Literarishe bleter · 1928-05-25 · 21 (25.5.1928) · p. Seite 406

21 זא ליטערארישע נלעםער 406 האנם פון דער קלײנער. אין א װײלע שפעסער — א ריס מיס א שװעבעלע אין א האנס מיט א שפיציק פלעםל הויבט זיך איבער מײן פנים. — צא פאן םו כצעז — איך װיל גארנישס — קוק אין דרײסם איר אין פנים ארײן. זי הןןט פארמרוזשעש אײן אויג. םיטן צװײטן, װןןם הזןט זיך ארױפגעשארגט אין א װינקל פון שטערן, הןןט זי מיך אפגעמאסטן פון די שפיץ־פיננער ביז די לעצטע הןןר אױםן קןןפ. — װער הןןט אײך דערלויבט — האט זי גענומען רעדן מיט א גיך־װארפנדיק שטימעלע — ארײנצורײסן זיך אין א פיעםדער שטוב ארײןז — איך האב מיר אלײן דערלויבס. — איר זענט... זי האט נישט געענדיקט דעם זאץ. דאס שװעבעלע איבער מײן פנים איז אויםגעגאנגען. בשעת זי האס אװעקגעװארפן דןןם טליענדיקע שםיקל פײער, האב איך געשװינד נענוםען זוכן בײ זיך אין קעעעגע און אנגעצונדן א בװײט שװעבעלע. — איד האס אםך שװעבעלעךז — איז מײן אומבאקאנ• טערם שטים געװארן נאך אײליקער. — יא, א גאנץ שאכטל. — בארגט מיר עסלעכע. איך האב איר דערלאנגס דאס גאנבע שאכסל. װידער א ריס. א פלעםל דעקט אומםארשעמט אויף די פינסטערניש. די קלײנע הויבט עס איבערן אײגענעם קאפ און גײט אין א צװײס צימער ארײן. איך גײ פאמעלעך נאך. עס נעממ םיך ארום א קאלסע שטילקײס. ערגעץ טיקעט א זײגער און מאכס די שטילקײט נאך שטילער. די קלײנע צינדט אן א ליכס. ברײטע שןגטנס, אזוי, װי סונקעלע פלאכטעם, לאזן זיך אראפ איבער די װענס. סיערשטע, װאם איך דערזע, איז א גרויםער פארטעביאן, װאס פארנעמט כמעט א האלבע שטוב. איבערן םארטעפיאן א סוגקל-סרויעריק פנים פון דער מאדאננע. אין א װינקל, צװישן װאנד און םענםטער, דאס יםיריםדיק־אויםגעקרומטע לײב פון געקרײצסן קריסטוס. אין א װאנס אקעננאיבער דעם פענםטער שװארצט זיך אן ןןפענער ארײנגאנג אין א שטיבל אן םענסטער. אויםן פארטעפיאן שטײען קאלטע לײדיקע פערסיםיפלאקאנען. םון צװישן זײ הויבס זיך פון א עמאל האלןיקן װאזאן ארוים א לעבעדיקע רויז, אזוי װי א שטיק בלוט. — איר האם אײך דןן ארײנגעריםן מיט געװאלט—רופט זיך אן די קלײנע אין הויבט ארונטער םון קאפ דעם שםאלן הום מיסן לאנגן, שװארצן קרעפ־שאל. — נישס ארײנגעריםן—פאדבעסער איך—נאר אדײנגעקיםען. בשעת מעשה קוק איך אויף איר קאפ האר: שװארץ — װאס דערגײס ביז גראנאט. אין מיטן — א װײםער שרינס. םון הינסן זענען די האר אפגעצויגן אין סארװיקלס אין א רײכן׳ הױכן ״גרעק׳. — איר זענס נישט געשוירן אלא גארסןןןז — פרוװ איך אנצוהויבן א געשפרעך. — װאס אינטערעםירט אײך, צי איך בין יןן געשוירן אלא גארסאן, צי נישםז צו װעמען, מײנט איר, זענט איר געקוםעןז — צו א ױנג, שײן, ןןבער זײער טרויעריק מײדל '— ענספעד איך געלאסן. די קלײנע ־וןןם האס אויםנעזען צו זײן גלײכגילטיק — האט זיך פונדעםטװעגן