Literarishe bleter · 1928-05-25 · 21 (25.5.1928) · p. Seite 407

407 ליםערארישע נלןס זד 21 זא שסײן מיט אן אויםגעגויגענער האנט אין שטיב ארײן. ערשט איצט, בײ דער ליכטיקײט םין גאז—הןןב איך דערזען א רײף, יןןדערריק-געםארמט לײב םון א םרוי, נישט סון נײנצן, נור םין גאנצע דרײ ןןדער םיר אין צװאנציק ין$ר. איך בין צוגעגאנגען נןןענט און גענומען םון איר דןןס שאכטל. ןןבער גלײכצײטיק הןןב איך ןןנגעכאפט איר האנד אין געהאלטן א שפארע װײלע אין מײנער. — װןןם װילט אירז-האס זי געפרעגט און נישט גע■ קיקט אויף מיר. — פאני! זי האט פאמעלעך ארויסגעבױגן די האנט. — איך בעט אײך—הןןט זי זיך נאך א װײלע טראכטן ןןגגערוםן—גײט פין דאנען, איר זענס אײך טועה, איר האט םאיבלןןנדזשעס נישט אויםן ריכטיקן ןןרט. זי האט גענוםען גײן הין און צוריק איבערן צימער. אין מיטן—אפגעשטעלס זיך בײם אםענעם םןןרטעפיאן און א קלאפ געטין איבר די קלאװישן. אײנמןןל, צװײ מןןל, דרײ מאל. עם זענען זין־ צעלאםן איבער די װינקלען קאנסיקע, אב• געהאקטע קולות, אזוי װי א שוידער איבערן לײב. — א־ר זענט נאך נישט אװעקגעגאנגעןז—האט זי פלוצ■ לינג אויסנעשםעלט דןןס פנים—מײן מאן קומט דןןך שוין ןןן! איך האב זי נישט געװאלט מער רײצן מיטן מאן, װאס דארף נאר װןןם ןןנקומען אין נאך װעמען זי סראגט סרויער. אנשסאט אן ענטםער בין איך אויך צוגעגאנגען צים אויפגע• עסנטן םארטעפיאן און אויך א קלאפ געטון איבר די קלאװישן. — איר זענט נישט דערצויגןן—האט זי א קוק געטון םיר אין פנים ארײן סיט א פאר װארעמע, גאר נישט בײזע םרומע אויגן. — פאני! האב איך ארויםגעלײגט א האנד אױף אירס אן אקסל. — װןןס טוט איר—הןןט זי מיט א שװאך קול גערוסן— װאס טוט אירז מײן מאן קוםט דאך שוין אןו א גאנצע נאכט איז ער נישט געקומען, דער םאן. — ער איז א שלעכטער—הןןט די קלײנע געהאלטן איר צעשויבערטן קןןפ אויף מײן הארץ—ער קומט נישט גאנצע נעכט. — ער װעט קומען—האב איך געםירם די האנד איבער אירע צעסלאכטענע הןר-און געגרײט זיך אװעקצוגײן. — דו גײסט שויןז האט זי אויסגעשנןןבלט צו מיר די ליפן. — םאיז דאך שוין גרויסער טאג. — און בײ װעמען לאזטו איבער דײן קלײנע װאנדעז — בײם מאן. װןןם װעט אװדאי באלד קומען. זי הןןט געקוהט אויף מיר מיט נישט-אויסגעשלאסענע, מידע אפלען. —װאס װעםטו טראכטן סון מירז—האט זי זיך פלוצלינג אזוי װי דערמןןנט—װאס הןןב איך געטוןז ער װעט דאך מיך דעריהרגענען. — װער ז — דער מאן מײנער. — אזא קלײנע, אזא זיסע װאנדע הרגעט מען נישס. — א צוםאל— הןןט זי גענומען קוקן ערגעץ פאר זיך— בײ יעדער פרוי טרעסט טײלמןןל אזא אומגליקלעכער צוסאל. נו, קוק נישט אויף מיר—הןןס זי מיר פארשטעלט מיט אײן האנט די אויגן—קוק נישט, איך שעס