Literarishe bleter · 1928-06-29 · 26 (29.6.1928) · p. Seite 506

26 זא ליטעראריעע בלעטער 506 נישט דערענדיקט אירע װערםער און געזאגט םיס אביםל א װײכערן טןןן: — אויב איר הןןט נןןר א םראכט געטון װעגן מיר אין אײער חשד, האט איר אױך געמעגט גוט ארומטראכסן װעגן מיר. ער האט קוים ארויסגעשעפטשעט: — אנסשולדיקט. — נײן, איך װונדער זיך מער נישט, םארװאס איר הןס עם נישט געטון. זי האט געװוםט, אז ער האט א באזונדערע םיבה זי אנדערש בו באהאנדלען װי אלע אנדערע. זי ה$ט אויך גע• װוםט די סיבה. איצטער האט זי נעװןןלט הערן זי פון אים. זי איז צוגעגאנגען צו אים, הןןט ארויפגעלײגט אירע בײדע הענס אויף זײן קןןפ און אריבערגעבויגן אים אויף הינטן און שארף זיך אײנגעקוקט אין זײנע אויגן. — םארװןןסז ער הןןט צוגעםאכט די אויגן און איז שיער נישט םאר• גאנגען םאר גליק םון איר בארירונג. זי הןןט אים געגלעס דעם קןןפ, און דערנאך זיך צוגע• דריקט מיט איר באק צו זײנער און ארײננעשעפטשעט אים אין אויער: — איך װיל עם הערן. ער הןט זי ארומגענומען און לײדגשאםסלעך צוגעדריקם צו זיך. 5 אויף םארגן שפעס אין ןןװנס איז בײ איר געװען א הויז• זוכונג. א גאנץ לײכסע. פאליציע הןןס פארבראכס קױם א פופצן מינוסן, איבערגעקוקט עטלעכע ביכער, צוגענוסען עטלעכע פאפירן, איר קײן אײן פראגע נישט געשטעלט און איז אװעק. דןןם איז געװען מיט א קנאפער שעה, אײדער ער איז געקומען צו איר, פארזיכטיק דורכגנבענענדיק זיך דורך די שוין־שלאפנדיקע גאםן. זי הןוט אים באגעגנס מיט שרעק און טרערן: פאליציע הןןט בײ איר געפונען און צוגענוםען דןןס פאפיר מיט די נעמען םון די חברים, װעלכע זײ האבן נעכטן אזוי פלײםיק דורכגעשטודירט. ער איז שיער נישט געפאלן אין חלשות. אין דעם גרויםן גליקםגעפיל פון דער ליבע האס ער נעכטן פארגעםן צו פארניכסן דאם פאפיר מיט די נעמען. הײנט אין דער פדי האט ער זיך דערמאגט װעגן פאפיר, ןןבער ער האט דןןך נישט געאײלט אריבערצוכאפן זיך צו איר און םארניכטן עם. די פארזיכטיקײס הןןט נישט דערלויבט, ער זןןל גײן צו איר בײטןןג. און ער איז געװען זיכער, אז זי אלײן װעס דאם פאפיר םארניכסן. און ער האט געקלערס, אז עס הןןט צײט, ביז ער װעט קומען צו איר. איצטער, הײםט עס. איז די גאנצע ארגאניזאציע ארוים• געגעבן געװןןרן. דורך בײדנם שולד. דורך זײנע און אירע. װי הןןט זי געקאנט אזוי נישט פןןרזיכסיק זײן און האלטן דןןס פאפיר, נישט פארניכטן עסז ןןבער זײן שולד איז א םיל גרעםערע, א טאפלטע, א דרײפאכע. ער האט נעכטן נישם גע■ דארפס קומען צו איר. ער האט געדארפס װיםן, אז םען װעם אים איצטער גוט נןןכשפיאנירן, װוהין ער גײט און מיט װע• מען ער זעט זיך. װײל ער איז אזוי נישט קלוג און נישט פןןרזיכטיק געװען, הןןט ער ארײנגעבראכס פאליציע