Literarishe bleter · 1928-06-01 · 22 (1.6.1928) · p. Seite 425

425 ליטעו ןןרי׳זע בלעםער 11?א ש ט ע ר ן ןווװייונו) א• מ• פ ו ק ס / װ י ן װי אײזערנע צװאננען, געגרןןק זײ טיםער אין דעס זעלנערס אויגן־לעכער. די בל$ע, בעקריםטע פנימער זענען געװען בא• שפריבט מיט גאװער, די קײכנדיקע ןןטעמס הןןבן געזןטן בװישן די אויםגעשטשערעסע, םארביםענע צײן, אין םיהןןבן זיך װי שלאנגען געװיקלט און געראנגלט די לײבער םיס דערװןןרגענעם קרעכבן. פלובים הןןס די מנחמקע געםילם, װי זי קאטשעט זיך ערגעץ אראפ, ארןןפ מיטן פנים גו דער ערד, אין םינסטערער טיםעניש. אין א רגע ארום איז זי געבליבן אײנגעזונקען אויםן דנןן םון א גרוב. ם־װײזט אוים, אז דער זעלנער הןןט זי םארלוירן םונם אויג. װןןרום, אז די ײדענע הןןט שפעטער אביסל, שװער ןןפעסעמענדיק. אויםגעהויבן דעם קןןפ, הןןס זי געזען אין דער הויך א םלעק גרןןען היםל און ארום איר נאס־בלןןםיקע, םינםםערע ערד־װענם װי א קבר. — נא, א שײנע חהונה, ארײנגעםאלן ערגעץ גןןר אין א גרוב. װי אזוי קריכט מען עפעס ארויס םון דאנעןז זי האס זיך גענומען ראסשקעװען, קלעטערן םיט הענט און םים, געדרא• פעס זיך װי א גרויסער םרןןש איבער די גליםשיקע ערד• װענס און בוריק ארןןפנעםאלן. אײנגעקוןרסשעס בלײבט ױ זיבן פארזונקען אין בלןןסע שליאם. ס׳איז גןןרנישט בו £אר■ שטײן, װו ם׳נעמט ױך בו א מענטש אזויפיל בחות. נןןר, אז כיבין ארוים א לעבעדיקע סון זײנע הענט, מ־װעט דארםן בענטשן גוםל. א דאנק און לויב דיר, גןןטענױ, כ־בין פהרד א ליכם א*ן שול ארײן. ם־דאװנט דןןך גארנישם אין שכל. די שול א־ז ןןפגעברענט. כ־װעל ןןנבינדן דןןם ליכט אויסן פריפעטשיק. דער געדאנק װערם אנטדרימלט, דער קןןפ העננגט םיד ארןןפ אויף דער ברוסט. נאםער קעלם־גליװער דרינגס דורך דעם בעםליקסן פלאשםש, נעמט ארום די אברים מיט םוראדיקער שטײסקײט, ןןבער די זיסקײם םון דער רו נלעט די אויגן־הײטלעך םיט װײכער, װארעמער מנוחה, און די םנחםקע זעט, װי קלײנע, שװארבע םלערער־מײז םליען ארוים םון ארבוזעם, הוש־האש, אײנס נןןכן אנדערן. זי מוז שמײכלען, דןןם זענען אװדאי די ברות און די זןןרגן, די אלע סרעניותן און פלאגענישן, װןןם זענען ארויסגעםלויגן םונם געקװעלטן הארבן, און ם׳װערט אזוי ליכטיק און װונדערלעך גריננ אויםן געמיט, אז ס׳איז א םח־ה בו לעבן. קװיקט זיך די נשמה. ןןבער די םלעדעסמײז םליען נישס ארוים םונם גרוב, נןןר זײ םלאטערן און בײלן זיך איבערן קןןפ. װאקסן אן װי א שװארבע כמארע, און גיך, אײנס נןןכן אנדערן, םליען זײ בוריק ארײן אין בוזעם. די םנחמקע װיל זײ א כאפ םון מיס די הענם און דערװארגן, ןןבער זײ גליסשן זיך ארויס םון-די סינגער. תערן םארשװונדן און נעססן זיך בוריק ארײן אין דער נשםה, בויערן זײערע שסיביקע מאײעלעך און נןןנ;, נןןגן מים די שארםע בײנדלעך דןןס בלו•^ ם*נם הארץ. װןןס זיץ איך עפעם אין גרוב מים םארלײגטע הענט, — םרעגט זיך די מנחמקע. — װןןס טו עך עסעם דןןז װןןס גײ איך נישם אהײםז אהײםז שרעקעװדיקע לײדיקײם פוסטעװעט דןןרס אין שםוב, װי דער דנןן םון אן אויסגעטרוקכסן סײך. און זי דערמאנס זיך, אז זי הןןט זיך געלןןזם גײן מיט א פעקל