Literarishe bleter · 1928-04-06 · 14-15 (6.4.1928) · p. Seite 286

14 זא ליטערארישן נלזסזו 286 װײסזרע װי פערל; דער טתקענער דארן הןןט מים רױזן אויםגע• בליט, מיט רויטעדע אלם דוביגען, װײסעד װי די שענםטע פערל זענען די ליליען; און זײערע שטענגל זעגען פון בלאנקן זילבער געװען; רויטער װי רובינען זענען געװען די רויזן און זײערע בלעטער זענען פון גזןלד געװען... און ער איז געשטאנען אין א קעניגלעכן םאנסל, און די פליגל םון דעס, םים טײערע שטײנער בעזעבסן, שרײן, האבן זיך אויסגעשפרײט, און דער קריםטאלענער בעכער הןןט ארויסנע• שטראלט א הערלעך םיסםיש ליכט ער איז געשסאנען דןן אין געװאנס סון א קעניג, און נןןטס גרויםקײט הןןס ערפילט דעם רוים. אין שטןןלבן געװאנט פון א קעניג איז ער געשטאנען סאר זײ, פון ןןרגל הןןס ארויםגעשםרןןמם א קעניגם־מארש, און עם הןןנן געבלןןזן די פאנסארן, און די כאר*קינדער הןןנן געזונגען... און דןןם םןןלק איז אין שרעק אויף די קני געסאלן און די אדע• ליקע הןןבן בוריק אדײנגעזעבס די שװעדטן אין די שײדן, און הןןבן אים ערע אפנענעבן, און דעם בישאפס געזיכט איז געװארן בלײך, און זײנע הענט הןןבן געביטערט. — א גרעסערער םון מיר הןןט דיך געקרוינט — הןןס ער געזאנט און אױ געסאלן פאר אים אויף די קני, און דער ױנגער קעניג איז איןןפ פון האכאלטאר, און איז נענאננען אהײם בװישן פאלק. אבער קײנער האט נישט געװאגם אים אין געזיכש ארײן בו קוקן, ־װײל דןןס איז נעװען א געזיכט פון א װירקלעכן קענינ. צו די מאקםיכמ גארקי פײעועבגען אין קאאפ. ,ביכער* זענען בו באקוםען פןןלגנדיקע װערקסון מאלוסיבמ גארלד סס.8 נילדן 504 ז. די מרט^ר (רעםאן) - . 4 40 300 ז. מײו הינדהײט — (ערשײנט אינגיכן) מײנע אוניװערסיטעכן * ** צװישו מענטשו . 2.60 184 ז. דערצײלונגעו - דאס געשעפט פױ די *רטאמאנאװס . 950 .1 424 . 500 216 ז. זכרונורת - — בוכהאנדלונגען, ביבליאטעקן-ראבאט — אדרעס: פ2 1ו1*?1סר1 ,3/וז$23ז3^\ "ז6ו1סץ8, פאד נעלם•. 13,196 .ס .)1 .? פאריד־יאג ״אד־ויספר״ װ^רשע הויפט־פארקויף קאןןפעראטיװ ,ביכער- װארשע, נאלעװקי *2?רשס דער׳יינען: די וזעוןן פון באװוסטן יװישן הומאויסס אין אנועוי&ע דער לעבעדיקער הונדערם טענות בו אםעײקע — 1 באנד פרײז 3.80 זל. , — 11 - ״ 3.80 * פיתום און רעמסס — 1 , , 4.40, .... - וו , 3.80, •פםפארור — — — — י , , 4.80 , *וכהענרלער, ב״בליפטעדן — ר*ב*ט. *דרןס: *2 1ו1**1*א .8*28*זיז6י .־04£8זי6. _חי געי■: 13.196 .0 .)1?