Literarishe bleter · 1928-06-22 · 25 (22.6.1928) · p. Seite 488

25 זא ליםערארישע נלןסזו 588 מיכל האט געדולדיק געװארט. ער איז איבערגעגאנגען אין געדאנק עטלעכע ענמפערם, װעלכע ער האט זיך םאר די צױײ טעג צוזאמענגעשטעלט, און געשטודירט די ארוסיקע גע• זיכטער. עם װעט צונוץ קומען, פלוגלינג האט ער דערזען םאר זיך די האנט פון דעם זזםיציר מיט אן אפענעם זילבער• נעם פארטסיגאר, װו עס זענען געלעגן פאפיראםן. און דער• הערט, װי דער אפיציר פרעגט אים, צי ער רויכערט. ער האט נישט באגריפן, װאס יענער װיל פון אים. ער האס זןנ• געקוקט דעם אפענעם פארטסיגאר און די פאפירןןסן, װי ער װאלט עפעס דערזען א זעלטענע זאך, װעלכע ער האס קײנ• מאל אין לעבן נישט געזען. דער אפיציר האט איבערגעחזרט נאך אמאל: גי װיל ער נישט רויכערןז זאל ער זיך נישט שעמען. ער קאן זיך מכבד זײן. מיכל האט אלץ געקוקט אויף דעם פארטסיגאר מים די פאפיראסן, איז רױט געװארן, האט א הײב געסון די האנט און באלד אראפגעלאזן זי גוריק. ער האט אפילו נישט גע• דאנקט. ער האט זיך נאר שארפער אײנגעקוקט אין דעם אפי• גיר און געטראכט: דער נאר מײנט, ער װעס מיך אונםערקויםןז דער אפיציר האט ארויםגערעדט: ,נעמטו נעמטד ארויס• געלײגט א פאפיראס פאר מיכלען אויפן טיש, ארײננעשטעקט אן אנדערן זיך אין מויל, פאררויכערט, אויםגעלאשן דןןס שװעבעלע און דערבײ געקוקט אױף מיכלען מיט זײן שארםן בליק אונטער אן אנגערוקטן שטערן. ער איז קענטיק אומבו• פרידן געװארן. ענדלעך האט ער אנגעהויבן גו רעדן, און אויף מיכלען הןןט זיך אנגעגויגן א גענזענע הויט םון זײנע רײד. דער אפיציר האט אים אויפגעדעקט, אז ער איז רע■ קאםענדירט געװארן דער פאליגיע אלס אײנער, װאס ק$ן איר גוט דינען. דער, װאם האט אים רעקאסענדירט, קען אים זײער גוט און דענקט, אז ער, דער שװײגער, קאן ז.ײן א גוטער שפיאן. ער פאסט זיך פאר דעם, איז װי געבוירן פאר דעם. דער אפיגיר האט געלאכט און געקװעטשס סיכלען דעם פוס איבערן קני. מיכל האט געהערט און פעסט געדריקס די גײנער. זײנע אויגן הןןבן אנגענומען דעם הארטן אויםדרוק. ער הןןם געקוקט אויפן אפיגיר און גום ערשטן מ$ל זענען ארײן מןןרד• געדאנקען אין זײן קאפ. ער הןט געפילט, אז ער װאלט איבס אנגעכאפט דעם זשאנדארם םארן האלז און דערװןןרגן. ער האט אויך עטלעכע מאל אריבערגעטראגן זײן בליק פון דעם אפיגירם פנים אויף זײן גארגל, װי ער װאלם אויםגעקוקט דעם פלאץ, װעלכן ער װאלס ארומגעכאפס מיט זײנע הענט, און דערבײ האט ער געהאט דאם געפיל, װי ער שטיקט און װערגט אים. און דער אפיציר האט װײטער גערעדט. עם שטײס אים, מיכלען, פאר א גרויסע צוקונפט. ער װעט זיך באדן אין געלט., אויב ער װיל, קאן ער שוין קריגן א גוסן אויפגאב. מיכל האט אים װײניק געהערט. םון די מןזרד׳געדאנקען איז ער אריבער צו דער פראגע, װעלכע איז אזױ װיכטיק פאר דער ארגאניזאביע: װערז דער, װןןס הןט ןןנגעװיזן אויף אים, איז זיכער א גוגעהעריקער צו דער ארגאניזאציע. װער איז עםז ער האט ארויסגערופן פאר זיך די םארשײדנםטע געשטאלטן און אויף קײנער זיך נישט געקאנט