אונ• םערן ארעם, די שבתויקע פאטשײלע, א העמד, דןןם לעבסע גרןןב־לײװנטענע העםד אירס. בװישן די גויעשע כאסעס איז ױ געגאנגען, אויםבובעסלען אםשר בײ א פויערטע, בו בײסן .11׳\ דער װעג פונבמ גערעכסן (הם״װ — העי, הער נןןר, װײבל, קום נןןר אהער, קום... קום... אז די מנחסקע איז שסײן געבליבן און א קוק געםון, װער ס׳רופם, הןןס זי געזען אונםער א האלבער װאנט םון אן אײנגעפאלענער שםאל א גרויסן, קודלאטן קןןפ םון א זעלנער םיט א קײלעכדיק, םארברענס. געשםיסלט סרבוף, װי א אלם• געבאקן, ראזןןװע ברוים. זײנע קלײנע אויגעלעך הןןבן טעמפ שמײכלדיק געלןןקט און געװינקען. פיט הונגעריקער גליסטונג: — קום, קום נןןר אהער, װײבעלע, קום גיכער. די מנחםקע הןןס א קורבן םארקרימטן לאך געטון. — סםו בו זײן קןןפ. אן השגה םון א כלב. זי הןןס א בײזן שפײ געטון אין דער בלןןסע ארײן. און םים א טיף-געבויגענעם קןןפ גענומען װײםער םשװאליען םיט די גרויםע שטיװל אין די װאסער-לעכער. װי דעם בע• ױזשעסן ןןטעם סון א װילדן ביק. הןןט זיך באלד דערהערס בלןןזן םון דערװײטנס. ױ הןןט םארשסאנען, אז דער זעלנער לויפם איר נןןך. װי א שםארקער װינס הןןט זי א כאפ געטון די שרעק, אונםערגעםרןןגן און אװעקגעשלײדערט. זי איז געלאםן מיט גיכע, באדרענגטע שפרינגען און װאקלענדיקן קןןפ, הארט בײם ברעג םון ןןנגעםילטן װאסער־ריװ. און אונםער איר, םון דערװײםנם, איז נןןכגעלןןםן דער זעלנער מיט שרײענדיקע קללות, װןןם הןןבן זיך געשלײדערט װי נןןכגעװןןרםענע שגײ• נער. די מנחפקע הןןט זיך אוםגעקוקס, דערזען א זעלנער, לאנג װי א דרןןנג, מיט א רויטער, בעגאװערטער מןןרדע און סינסלדיקע, װײסע אײגעלעך, װי בװײ הןןריקע װערעם. — ןן, דו בענקארט סאסקודנע, כ־װעל דיר אויסדראפען די אויגן, שןן טע כאטעש, אז אט—שו. און װי םען סרײבם אװעק א חזיר, הןןט די מנחמקע גיך א כאפ געטון א שטיק בלןןטע און געװןןרסן דןןס דעם זעלנער גלײך אין פרבוף. א שןןם םון א פיםטויל הןןט א קנאל געסון איבערן קןןפ. די םנחמקע הןןט זיך א בוק געטון, אויסגעגליםשס און געםאלן בו דער ערד. ם׳הןןט א שמעק געסון אין דער נןןז םיט ןםםןןלענע. אסנים די קויל הןןט גע• לעכערם און בוגעברענט די שאל אויםן קןןפ. מ׳שטעלט זיך אײן דןןם לעבן, אז מ־גײט ארוים אין דרויסן — הןןט א סלי געםון איר געדאנק. ןןבער אין דערזעלבער רגע הןןם זיך א ריס״געסון א םארשסארקםער געשרײ םון איר בעקרײט מויל און םארדישעט געװןןרן םון שפרינגנדיקע, בעדראסעסע הענם, םיס שארסע, שװארבע נעגל װי רוסקאלעס. די לאנגע געשםאלם םונם זעלנער הןןט זיך געװןןרםן איבער איר מיט דער װילדער שװערקײט םון א ביק. זײנע סים ןןבער הןןבן געשטרויכלט, זיך א גליםש געטון. ער איז געםאלן בו דער ערד, םיםן פרבוף אין בלןןםע ארײן. און נהרף עין הןןס די םנחםקע זיך א ריס-געסון םון זײנע לאפעס, אײנגענרןןבן די סינגער אין זײנע אױגן. א הײזעריקער בריל הןןט א רעװע געטון, און ם׳הןןם זיך א שלײדער *עסון דעם זעלנערס קןןפ אינאײנעם םיס דער םנחםקעס הענס, װןןס זי הןןס זײ נישס אװעקגענוםען םון זײן פרבוף. װילדער בןןרן, םארהארםעװעטער, ןןנגעזאפטער םון די אלע אכזריותן, הןןס אבינד געקרוםס אירע םינגער