Literarishe bleter · 1928-06-22 · 25 (22.6.1928) · p. Seite 480

25 זא ליסערארישו בלעסער 480 גל־־אנץ-ל־־עיעל־עם ז• ר ר י י נ פ < ר / נ י ו ־ י א ר ה דערמזןן זיך אן זײן אױםגעגײכנטע דראםאטישע 8>ןעםע: .שלומה מלכו*, טראכט װעגן די קינםסלעריש׳רײפע שטעלן םון זײן .מעשה םון הונדערט׳ און >ןן די םײנע לירער םון זײן בוך .רןןנדאם*, - און עם שטײט אויף םאר םיר די זנײט, װען דער דיכטער ל ע י ע ל ע ם דיזןס זיך נןןרװןןס ןןנ• געהויבן צו באװײזן בו זײן זיוױלינגס־ברודער ג ל א נ ץ . דעמאלסט האס אים גלאנץ נאך נישט איננאנבן געםונען. ער האמ אים ערשט געהאלםן אין ארומזוכן. אץ אלע םאר• בארגענע װינקעלעך םונם לעבנס׳,לאבירינס' הןןס ער אים ארומגעזוכס, און װי יעדן זוכער, איז אים אויך אויםגעקוםען אסטמאל בו סילן איבער זיך די חוזק׳שמײכעלעך פון יענע, מעלכע זענען שוין געשסאנען םיט די פעקעלעך .הןב און גוטם׳ אויף זײערע פלײצעם. — װאם װיל גלאנץ םון דער יןןעזיעז — הןןס םען זיך געװיצלט. און האט װען־נישס־װען זײנס א ליד יןן עמעצן א ריר געטון, הןןט זיך גלײך געםונען אן אנדערער, װןןם האט דעם שײכות ןןנגעװיזן, װו און בײ װעםען דער מןןסיװ, ןןדער די פארם איז גענומען געמארן. — איר זענט שולדיק א גרויםן חוב די פןןעזיע — האט אײנמןןל מאני לײב אירןןניש א זןןג געטון גלאנצן בײ א קאפע-טישל. גלאנצס אויגן הןןבן אויםגענליצט םיס צװײ בלויע םײערלעך, און ער הןןט בײםיק א זןןג געטון םאני לײבן: — פא איז געװען א גרויםער דיכסער, און עם װןןלם אײך נישט געשאדט עפעם צו לערנען םון אים. — איר װןןלט געדארסט ןןנשרײבן א דאנק׳ליד צו פןןען — האט זיך שסיסעריש ארײנגעמישט זישע לאנדוי. דןן הןןט מאני לײב געמאכט א מעלןןדראםאטישע מינע, און אנגעהויבן צו דעקלאםירן: /ןן׳ םןן׳ דײן םאנטל איז געפאלן אויף םירו׳ גלאנצם בלײך ■נים, װןןס הןןט אין זיך א געםיש םון פרימיטיװע אגרעםיװקײט, און ראפינירסע צוריקגעהאלטנקײט, הןןט זיך די גאנצע צײט געהאלטן אין אײן בײסן, און זײגע ליפן הןןבן נישם אויסגעהערט צו ציםערן. ג. ביז 1919 איז אין גלאנצם לידער געװען בלויז אן ןןנ• זןןג םון לעיעלעםעס איצסיקער דיכםונג. גאנץ שטארק הןןט ער זיך געםילט אין די לידער .דער כלב׳, .קײסן׳ און ,גערוך״, ןןבער אויך די דערמןןנטע זענען אװעקגעםאכט גע• װןןרן דורך די .