Literarishe bleter · 1928-04-20 · 16 (20.4.1928) · p. Seite 304

16 זא ליסערןרייז נלזסזר 4י׳3 הירש לעקערט*) (טדאנםענט #<ן דדיטן אקם. עם קיםט פ?־ נזןך דן- שם ץ״עקזןקואין. לעקןרט ה*ם ■ר*םעכנירט נענן םןופי אתיונס אוי69ירמנ סים די ארבןםע־. אתיונ ה*ש דןרםאר נליך **ן ןןרם *ינןזיזנט לןקןרטן 6ון דןר ארבעטו. ר א ר ר און רוט נאך רוט האט זיך אויף אונז געשאטן און יעדער רוט הןןט זיך געװײקט אין בלוט. פאן-װאל האט גוגעקלאפט נאך םיסן פוס און רויק גוגעצײלט: אײנם, זוװײ, אײנם, בװײ. קײן הונס װאלט םען אזוי דןוך נישט געשפיסן.. װי נעםט םען נישט נקרה פאר אזעלכעם. ם׳מוז דערפאר זיך נוקם זײן, םען מוז און עמעעער װאלט דןןם געטון פרתם, נאר גײ, אז דאס א״ז קעגן דעם פראגראם. םענדעראגקי: אש די םעןןריעס, דער סײװל זןןל זײ נעפען, אין 8. ם. ד. דאס זעלבע, װןןם אין ״בונד־. אז כ׳װײם נישט װער באשאפן איז פאר װעםען: צי מיר פאר דעם פראגראם בי דער פראנראם םאר אונז. זילבערשטײן: װאס סוט זיך דאו נישט אנדערש, נאר איר זענט סארספש מיט סעראריםסישע געדאנקען, אט װו עס שטעקט אצינדער די ספנה. נײן, איך בין איצט דא איבעריק אפנים... (װיי *װזנקגײן, 8ײװי 8*רה<יס *ים ■ װײיז) ש ײ נ ע: גײ װארט, ביז װאנען ער װעט זיך צעגארטלען, גײ װארט, אזא זןןל ןןנהויבן װןןס סון. לעקע ר ט: װו שטײט געשריבן, אז פיר דארפן װארסן, ביז עםעצער װעט ןןנהויבן, םיר הויבן אן! 1 יי װ ל: (װ*י8ם ײך *ו ייקירםן) װארט, כאפ זיך נישם. װי הײסט — מיר הײבן אןז דו מײנסם, אז םיר אױ גריננ צו שטײן און שװײגן, איך װןןלט אלײן גענאננען עפעם טןןן, נאר אונזער קראפט איז נישס אין םיר און נישט אין דיר, מען דארף, אז דא זאל עפעס טין די םאסע. לעקערט: און איך, און דו, און אלע םיר, װאס זענען מיר? מיר זענען נישט די םאסע? םענד-עראצ קי: אט דאס איז א געדאנק, א טײערעד געדאנק, פון עסעגן פץ אונז באקומט פאי-װאל א קויל... איך הןןב אלײן דערפין געשראכט שוין לאננ, איך האב נאר נישט נעװאנט דאס ברענגען פארן םויל. ל ע ק ע ר ט: איז אפגערעדט, נו, גים די הענט אהער... מיר טרעשן צו, מיר זענען דא אינדרײען, א פערטער װעט זײן םײװל, ער װעט גײן. איצט גײט אונז אפ א פינסשער... כ׳פײן א שפײער. סענדעראצקי: . א שפײער, יא, װי פיינםםו, שײנע, זאנ, םיר װעלן קריגן? שײנע: איך סײן, פיר װעלן קריגן... לעקערס: מיר װעלן קריגן אלץ, סאן-װאל, פאן-װאלו דו ביסט נעפײגערט שוין, דו ביסס שוין סויט. םענדעראצקי: , עם מעג אפילו דראען אונז די תליה. ש ײנע: םען בעש דיך נישש, באװײז אונז נישט א פי־יער. טויט אדער רויטי ל ע ק ע רס: נײן, נײן, נישט טויש, נאר רוים. ל ע ק ע ר ם : ארויסגעװארפן מיך: אן אנדער צײט. וראלט ער שוין גלאט אזוי נישט אפגעשניטן. י א נ ק ל : װעםט גארנישט מאכן, אלץ אויף זײער זײט. מ־מוז פאר זײ אראפנעםען דאם היטל. פ ײ װ ל : זײ גלעטן זיך דאס הארץ מיט אונזער װונד. ל ע ק ע ר ס : װאלט כאטש דער .בונד׳• איצט עפעס פארגענוםען. י א נ ק ל : . עך. קום, גענוג. װןןס קאן איצס טאן דער .בונד״ מ־ר דארפן אנבויגן דעם קאפ און שטומען. (י*נקל *•). ש ײ נ ע : אז מין.שטימונג הערשט איצט אומעטום, מיהערט אזעלכע רײר א־ן אלע גאסן. מימוז, מ׳מוז װאס גיכער עפעס טון, בדי צו ראטעװען די שטימינג פון דער מאםע. ז י ל ב ע ר ש ט ײ ן: א פאלשער שריט געװען די דעמאנםטראציע... ש ײ נ ע; נאר איצט איז דאס פאר קײנעם נישט קײן טרײסט. א־צש דארף מען אײנס: נקמה, נאר נקמד,! זילבערשטײן: נקמה, װאס באטײט דאסז נײן, איר װײםט, א־ך װיל. איר זאלט דאס אנרופן בײם נאםען. ל ע ק ע ר ס : נישט זײט קײן שאף, װעט ער נישס זײן קײן װאלף. א ש$ס. — א שאם נאר אײנער און א סוף. זילבערשטײן (י׳נים-*)!): א שאם, א שאס, איר װײםס צו װאס איר רופטז א־ר װײםש — טעראר װוה־ן עס קאן פארפירןז פ;;ר דער באװעגונג איז טעראר א סם םיאיז קעגן דער טאקסיק אין קעגן דעם פראגראם. ל ע ק ע ר ט : געשמיםן אונז, דערנידעריקט אזוי, דערמאנען זיך, קאכס־אויף אין הארץ דאס בלוט. נאר בלוט קען אפװאשן אזא מין שאנד, נא־ ג־י, אז דאס איז קעגן דעם פראגראם. (דערזעש סענרזר*1קין, *ײװיען) עי, סענדעראצקי, פײװל, קוםט אהער• דערצײלט איר אויך װי ם׳האש אונז געשמיסן. זאגט איר. אזוי איז דאם געװען צי נישט... געלעגן אלע מיס פארהוילטן לײב *, װי נ*ז*נס, ה*ש וו־ :•;*־.םער ײיייזר יינשעי 5*ין ר*סנ6*ר* 1*נד *. קיש:ײ*װ *נגששר־נן * רר*שע .היר■ ישקערם״, װ*ם װערס *י!ש *ײם:*)־רש *־ן ד״שריש־*:יישן ־ד־שן שיינה-ש**ס*ר *ין מ־נשק. םיר נרענ- -*ן ו* 6יו .*קש*נ*ר״ * 6־*נש*גם םין ד*ר ור*מ*.