Literarishe bleter · 1928-06-22 · 25 (22.6.1928) · p. Seite 488

25 זא ליסערארישע נלןסזו 588 מיכל האס געדולדיק געװארס. ער איז איבערגעגאנגען אין געדאנק עטלעכע ענטסערס, װעלכע ער האס זיך םאר די גװײ טעג צוזאםענגעשסעלט, און געשסורירט די ארומיקע גע• זיכסער. עס װעט בונוץ קומען. סלובלינג הןןט ער דערזען םאר זיך די האנט סון דעם אסיציר םיט אן אסענעם זילבער■ נעם פארטםיגאר, װו עס זענען געלעגן סאסיראםן. און דער־ הערט, װי דער אסיביר םרעגט אים, בי ער רויכערס. ער הןזט נישט באגריפן, װאס יענער װיל פון אים. ער האס >ןנ■ געקוקט דעם אפענעם פארססיגאר און די פאפידןןםן, װי עי װאלט עפעס דערזען א זעלטענע זאך. װעלכע ער ה$ט קײנ■ מןןל אין לעבן נישט געזען. דער אפיביר האט איבערגעחזרס נאך אמאל: בי װיל ער נישט רויכערןז זאל ער זיך נישט שעמען. ער קאן זיך מכבד זײז• מיכל הןןט אלץ געקוקט אויף דעם פארטסיגאר מים די פאפיראסן, איז רויט געװארן, האט א הײב געסון די האנט און באלד אראפגעלאזן זי גוריק. ער האס אפילו נישט גע• דאנקט. ער האט זיך נאר שארפער אײנגעקוקם אין דעם אסי• ציר און געםראכט: דער נאר מײנט, ער װעט מיך אונסערקויפןו דער אפיציר האט ארויסגערעדם: .נעמכו נעמטז׳ ארוים• געלײגט א פאפיראס פאר םיכלען אויפן טיש, ארײנגעשטעקס אן אנדערן זיך אין מויל, פאררויכערט, אויםגעלאשן דןןס שװעבעלע און דערבײ געקוקט אויף מיכלען םיט זײן שארםן בליק אונטער אן אנגערוקטן שטערן. ער איז קענטיק אוםצו• םרידן געװארן. ענדלעך האט ער אנגעהויבן צו רעדן. און אויף םיכלען הןןט זיך אנגעצויגן א גענזענע הויט פון זײנע רײד. דער אסיציר האט אים אויפגעדעקט, אז ער איז רע■ קאםענדירס געװארן דער פןןליציע אלס אײנער, װאם ק$ן איר גוט דינען. דער, װאם הןןט אים רעקאםענדירט, קען אים זײער גוט און דענקט, אז ער, דער שװײגער, קןןן ז-ײן א גוטער שפיאן. ער פאסט זיך פאר דעם, איז װי געבוירן פאר דעם. דער אפיציר האט געלאכט און געקװעטשס מיכלען דעם םום איבערן קני. םיכל האס געהערט און פעסט געדריקט די צײנער. זײנע אויגן הןןבן ןןנגענומען דעם הארטן אויסדרוק. ער הןןם געקוקס אויםן אסיציר און צום ערשסן מןןל זענען ארײן םןןרד• געדאנקען אין זײן קאפ. ער האט געפילט, אז ער װאלט איצט אננעכאפס דעם זשאנדארם פארן האלז און דערװארגן. ער האט אויך עטלעכע מאל אריבערגעטרןןגן זײן בליק פון דעם אפיצירס פנים אויף זײן גארגל, װי ער װןןלט אויסגעקוקט דעם פלאץ, װעלכן ער װאלט ארומגעכאפס םיס זײנע הענט, און דערבײ הןןט ער געהאט דאם געפיל, װי ער שטיקט און װערגט אים. און דער אפיציר הןןט װײטער גערעדט. עם שסײט אים, מיכלען, םאר א :רויםע צוקונפט. ער װעט זיך באדן אין געלם. אויב ער װיל, קאן ער שוין קריגן א גוטן אויסגןןב. מיכל האט אים װײניק געהערט. םון די מארד״געדאנקען איז ער אריבער צו דער פראגע, װעלכע איז אזוי װיכטיק םאר דער ארגאניזאציע: װערז דער, װאס הןןט ןןנגעװיזן אויף אים, איז זיכער א צוגעהעריקער צו דער ארגאניזאציע. װער איז עסז ער האט ארויסגערוםן םאר זיך די סארשײדנםטע י געשטאלטן און אויף קײנער זיך נישט געקאנט ןןפשםעלן. דער מענטש, װעלכער רעדט איצטער צו אים, װאלס אים געקןןנם אויפקלערן אין דעם פונקם. און אז דער ןןפיציר הןןס בײ אים געפרעגט: .