Literarishe bleter · 1928-06-22 · 25 (22.6.1928) · p. Seite 487

587 ליטעואריעע בלעםער 25 זא געװןןרן. ער הןןט איר געװזןלט ז$גן, אן ן י װ$לט אים געפעלט, אבער ער הןןט נלויז געזןןגט: — איך װיל בכלל נישט םארשפארט זײן. ער הןןט זי געליבט און באהאלטן זײנע געסילן. ער הןןט מורא געהאס םאר איר. זי איז נעװען צו לעבעדיק און בו באװעגלעך םאר אים. זײן נשםה װןןלט זיך ןןן איר געריבן און געשטויסן, װי אײנער אין א געדיכטן עולם אויף א פיל• באזוכטער גאם. ער איז מיט איר אײנמאל געװען א־ן װאלד. זי האט זיך צעשפרונגען און בעלאפן און בעשריען און צעזונגען, און ער הןןט זיך געפילט שטארק םארלעגן, װי ער װןןלט זיך געשעמט םאר די קוים זיך באװעגנדיקע בוימער און פאר דער גרויסער שטילקײט. אינגיכן איז ער אװעק אלײן אין װאלד. ער האט אים געװןזלס איבערבעטן פאר דעם רו• בעשסערערין, װעלכע ער האט אים געבראכט. אבער זײנע אויגן האבן נאר זי געזען םאר זיך, װי זי איז דןן ארומגע• לאפן און ארוםגעשפרונגען, אץ זײנע אויערן זענען פיל גע• װען פון איר זינגען און שרײען. און ער ה$ס געבענקט נאך איר אנװעזנהײט. ער האט זי דאך געליבט םאר איר רירעװדיקײם און לעבעדיקײט. עם האט אים געפרײס, װןןס זי איז, װי זי איז. ער הןט זי באװונדערט, װי א קונסש׳װערק. ןןבער זײן ליבע הןט אים געשראקן װי עפעס אומנאטירלעכס. צו דער שװע• רער בענקעניש, װעלכע ער הןןט ארומגעטרןןגן אין זײן נשמה םון די ױנגלשע יןןרן אן, הןןט ער צוגעגעבן נאך א נרויסע בענקעניש, און איז נאך שװײגעדיקער געװןןרן. זי האס זיך םןןרגענומען סאנאנדערצעשאקלען אים, צו מאכן אים רעדעװדיק. זי הןןט ןןנגעהויבן פון דער הארטער זײט. זי האט אים געזןןגט, אום צו רײצן אים: — אײער קאפ מוז זײן פוםט און אײער הארץ לײדיק. איר הןןס קײנעם נישט װאס צו זןןגן, דערפאר שװײגט איר. א מענסש סיט א פולן קאפ און פולן הארץ קאן דןןך נישס שװײגן. זי האט גערעדט א םך אין זעלבן נוםח, אבער עס האם נישס געהןןלםן. ער איז געזעסן סארלײגס א םום אויף א םוס, געיויכערט א פאפיראס נאך א פאפירןןס, געהערט און געשװיגן. אםט הןןט זיך אויסנעדוכט, אז ער הערס אפילו נישט. אבער ער הןןט געהערט יעדעם װןןרס און אויםן הארצן איז אים געװען שװער, א־רע װערטער הןןבן אים באלײדיקט, און ער האס געסראכט װי אוסגערעכם זי איז. פארװןןס פילס זי נישט, װי םול זײן נשמה איזז דער אויםדרוק םון זײנע אויגן איז געװןןרן הארס, און ער האט םעסס געדריקט די צײנער אין מויל. זי הןןט באםערקט די ענדערונג אויף זײן געזיכט און ןןנגעהויבן גלײך םון דער צארטער זײט. — איר הןןט דאך א נשמה. איך װײס דןןך, איר הןןט אםילו א םילנדיקע נשמה. הןןט איר גןןר קײנמןןל נישט קײן