Literarishe bleter · 1928-06-22 · 25 (22.6.1928) · p. Seite 489

489 ליטערוריעו נלזטער 25 א ו נ ז ע ר ט א ג ירחמי4*ל שמײגמאן / ד־יאמזשע אינזער טןןג—נןןר $• ■רוזדור צו רי םין דןר נאכס, װען ם־װערן סאבריקן אױף שםאבעס םארםאכם. װער װײם םון דער שײנקײם םון םזרח, װען ם־סןןגסז דןןם הןןם אינז קײן םויערשע װאנם נישם געוןןגס. םון קעלער-שטוב אונזערם נןןר װײס נןןך בים ראך. םרעםר איז דעריבער די םויגלשע שיראך. דורך קעלערשע שײבלעך םיר זעען אויף גיך, װי לעבעדיק ם־שפאנען די שסיװל און שיך. ' גאר זעלםן. װען ס־םאלם אויף דער ערד װןןם-ארןן*, באװײזם זיך סאר אונז םין א םענסש אויך א קןן■. און אונזערע םרײנט זענען לײז נןןר םיט םלײ און אינזער געלעגער — א בינסל םון שםרוי. אין אונזערער היםל איז *שיםע ערד. אויף אים נןןר םיר קוקן ארויס נישם געשטערם, םאר אונז זענען שםערן, נישט גרין אין נישס בלאם, נןר ברוק־שטײנער הארםע געםלאר־זערט אין גאם. קײן םינקל םון שםײן נישם, בוםןןל נישס קײן שײן, זײ קיקן דןוך וזםיד אין קעלער ארײן. קײן םודות, קײן גלאנץ נישם. נןןר שטוםע און מיד, זײ הןןבן םארנוםען דןןס קעלערשע ליד. אונז זינגען םאבריקן, װןןם םײםן םים קלןןג, זײ װעקן די שםילקײס, װןןס שלןןסם אין םארסןןנ. און רײםן די קלעםיקע אויגן םון שלןןף, סארטרײבן חלוםות אין װײםן אין־סוף. אין װיגן די קינדער בעשםײכלען זיך זים. נןןר ■לובלינג א שנײדיקער םײף גיט א רים. םינוסן, סעקונדן, די בײס זי *ארגײט. א זו■ םון די קאװע, א קני■ םון דעם ברויט. םים שואנען םעכאניש בום װארשםאם אװעק. דןןרט גרןןבן זײ קברים םאר ליכסיקע טעג. שוין רוט אין די אויגן דער בענקנדער בליק, בו נאכט, װעלכע םירם אונז אהײם אויף בוריק. אונזער טןןג נןןר, א ■רוזדור בו רו םון דער נאכט, װען ס־װערן װארשסאםן אױף שטאבעם םארםאכס. םריבן םון זײן אינעװײניקססן םארלאנג, ןןונעענםםערם םים א קעגגםראגע: — װער הןןס דןןס םיך רעקאםענדירםז דער ןןםיביר הןןט אים שארף ןןנגעקוקט און ארויםגע• רעדט, ארויםלןןזנדיק א םולן מויל רױך םון דעם *אםירןס: .ןןבער ביזסו נישס קלוגנ״ און שםרענג בוגעגעבן: .נו, זןןג, װילםםוז׳ םיכל הןןט זיך װי אײנגעקןןרטשעס און װידער הןןט אים שסארק געבױגן בום זשאנדארפס גןןרגל, און ער הןןט קוים ארױסנעשסאםלס: — איך װעל עם םיר איבערלײנן. איך װעל ברעגגען אן ענםסער״. גלײך ןןבער איז ער רויט געװןןרן, איז אױסגעשטאנען און הןןט םעסט ארויםגערעדט: — נײן. דער ןןסיביר הןןט געזןןגט םיס םאראכטונג: — נא, דו װילםט הןןבן א שלעכטן סוףז דו װעסט אים הןןבן. םיר װעלן אױף דיר הןןבן אן אויג. בײ דער ערשםער ערנםםער זאך װעםטו װערן דאס מרה־הינדל. ביזם א נאר. פארשטײסט דײן אײגענע סובה נישט. דו װןןלםט געלעבם א לעבן װי א שררה. דו װילםט בעםער םאכן רעװאלוביעםז נארישקײט, ברודערו קײן רעװאלוביעם םאכם םען בײ אונז נישם. פיר הןןבן אײך אלעפען אין האנט. םיר קענען אײך אלעםען. םיר האבן בװישן אײך גענוג שםיןןנען און שםיאנקעס. װעסםו עם נישם װערן, װעלן םיר קריגן אן אנדערן — בען אויף דײן ןןרס. נישט אלע זענען דןןך אזעלכע נארןןנים. זע נאר, װאם םאר א נאר דו ביםט... און דער אםיביר האט װידער אננעהויבן איבערבוחזרן, וױ גוס עם װןןלט אים געװען, װען ער װןןלט װעלן דינען דער םןןליביע. םיכל איז געשםאנען װי אויף שםילקעס, הןןס אוםגעדרײס זײן היטל אין די הענם, געדריקט די בײנער, געקוקס דעם ןןסיביר אין סויל ארײן און געװארם, יענער זןןל אויפהערן בו רעדן, ןןבער דער ןןסיביר הןןט נןןך לאנג נע• רעדס, װי ער װןןלס געװןןלט ארויסביען אים די עבםות. ענדלעך הןןס ער אים ןןםנעלןןזט. םיכל איז אװעק ןןן ״א גוםן טןןג׳ אםילו. און דער ןןסיביר הןןט געזןןגט בו די ארוםיקע: — װי םען קןןן אםןןל א םעות הןןבן אין א םענסשן. נארישע באבעםו דער איז א סארביםענער, גאנץ־געםערלעכער דעװןןלוביןןנער. םען װעט אים דארםן שנעל אומשעדלעך םאכן. (סוף קיםש) סוף 4ין י. 484 א שײנעם דענקםאל םון א םארגאננענער עםאכע. אויף אזא אײגנארםיקן בילרעריש-רײכן אויסן האבן די ײרישע ליטעראטן אין ארגענטינע םןןרגעשםעלם דעם זײדן םענ- דעלע בו זײן בענסן יארבײם םאר זײן ארנענסינער עולם-לעוער. און ם׳איז געשון געװארן םיט םאראנטװארסלעכקײט און באנײם- -־ערוננ, אויף װעלכן ם׳איז סעיק יערער יוננער ליסערארישער קעוץ, װאם לעבט םים א האםנונג אױף א רײכער בוקונםט. ס׳איז געװען אײנער סון די אױםשוען, װעלכע םארדינען ־יםםערקזאפקײם און אושאבוננ. ,סונם זײדנם קװאל/ איז וזװןןין א קװאל םון שעסערישער ענערגיע םאוץ יונגן-?;רנענסינישן ליטעראם, װעלכער נעםס ארויסװאקםן פון זײן אײ- ננגער סביבה אץ באהעםט זיך פיט דעם ברײסן לעזער-עולם.