_ נע טעג, און איך װײם, דןןס סיל שלעכטס געשעס אויף דער װײטער װעלט. װילדע רויבער קומען אראפ סון די בערג, כאפן די קליעע קינדער און םארקויסן פאר שקלאםן. לײבן ליגי און לאקעין אויף קאראװאנען אין באפאלן די קעפלען. דער װילדער שװײן רײסט ארױס םיטן װארבל דעם קארן אין טאל, און די םיקסן סארבערן די װײנטרויבן אויף די בערג. די פיראטן פאר׳ װיםסן די ברעגן פון ים און פארברענען די םישערס שיסן, אין נעםען בו זײערע נעבן; אין די זאלץ־זומפן לעבן די אויםזעטביקע און װוינען אין הײזער סין געפלאכסענעם ראר, און קײנער קע1 בו זײ נאענט נישט ביקומען. בעסלער גײען דורך די שטעט א*ן עסן זײער ברויט םיט די הינט. איז נישט אזוױ און װןןם קענססו העלפן? װילסט דען מאכן די קרעביקע סאד דײנע מיס׳ שלעסער אין בעט, און דעם בעסלער זעבן בײ זיך בום סיש? װילםטו דו דער לײב זאל טין דײן בעפעל, און דער װילדער שװײן זאל דיר הארכןז דעריבער לויב איך דיך נישם דערסאר װאס דו האסט געסון, און איך בעט דיך, רײט בוריק בומ פאלאז םאך א סרײ נעליכט, טו אן דאס קלײד, װאם פאסט פאר א קע• ניג. און קרײנען װעל איל דיך מיט דער גאלדענער קרוין און דעם סבעפשער סון פערל װעל איך דיר דערלאנגען בו דער האנס׳ און װעגן דײנע תלומות קלער נישט םער. די לאסס פון א װעלט איז בי גרוים פאר א םענטשן, ער זןןל זי דערטראגן, און די לײדן פין א װעלס זענען בו שװער פאר א הארץ, עם זאל זײ אויסלײרך — זאגסטו עס אין דע□ הויז, אין גאטם.הויז? — האט דער יונגער קעניג געפרעגט. און ער האט געמידן דעם בישאף, און אױ ארויםגעגאנגען אויף די שטוסן, אין האט זיך פארן הײ• ליקן קריסטי־בילד געשטעלט ער איז געשטענען, און רעכטם און לינקם סון אים איז געשסאנען דאם הערלעכע גאלד-געםעס; א א בעכער מיט א געלן װײן און א שאל מיט הײליקן אײל בום זאלבן. ער האם זיך געלאזס אויף די קני םארן הײליקן בילד. העל נעברענט האבן די ליכס בײם שײן, װאם איז אױםנעזעבם געװען םיט סײערע שטײנער, און װײרויך האט זיך אין דינע בלויע נעפל אונטער דער קופל געהויבן. ער ה>ןט אײנגעבוינן דעם קאפ אין געבעט און די פריסטער, אין זײערע שטײסע כאר־קלײדעד, האבן אפנעטרעטן םון אלסאר. און פלובליננ האט זיך םון דרויםן ארײננעריםן א װילדער סומל, עם זענען אין קאטעדרע ארײנגעקוםען די אדעליקע מיט הױלע שװערדן און צעפלאזענע פעדערן און שילדן סון בלאנקע שטאל. — װו אױ דער טרויםער? — האבן זײ געשרעגט. — װו איז דער קעניג, װאס איז געקלײדט, װי א בעט• לער? — דאם ױנגל, װאס האט בו שאנד און שפאס אונדער לאנד געםאכס? װאילעך, מיר װילן אים טײטן, דען ער איז נישס װערט איבער אונז צו הערשך און דעי־ ױנגער קעניג האט װידער דעם קאפ נעבויגן און האט געבעטך אין אז ער האט זײן געבעט געענדיקט, אױ ער אויםגעשטאנען און האט זיך ארוםנעזען, און פול םיט טרויער האט ער אויף זײ, אויף די אדעליקע, געקוקט. אין ער זעט, װי דורך די געםןןלטע פענםסער קוקט ארײן די ליכסיקע זון, און האט׳ן באלײכס; און די שמראלן פון דער זון װעבן ארום אים א געװאנס, הערלעכער םארן געװאנט, װזןם איז געםאכט געװארן^בו זײן שמחה. און דער טויסער װאלד־שטעקן האט אויםגעבליט םיס ליליען, /