צו איר אין שטוב... און װי אזוי האט ער נעכטן געקאנס פארגעסן זענען געװען לײדיק. אבער ער האט זיך געגנבעט װי א קאץ און ארוםגעקוקט זיך בײ יעדן םארדעכטיקן גערויש. ער הןןט זיך געריכם. אזידי פאליצײ האלט אים אונםער אױפזיכט, און ער םוז זײן זײער פןןרזיכטיק. זי האט זיך שטארק דערפרײט םיס אים. זי האס עפעס געםילט, אז ער װעס קוםען, האט זי געזאגט. דערסאר הוןט זי זיך נישט געלײנט שלןןפן. און זי האס טײ און גוטע זאכן. זי װעס םאכן א םעודה און זאל ער דערצײלן פון זײן ערשסן ארעסט. זײן הארץ האט אים שטארק געקלאפם פאר גרויםער ליבע, און ער הןןס גערעדט שװער, און זײן צונג האט זיך געםישט. ןןבער אז ער האט איר דערצײלט פון דעם זשאנ• דארםישן אנבאט, איז ער רויט געװארן און האט נאך מער געשסאםלט. װײל ערגעץ־װו אין דער לינקער זײס פון זײן הינטערקאפ איז אויםגעשװומען דער געדאנק, אז ער זאל זיך נום צוקוקן, װי זי װעט אױפנעמען די מעשה. זי הןןט זיך צעלאכט: געסרןןםן װעמען אויסצוקלײבן םאר א שפיאןו דןןס םוז זײן עפעס א גאנץ מערקװירדיקער מענסשנקענער יענער גוטער באקאנסער, װאם האס אים רע• קןןםענדירט דעם זשאנדארםםקן, כאיכא־כאו איר לאכן איז געװען איבערםייבן, טרוקן, אבער זי האט גלײך זןנגעקנײסשט דעם שסערן: װער קאן דאם זײן יענער גוטער באקאנסערז מען םוז דורכגײן אלעםען פון דער אר• גאניזאציע. ער הןןט איר דערצײלס, אז ער הזןס עם שוין געסון און װי ער הןןט דןןם געטון: מיס פאפיר און בלײפען און שארםן נאכטראכסן בײ יעדן ערשטן אות פון א נאמען. אבער עס שטערט נישט נאך אמאל און נאך אמןןל איבערצוטראכסן. און זאלבענאנד איז נאטירלעך בעםער. און טאקע װידער םיט פאפיר און בלײפען. — נאר שרײבט אויס דעם פולן נןןמען, — האט זי צו־ געגעבן, — װעס זײן בעסער ארײנצוםראכסן זיך. זײ האבן פאנאנדערגעקליבן אלעמען, אפילו דעם לערער און פירער. און זענען נישס קלוגער געװארן. נישטןן װעמען חושד צו זײן און מען קאן חושד זײן אלעמען. זי הזןט ארײנגענומען דאס פאפיד אין אירע הענט און אנגעשטרענגט זיך צו טראכטן. — זענען םיר אלעסען דורכגעגאנגעןז פעלט נאך װערז — האס זי געפרעגט. — איך אין — איר. — האס ער געענטסערט שטיל און פארלעגן. זי הןןט אויפגעלאכט, אבער גלײך זיך פארכאפט און שארף אים ןןנגעקיקט. — נוז איז װןןם־זשע דענקט איר װעגן מירז הןןס איר םיך אויך םריער סיט פאסיר און בלײפען און שארםן נאכ• סראכטןז ־ נ״ז• — װילט איר עם אפשר איצס טוןז זןט שרײבס אויף סײן נאםען... א געבעט איז געלעגן אין זײנע אױגן, זי זאל נישט רעדן• ןבער זי האס דןןס געבעט נישט באםערקט אדער נישט געװאלס באמערקן. — נײן, װירקלעך, םארװןןס האס איר דאס בײ מײן נאמען נישט געטוןז טןןמער בין איך עס טאקעז ער הזןט צוגעםאכט די אויגן אין טיסן לײדן. זי הןןט