נו, װןןס־זשעז• הןןט ער גאנץ ,זםעװאטע, גע־ געזאנט, איז נישט אמת, אז דןןס איז געװעזן בלויז זײן םארלאנג, זי זאל דערקענענען, װאס זײן נשמה לעבט איבער. ער האט איר געקוקט אין די אויגן און געפרענט זיך, פאר• װאס זעם זי נישט, אז ער ליבט זי, אבער ער האט נישט געװוםם, װאס אירע אויגן זןןגן אים. לאכט זי פון איםז באדויערט זי איםז װאס טוט זיך הינטער דעם שײנעם װײםן שםערןז װאס שטראלט ארוים םון די גרויסע ברוינע אויגןז װאם קלאפט פאר אים אין דעם שטאלצן הארץז און דאך הןןט ער נישט געקןןנט אײנשטימען מים אירע װערטער, װען זי הןןט געזאגס: — א פרעמדע נשמה איז א טיסער טונקעלער, אפגרונט. נאר אונזער צונג העלט אים א ביסל אויף. דעם שװײגערם נשםה איז אן אײביקע םינסטערניש. ער האט געסראכט, אז דאס רײצט זי זיך מיט אים. איז דען זײן נשםה אזא פינסטערנישז װײס זי דען נישט, װאס םאר א מענטש ער איזז און העלט דען אונזער צונג אויף דעם פינססערן אפגרונט םון אונזער נשמהז העכססנם טוען עס אונזערע מעשים, און ד י אויך נישט שטענדיק. נײן, א נשמה םוז ד א ך געםילס װערן. ער האט זי געפרענט: — קענט איר מיך דען נישטז נאך א שנעלן, קורצן בליק אין זײנע אויגן, האס זי געענטפערס: — װי דעם טיפן ברונען. פון װעלכן מיר שעפן װאסער. איך װײס באשטימס, אז איך קאן פון אים קריגן א קילן, דערםרישנדיקן טרונק. אבער זײן טונקעלע שװײגנדיקע טיפקײס שרעקט מיך. עס איז אים געםעלן געװארן דער משל, און ער האט םער גזןרנישט געזזןגט. ער האט געטראכס, אז דאס װײס זי באשטיםט, אז זי ,קאן םון אים קריגן א 7לן, דערפרישנ• דיקן טרונק•, און סןס האט זיך װי א װארעמקײם צעגאסן איבער אים. זןבער דאך איז ער זײער טרויעריק געװארן• 3 ןןן פיל װערטער, שװײגנדיקערהײט, האט ער זיך דןןך ארויפגעארבעט צו א פירנדיקער ראלע אין זײן ןןרגאניזאציע, און אין אײנעם אן אװנט האס מען אים ארעססירס. מען האס בײ אים גארנישס געםונען. און ער האט זיך געװונדערט, װי אזוי קוםט מען איבערהויפט צו ארעסטירן א י ם, דעם אזוי פארזיכטיקן. ער האט נישט געמערקט, אז ,שפיקעס׳ זאלן אים נאכגײן. ער איז געװען זיכער, אז סען האט אים ארויסגעגעגעבן, װערז פארן ארויםלאזן אים, נאך צװײ טעג זיצן, האט מען אים געבראכט צום זשאנדארמשן אפיצער. ער האס זיך נע• ריכס אויף א שארפער אויספרעגונג. ןןנשסאם דעם האס אים דער זשאנדארמשער אויפגענומען זײער פרײנטלעך און געבעטן זעצן זיך. נישט אראפנעמענדיק פון אים זײן דורכדרינגנדיקן בליק. ערשט אויף דער צװײטער אײנלאדונג פון דעם זשאנדארמשן אפיצער, האט ער זיך אראפגעלאזן אויסן ברעג םון שטול, װאס יענער האט אים אנגעװיזן. דער ןןםיצער האס זיך נישס געאײלט אנצוהויבן צו רעדן. ער הןןט געשריבן א פאפיר, דורכגערעדט זיך מיט די ארוםיקע זשאנדארמען, און םון צײט צו צײט א װארף געסון אויף מיכלען זײן אינקװיזיטןןרישן בליק, װעלכן ער האט געזוכט ןפצומילדערן מיט א גוטמוטיקן. אונטערמונסערנדיקן שמײכל.