אויך א װיג־געטון און שיער נישס ארויפגעפאלן אויפן דרימלדיקן ײד מיסן אפגעשאםענעם היטל. אין װײלע ארום האט דער טראמװײ פאמעלעך גערירט. די קלײנע האט אױפגעהויבן די שאטנדיקע װיעם. איך װײם נישט — צי זי האט מיך דערקענט. נאר אויך דאסמאל, אז זי האט זיך געטראפן מיט מײנע אנגעשטרענגטע בליקן-זענען אירע װײסלעכטםער גרעסער געװארן, און דאס פנים האט רױטלעך־מילכדיק א ציסער געטון. בײ דער ערשטער ססאציע, ױאס איז איצט געקומען. איז זי אויסגעשטיגן, װידער פאמעלעך און װידער מיט ישוב־הדעת. איך בין אויך אראפ, אין דרויסן האט געשמעקט מיט װאםער אין מיס פריש־געשםירטער סמאלע. די קלײנע האס זיך פארנומען אין א זײטיק געסל. זי איז געגאנגען הויך. מיט שטײפע, אנגעשטדענגטע סדיט. אזוי גײען סרויען. װען זײ שפירן, אז עמעצער גײט זײ נאך. א־ך בין מיטגעגאנגען. קרומע געסלעך. הויכע טראטוארן מיט עמאלע רינשטאקן, גרין־בלוילעכע גאז־לאמפן. א רויטער ציגל־קלויסטער. אײן געסל. נאך א געסל. איך גײ פארבײ פאר דעד קלײנער. דרײ מיך ציריק און סרעף םיך פנים־אל־פנים מיט איר. אבער יענערס אויגן קוקן נלײך אין א גרין־בלוילעכן גאז־לאמפ ארײן. זײ זעען נישס, אדער װילן נישט זעען, װי איך האב מיט עקשנות און חוצפה א קוק געטון אין איר טרויעריק־פארשטעלטן פנים. איך בלײב הינטערשסעליק. ם׳םארדריסט מיך. אפילו א קוק טון װיל זי נישט. בײ א נידעריק־געמויערטן טויער האט זי זיך אפגעשטעלס. א צי־געסין א גלעקל. װאם האט זיך צעשריגן, װי א הונגע• ריקער גײ. ביז דער ססרוזש איז געקימען האט זי זיך דערװײל אראפגעבויגן, אונטערגעהויבן עסװאם דאס קלײד און ארוים־ גערוקט א זאקן־בענדל. איך בין געשטאנען הינטער איר. ס׳האט נישט לאנג געדויערט און א פינסטערע האנט הןןט א קרעכץ געטון מיםן טויער־שלאס. די קלײנע איז ארײן. איך — נאך איר. םײן האנט מיס א מטבע איז א װײלע געבליבן אין דער האנט, װזןס האט אויפגעשלאסן ס׳סויער. א גרויםער הויף םיט שלאפעדיקע פענסטער. הילצערנע, געדרײסע שסיגן. עם שפירט זיך א ריח פון נאפט. פאר מיר לויפס עמעצער מיט דראבנע טריטלעך. איך שפיר — די טריטלעך זענען צו הויך, צו גיך. איך לו׳ף נאך— װײך, אזױ װי אויף פוסער. עס שליסט זיך א טיר. א פארזשאװערטע .זאװיאסע׳ זיפצט שװער אפ. די טיר פארםאכט זיך נישט גלײך. אין דער פינםסער דערהער איך םער, װי כ׳דערזע: די קלײנע שטײט אין דער האלבער אפענער טיר און באמיט זיך ארויסצונעמען דעם שליסל פון שלאס. ער האט• זיך אײנגעשפארס, דער שליסל. ער װיל זיך נישט רירן. איר שאר מיך ארײן מיט א זײט אין דער האלב־ געעפנםער טיר. — װער איז דןןז — דערהערט זיך א צאפלדיק אויבער־ שטימעלע, אזוי װי בײ יונגלעך, װען עם שלאנט אן די שעה פון מענערישקײט. די טיר םארהאקט זיך מיט אימפעט. איך װײם נישט, צי דער שליסל איז געבליבן אויף יענער זײט, צי אין דער