Literarishe bleter · 1928-05-25 · 21 (25.5.1928) · p. Seite 408

21 זא ליטעראריש.ע בלעטער 408 די טינקעלע, הילגערנע שסיגן. אט איז די טיר, דורך װעלכער כיהאב מיך צום ערשםן מאל ארײנגעשארט. איך קװעטש ארײן א קנעפל. — אײנםןןל, צװײ םןל, םוז זײן, אז דאם גלעקל האט א םעלער. איך הער נישט — עם זןןל זיך אםרופן, קװעטש איך א דריס םןל. די טיר איז םארמאכט. נעם איך רודערן בײ דעד קלאמקע. בוערשט םאםעלעך, אזוי װי אן ארעמאן בײ א גביריש הױז, שפעטער װאם אפאל דרײסטער, העכער. הער איך, װי אױף יענער זײס נעמם עםע- בער טשאפען מיט א פאר מידע םיס אין אן אלס, םארלעגן קול, אזוי װי פון א מױל-ארויס ןזן בײן — פרעגט האלב>םאר■ שלאפן: — קטא טאםז — אן אײגענער. — װאסער אײגענער, בו װעמעןז — צו דער פאננע װאנדע. — נישטןן אזעלכע. די טיר בלײבט סארמאכט, דןןס םשאפען נעמט זיך דערװײטערן, איך מים דער אײדל-געשניצטער םתנה אין קע• שענע נעם ארןןפגײן פון די שטיגן. — סנא, נישם געטראפן אינדערהײם. װעל איך זי א בװײט םאל טרעפן. האב איך מיר װידער אויםגעקליבן אן אויםדערנאכט, װידער געהײםן מיך אויםראזירן און װידער געזןןלט אין א פארמאכטער טיר ארײן. — זיו דער פאננע װאנדע. — נישטא אזעלכע... איך געדענק נישט. װיפיל מאל איך האב מיך אזוי גע■ הײםן אויםראזירן. װיפיל מאל איך האב ארײנגערעדס אין דער טיר ארײן, און װיםיל מאל דןןס םארלעגענע, האלב-פאר- שלאפענע קול האט מיר בוריקגעענטסערט: —י נישטא אזעלכע. כ האב נישט םארשטאנען. זןןל די קלײנע דןזרט נישט װײנעןז זאל זי טאקע האבן א מאןז קומט שוין דער פאן א הײם אויף בײנאכטז אזוי בי אזוי — איך האב די קלײנע מער נישט געזען. די א־ידל־געשניבטע מתנה איז, נעבעך, געבליבן בײ מיר אין שרײב-טיש. סרעפט אמאל א שפעט-זומערדיקער אויפדערנאכט. אין אזעלכע אויפדערנאכטן זיבן װײבער אויף זוםעריװױנונגען און װארסן זײערע מענער זאלן ארויםקומען. האבן זיך אין שסאט בוזאמעננענומען עטלעכע אזעלכע אן-װײבערדיקע מענער — בװישן װעלכע איך האב מיך אויך געסונען—אלע בוזאמען זענען מיר םארקראכן אין עק שטןןט— אין א גארסנדיקן קאפע-הויז ארײן. די היץ םון א גאנבן טאנ האם זיך אפגעזעבט אויף אונ• זערע שװערע, שװייסיקע לײבער. אין גארסנדיקן קאםע-הויז האבן קיל גערוישט עטלעכע םארשטויבטע בויםער. ם׳האס זיך געהויבן א ריח פון סריש-בא- גאסענע קװײטן. די סישלעך זענען געװען באזעבט מים א םך אזעלכע מענער, װי מיר, און מיס װײבער, װןוס זענען אויף זוםער• װוינונגען נישט געםארן. האבן מיר זיך אויםגעקליבן א טישל, געהײסן זיך ע*עסי דערלאנגען, געפלוידערט און בארראכם דעם עולם, איך הןןב איר דערלאנגט די האנד בום נעזענוען. —גײםט שוין סאקיז — כסוז. — און ער איז נאך אלץ נישטא. נישט איבערגעלאזט קײן גראשן געלט אין שטוב. — איך קען דיר געבן, װאנדע—האב א־ך מיך געכאפט בו דער קעשענע—און געװען איר דאנקבאר, װאם זי האט בארירט די געלד-פראגע. — װאסז — האס זי אויף מיר אנגעשטעלט א פאר בע• שראקענע בליקן—פאר װעמען האלסטו םיךז װער מײנסטו בין איךז — ביםס א קלײנע, אן ןורעםע. — געלס גײסטו מיר געבןז — אנסשולדיק. דו האסס דאך גארנישט אין שסוב. איך האב דיר געװאלט בארגן. — כ װיל נישט. זאלסט שוין גײן פון דאנעןו אך. איך אומגליקלעכע, אומגליקלעכע, אומגליקלעכע — הןןט זי זיך גענומען װיגן זיבנדיק אין בעט. — אבער, װאנדע, װעסט םיר אפגעבן. — כ׳װיל פון דיר גןרנישט. כיהאב געמײנט, אז כ׳האב בו טון מיס אן אײדעלן מענסש. װןןס האססו געמאכט פון מירז עס איז מיר, װאס אן אמת. געװען אביסל איבער דער טבע. איך האב טאקע נישט געװוסס. מיט װעמען כ׳האב בו טון. פונדעםטװעגן האב איך אזוי גלאט נישס געקאנט אװעק• גײן, זי האט דאך גארנישט געהאט אין שטוב, און ער. דער מאן, האט נישט איבערגעלאזט קײן אײנביקן גראשן. האב איך שטיל אװעקגעלײגט אויף א קלאש נעבן נאכט■ סישל עטלעכע געלט-פאפירלעך. די קלײנע האט זיך אין יענער מינוט פארשטעלט םיט בײדע הענט דאס פנים. — קלײנע, זײ געזונט• — גײסט שוין אויף אן אםוזז האט זי זיך אױפגעהערט בו װיגן. און אװעקגענוםען די הענט פון פנים. — אויף אן אמת, קלײנע. — טא לאז מיר כאטש איבער דײן אדרעס. — נאך װאם דארפםטו דאס מײן אדרעסז — איך װעל דיר — האס זי אראפנעלאזט די װיעס — איך װעל דיר אפברענגען דאם געבארגטע, װאם ליגט דארט אויפן קלאש... מן-הסתם האס זי פארגעסן דעם אדרעס, די קלײנע. איך גלויב, אז זי װאלט מיר אפגעברענגט, כאטש איך האב בײ איר גארנישט געמאנט. פארקערט — נאך יענער באגעגעניש האב איך א געװיםע בײט געהאס שברת־הלב. איך האב סיך געשסראסס — הלמאי כ׳האב אזוי געהאנדלס, מבלומרשט געבארגט — אבער װאס איז די נפקא־מינהז איז זי דאך נישט אײנע פון דער גאםו האב איך מיך אזוי געשםראפט א טאג, בװײ סוף װאך האב איך געעםנט א טיר אין א גרויס געשעפט ארײן, געהײסן מיר װײזן א שײנע. אײדל-געשניבסע זאך, באבאלס, אויפדער• נאכם האב איך מיך איבערגעטון, געבעטן דעם םריזירער ער זאל מיך גום אויסראזירן און אזוי אן איבערגעטוענער, א פריש־ראזירםער מיט דער אײדל־געשניבטער מתנה אין קעשענע — בין א־ך אהינגעגאננען בו דער קלײנער, טרויעריקער װאנדע. װידער—דער אײגענער, ערלעכער פרעמדער הויף. װידער