םיך. דער סרום-געקעמטער קןןפ בויגט זיך אויס אביםל אויף א זײט. — װירקלעך — הערס זיך א שטיל-געפרעםטע שטים — איך בין סאקע סרויעריק. זי ציט אראפ די הענטשקעס מיט די דרײ װײםע ןןדער• לעך, קוקט בשעת-מעשה אין א שפיגל, װו סיברענט זיך נאך א ליכט און ם שטײט נןןך א קלײנע. פלוצלינג דערמןןנט זי זיך אויםסנײ און רײםט אװעק דןןם פנים סון שפיגל: — גןןט םײנערו — װאס װילט איר דאז אז םײן מאן װעס ןןנקוםען — װעט ער דאך אײך דערשיםןז — איר הןןם א מאןז—בלײבס מיר עפעס אין דער קעל. — אװדאי הןןב איך א מאן. װןןם דען הןןס איר געמײנטז — איך בין זיכער געװען, אז איר זענט א סײדל. — זע איך דען אוים אזויז — דרײט זיך דןןס פנים אלײן פון זיך צוריק אין שפיגל ארײן. — איך װןןלם געשװוירן, אז איר זענט מער נישט אלט, װי א יאר צװאנציק, אײנאונצװאנציק. — הם — סארשנאבלט די קלײנע די ליפן און א ברוגזע ערנסטקײם שןןטנט דעם יונגן, הויכן שםערן — אײנאונצװןןנציק יאר. םער הןןט איר םיר שוין נישס געקןןנט געבןז — איר זענם נאך ױנגערז — אװדאי בין איך ױנגער. מארגן װער איך ערשט אלט נײנצן יןןר. — און איר זענט שוין א יתומה ז — װןןם הײםט ז — עסענען זיך קײלעכדיק אירע אייגן. — כ״מײן, נאך װעםען סרןןגט אזא ױננ נײנצן׳יעריק מײדל טרויערז דער םרום־געקעםטער קאפ בויגט זיך פאמעלעך ארןןפ. עס הערט זיך א טיפער אטעם, װןןס לויםט א װײלע ארום איבער דעם שאטנדיק־באלויכטענעם צימער. — דןןם טראג איך טרויער נאך מײן טײעין יונג• פארשםןןרבענעם מאןן איך הןןב געםילס, װי די לעפלעך םון מײנע אויגן הויבן ןןן ציטערן. דאס פלעמלדיקע ליכט, װןןס די קלײנע הןןט מיט א װײלע פריער ןןנגעצונדן — האט זיך אויםנעהויבן ביזן סוםיס און ם׳איז געװארן דערסון אײן גרויסער, צעיוירענער שןןטן. — אײער מאן — האב איך שסיל געזןןגט— דארף דאך גאר באלד אנקומען. — אװדאי דארף ער באלד ןןנקומען! — און איר טראנט גןןר נאך אים טרויערז — װער הןןט אײך געזאגס, אז איך םראג טרויער נאך מײן םאןז — האט זי שפיציק א רים געסון דעם קאפ פון שפיגל אװעק. — איר האט עס דאך מיר אלײן געזןןגט. — נישט אםתו ם׳א ליגןן װי קען אזא.ױנגע, װי איך, טרןןגן טרויער נאך א מאןז און אז מײן מוטער איז געשםןןרבן, איז סאר אײך װײניקז — עס איז װירקלעך א שןןד. איך בין גערירט ביז סרערן. — לןןז אײך נישט זײן קײן שאד, און האט נישס קײן רחםנות אויף מיר — הןןט די קלײנע מיט נערװעזע, גיכע באװעגונגען אראפגעװארםן םון זיך דעם מאנסל — איבעריגנס, גײט אײך, פון װאנען איר זענט געקומען. זי הןןט האסטיק א נעם-געטון א שסול. ארויםגעשטעלט זיך אויף איר און אנגעצונדן דלם גאז. — דןן האט איר צוריק אײערע שװעבעלעך — האם זי מיר דערלאנגט דןןם שאכטל און איז א װײלע אזוי געבליבן