באדערםעניש איבערצוגעבן עמעצן, װןןם עס טוט זיך אין אײער נשמהז — װןןס עס טוט זיך אין אנשסה, קןןן געםילט װערן— הןןט ער ארויסגערעדט. — םילם א י ר, װאס עם טוט זיך אין א םרעמדער נשמהז זי הןןס אויםגעהויבן די אויגן און שארף זיך ארײנגע• קוקט אין אין אים. און ער הןןם איצטער געפילט, אז װןןם ער הןןט סריער אויסגעםיטן מענםשן. ער איז געװאקסן אן חברים און אוים■ געװאקםן א גרויםער שװײנער. און אזוי איז ער געשטעמפלט געװןןרן םון אלעמען: דער שװײגער. מיכל דער שװײגער. 2. דןןך אײנער, װעלכער האט געזוכט קעמםער, האט אפ• געשטעלט זײן בליק אויף אים. ער איז אים געפעלן געװארן מיט דעם טיםן אויסדרוק פון זײנע אויגן. ער האט זיך גענו• מען צו אים. גערעדט צו אים, גענעבן אים ביכער צו לײענען און פאנאנדערגעװיקלט םאר אים א בילד פון קארף און זיג. און א־ינמןןל האט דער שװײגער א זאג געטון, גאנץ רויט װערנדיק: — איך װןןלט אויך געװןןלט... ער האט נישט דערעדט. ןןבער יענער האט אים פאר• שטאנען און אויף דעם נאר געװארס. צו דעם מײדל, װאם ער האט פארבארגענערה־יט גע■ ליבט, האס םיכל אין יענעם אװנט געזןןנט: — ה־ינט הןןב איך באשלאסן ןןנצוהויבן א נײ לעבן. — איר װעט אנהויבן מער צו רעדןז — נײן; צו םון. דאס ערשטע, װןןס ער האט געהאט צו טון, איז געװען סאנאנדערצעװארפן פראקלאמאציעס. װען מען האט געװןןלט בײ אים אויסגעפינען, װו ער װעס זיך האלטן, װען מען זאל אים כאפן, האס ער נןןר אויסגעהויבן די אויגן אויף דעם פרעגער. און יענער הןןט געװונען אין זײ די גרעסםע זיכערקײם פאר זיך און דער ארגאניזאציע. ער הןןט אנגעטון א לאנגן מאנטל מיט גרויםע סיםע קעשענעם און רויק ארײננעלײגט אין זײ די םארבאטענע פראקלאמאציעס. זײן געזיכט־אויסדרוק הןןט זיך אויף א האר נישם געביסן. װןןס ער האס װירקלעך געפילס, איז געבליבן א סוד. און אין אװנם איז ער געקומען צו זײן מײדל. געלאסן, רויק, װי געװײנלעך. ער האט סאררויכערט א פאפיראס און שװײגנדיק נןןכגעקוקס די שװעבנדיקע און םארשװינדנדיקע רויך־בײגעלעך. זי הןןט געװארט, אז ער װעט איר דערצײלן םון די דערסארונגען פון דעם טאנ. און אז זי האט זיך נישט גע• קןןנט דערװארטן, האם זי געםרעגט: — נוז ער הןןט געשװיגן. — װי איז עס צוגעגאנגעןז — גלאטיק. — הןןט איר מורא געהאטז — שטארק. — גןןר אזוױ ער האט גערויכערס און געװונדערט זיך, פארװןןם זי װונדערט זיך. אבער ער הןןט זי נישט געפרעגט. ער הןןם עם געװאלס אלײן פארשטײן. נאך א קלײנעם שװײגן האט זי ארויסגערעדט, א ביסל םארלעגן: — איר האט אײך מסתמא נישט געשרןןקן םאר דעם, װןןס מען װעס אײך האלטן פאדשפארט אלײןז איר ליבט דאך אלײן זײן. ער הןןם אויף איר א טיפן קוק געגעבן און איז רויט