ןןפשטעלן. דער מענטש, װעלכער רעדט איצטער גו אים, װאלט אים געקןןנט אויפקלערן אין דעם פונקם. און אז דער אפיגיר הןןס בײ אים געפרעגט: ,נו, װןןס־זשעז׳ האט ער גאנץ תםעװאסע, געי געזאגט, איז נישט אמת, אז דןןס איז געװעזן בלויז זײן סארלאננ, זי זאל דערקענענען, װאס זײן נשמה לעבט איבער. ער האס איר נעקוקט אין די אויגן און געפרעגס זיך. פאר• װןןס זעס זי נישס, אז ער ליבס זי, אבער ער הזןט נישט געװוסט, װאס אירע אויגן זןןגן אים. לאכט זי פון איםז באדויערט זי איםז װאס טוט זיך הינטער דעם שײנעם װײםן שטערןז װאס שסראלט ארויס פון די גרויםע ברוינע אויגןז װןןם קלאפט פאר אים אין דעם שטאלגן הארץז און דאך הזןט ער נישט געקאנט אײנשטימען מיט אירע װערטער, װען זי הןןט געזאגט: — א פרעמדע נשסה איז א טיסער טונקעלער, אפגרונט. נאר אונזער צונג העלט אים א ביםל אויף. דעם שװײגערס נשםה איז אן אײביקע סינםטערניש. ער האם געםראכט, אז דאס רײצס זי זיך מיט איס. איז דען ז״ן נשמה אזא פינםטערנישז װײם זי דען נישט, װאס פאר א מענסש ער איזז און העלט דען אונזער בונג אויף דעם פינםטערן אפגרונט פון אונזער נשםהז העכסטנם טוען עם אונזערע מעשיס, און ד י אויך נישס שטענדיק. נײן, א נשמה םוז ד א ך געפילט װערן. ער האס זי געפרעגס: — קענט איר מיך דען נישםז נאך א שנעלן, קורצן בליק אין זײנע אויגן. האט זי געענטפערט: — װי דעם טיפן ברונען, פון װעלכן מיר שעפן װאסער. איך װײם באשסימס, אז איך קאן פון אים קריגן א קילן, דערםרישנדיקן טרונק, אבער זײן טונקעלע שװײגנדיקע טיפקײס שרעקט מיך. עס איז אים געפעלן געװארן דער משל, און עד האס מער גזןרנישט געזאגט. ער האט געטראכס, אז דאם װײם זי באשסימט, אז זי ,קאן פון אים קריגן א קילן, דערפרישנ• דיקן טרונק״, און דןןם האט זיך װי א װארעמקײט צעגאסן איבער אים. אבער דאך איז ער זײער טרויעריק געװארן. 3 ןןן פיל װערטער, שװײגנדיקערהײט, האט ער זיך דאך ארויפגעאדבעט צו א פירנדיקער ראלע אין זײן זןרגאניזאציע, און אין אײנעם אן אװנט האט מען אים ארעסטירס. מען האט בײ אים גארנישס געםונען, און ער האט זיך געװונדערט, װי אזײ קוםט מען איבערהויפם צו ארעסםירן א י ם, דעם אזוי פארזיכטיקן. ער האט נישט געמערקם, אז ,שפיקעס׳ זאלן אים נאכגײן. ער איז געװען זיכער, אז םען האט אים ארויסגעגעגעבן. װערז פארן ארויסלאזן אים, נזןך צװײ טעג זיצן, הזןט מען אים געבראכט צום זשאנדארמשן אםיצער. ער האט זיך גע• ריכס אויף א שארפער אויםפרעגונג. אנשטאס דעם האט אים דער זשאנדארמשער אויפגענומען זײער פרײנסלעך און געבעטן זעצן זיך, נישט אראפנעמענדיק פון אים זײן דורכדרינגנדיקן בליק. ערשס אויף דער צװײטער אײנלאדונג פון דעם זשאנדארמשן אפיצער, הן<ט עד זיך אראפגעלןןזן אויםן ברעג פון שטול, װאס יענער האס אים אנגעװיזן. דער אפיצער האט זיך נישט געאײלט אנצוהויבן צו רעדן. ער האט געשריבן א פאפיר, דורכגערעדט זיך מיט די ארומיקע זשאנדארמען. און פון צײט צו צײט א װארף געטון אויף מיכלען זײן אינקװיזיטארישן בליק, װעלכן ער האט געזוכט ןפצומילדערן מיט א גוטמוטיקן, אונטערמונטערנדיקן שםײכל.