געװאלם בארויקן. ער איז גע• װען בלײך, האט זיך געביםן די ליפן און שטארק נאכגעםראכט. זי האט זיך נוגערוקט בו אים. נעגלעס און געקושט. — בארויק דיך. עס איז װירקלעך קײן םכנה נישט. זײ װעלן נןןרנישט דערגײן םון דעם פאפיר. ענדלעך איז איר געלונגען. זי האט אין אים ארײנגע• רעדט און ארײנגעקושט בארויקוננ. ער האט שװער אויםגע• ןןםעמט און ארויסגערעדט: — װי םען דארף פארזיכםיק זײןי און פלונלינג הןןט ער זיך געכאפט, פול שרעק און זארג: — אפער איגס װעלן זײ זיך נעמען פאר דיח זײ װעלן װעלן אויםגעפינען םון דיר, װאס פאר א נעמען דאם זענען. זי האס געלאכט. — װעלן זײ װעלןו ער האס זי אנגעקוקט מים דערשרןןקענע אויגן.