ױנגע׳. ביז הײנס קןןן דןןם לעיעלעס נישט פארגעםן. װען מען רעדט אמןןל אין זײן ןןנװעזנהײט װעגן יענע צײטן, הױבט זײן ינים זיך ןןן צו בלײכן, און זײנע ליין ציסערן אויף: — אין םאמע הארצן הןןבן זײ דןןך םיר זײערע גים• טיקע קוילן געװןןרםןו און אזױ איז דןןם טאקע געװען. עס דערמןןנס זיך םיר א נןןכםיסןןג אינם ליטערארישן קאפעיהױז: עםעצער איז ארײנגעקומען און םיס א הוזק׳שמײכעלע א. א בלןןנדער, זשװאװעדי• קער ױנגערמאן מיט בלויע, אומרויקע אויגן, שװעבט ער ארום אינם ניוײארקער קרײז פון זשורנאליסטן און שריפט• שטעלער אין זײן העלן אנ• צוג, קאלירסן שגיפס אין בײדע נעמען. װןןם גײען אים סןןרויס, װי שבת אין װאך צענױפגעקײטלם אױף א קײ• סעלע. — העלןן גלאנץ• — בא• גריםן אים די זשורגאליסטן מים דער אוםרױקײט םון םענםשן, װאם זענען אין שטענדיקן געיעג ארויםצוםארטיקן דעם מאטעריאל פאר דער םןןרגנדיקער צײטונג. — — העלןן לעיעלעסו — באגעגענען אים די דיכטער םיט דער געלאסנקײט פון מענטשן, װעמענס ארבעסן עם ליגן גע• םיסלעך אין זײערע שופלאדן און װארטן אויף דער געלעגנ• הײט, װען עמעצער װעם זיך אן זײ דערםאנען. אויבנאויף איז די װןןך בײ אים באזונדער, און דער שבת באזונדער, אבער אין דער אםתן איז דןןם ערשטע דןן בײ אים אינם צװײםן, און דאם צװײטע אינם ערשסן. אפטםאל ילאנטערן זײ זיך אים בײדע אונסער די טריט. און לעיעלעסן קומס אויס צװישן זײ זיך א ראגגל צו סון• .כ׳םוז זיך ראנגלען ביז ס־װעט זיך הויך דערהערן מײן שטים, מײן אײגענע, און יענע דאן פארצערן׳. קלןןגט ער זיך םאר אונז אין אײנע םון זײנע לידער. װןןרום זשורנאליזם, און צײסונגם׳זשורנאליזם דערצו, הןןט שוין זײן אויסגעארבעטן שאבלאן, םיט װןןס די מערםטע צײ• טונגם־םענסשן ןןיערירן, און לעיעלעם דער דיכסער, װןןם איז געקוםען צו אונז דורך די װעגן סון גלאנצן, דעם זשורנא• ליםס, הןןט געמוזם אויםנעמען א הארטן קאמף מיט דעם ערשטן: .מײן שסים, םײן אײגענע, ןן. זןןל םיך גןןט באשערן, די װײםע העלע גןןלד־זוימען אין זץ צו מערן״. האט ער אין א מןןמענט םון סארצװײםלסן געראנגל תםילה געסון, און םען מוז צוגעבן, אז זײן תםילה איז דער• הערט געװארן. נישט נןןר איז אים געלונגען זײן דיכסערישע שטים אויסצולײטערן. נןןר אויך זײן זשורנאליםטישע שטים איז פון ןןט דעם שװערן געראנגל ארויםגעקומען א דערהויבענע. זײן װןןכעדיקײט הןןט זיך אויף זײן שבתדיקײט סאר• קוקט, און הןןס אויף זיך א שבתדיקן גלאנץ ארױפגעצויגן. ב. װען א םענטש גײט םארבײ א גרינצעצװײגטן בױם. אויף װעלכן ער געדענקט נןןך זײנע ערשטע קנןןםפן, בלײבם ער שסײן םארגאםט, װי םאר א נם. אזא נס איז םאר פיר איצט א. לעיעלעס. איך לײען איצס זײן אינטערעםאנט װערק ״אשר לעמלען׳, *. ני*נץ-י1י*יעס