Literarishe bleter · 1928-04-06 · 14-15 (6.4.1928) · p. Seite 285

285 ליםערארישע *לעסער 14 זא צנדע פארסיר-טרעט, און איז ארױם דורך דעם בראנזענעם סויער, און איז ארױף אויף זײן פערד. און איז געפןןרן בו דער קאטעדרע. און דער יונגער פאזש איז נאך אים נאכ• געלןןםן. און דןןם פןןלק הןןט געלאכט און האט געזאגט: — דאס רײט דעם קעניגם נאר פארבײו און ער האט אײנגעהאלטן דןןס םערד און הןןט זיך אפגעשטעלט און געזאגט: — נישט װאר. דען איך בין דער קעניג. און ער האט זײ זײנע דרײ חלומות דערבײלט. און א מאן איז סון דער מענגע ארויםגעטרעםן. און הןןט *ו אים מיט ביסערקײט אזוי געזאגט: — האר, װײםטו דען נישט. דאס םון דעם לוקסוס םון די רײכע נערט זיך דאם לעבן סון די ארעמע? פון אײער איבערםלוס װערן מיר געזעטיקט, און אײערע םעלער גיבן אונז ברויט. סאר א הארטן האר בו ארבעטן איז ביטער, אבער נאך ביסערער איז גאר קײן האר נישט צו האבן, פאר װעלכן מען זןןל קענען ארבעטן. דו םײנסט, דאס די קראען װעלן אונז עםן ברענגעןז עם איז שלעכט, אבער װאס פאר א רןןט הןןסטו דערויףז דו װילםט דעם קויםער זאגן: דו זןלםט נאר אזוי םיל קויםן, נישט מער, און דעם הענדלער: דו זןןלסט םאר דיזן פרײז םארקויפןז איך גלויב נישטן אלזא קער צו■ ריק אין דײן פאלאץ, און טו ןןן דײן פורפור־מאנטל און דײן פײנע קרוין, װאס ארטין מיר דיך, און װןןס גײען דיך >|ן אונזערע לײדן. — זענען דען די רײכע און די ןןרעמע נישט קײן ברי• דערז האס דער יונגער קעניג געפרעגט. — גוט — הןןט דער מאן געענספערט — אבער דער נאםען םון רײכן ברודער איז קיןו און דעם ױנגן קעניגס אויגן זענען געװארן פול מיט סרערן, און ער איז װײטער געריטן אונטער דעם מורמלען םון סאלק, און דעם קלײנעם פאזש איז א שרעק באפאלן און ער הןןס־ן סארלאזט. און װען דער ױגגער קעניג איז געקומען צים פןןרטאל י) פין דער קאטעדרע הןןנן די סאלדאטן די העלאבארדן אויםגע- שטעלט און האבן געזןןנט: .װאס װילסרו דא? דורך דעם טויער גײט קײנער נישט ארײן, אויסער דעם קעניגד און רױט איז נעװןןרן פאר גארן דןןס געזיכט פון ױנגן קעניג און ער הןןס צי זײ געזןןגט: — א י ך בין דער קעניג. אין אפנעשטופס הןןט ער די הע• לאבארדן ןןן א זײט אין איז ארײנגענאננען. און װען רער אלטער בישאף האס אים אין זײנע װאלד• קלײדער דערזעען, איז ער םארװונדערט פון זײן טרןןן אױסגע• שסאנען און הןןט נעזאגס: — םײן זון׳ זענען דןןם דען קעניגלעכע קלײדער? און םיט װעלכער קרױן זאל איך דיך קרוינען, און װעלכי סצעפסער זאל איך אין דײנע הענט לײגן? װארלעך, דער טאג דארף״םאר דיר א סאנ פון סרײד זײן און נישט סין ערנידערונג. — זאל איך די םרײד טראנן, װאס דער טרויער האט בא• שאסן? — האט דער ױננער קעגינ געזאנט, און ער האט דעם בישאף זײנע דרײ חלוםות דערצײלט. און װען דער בישאף האט זײ אויםגעהערט, האט ער נע• רינצלס דעם שטערן און האש געזאגט: — םײן זון, איך בין אן אלטער םאן, אין װינטער םון מײ• י) הויי***רדנב*נג. און ער האס זײנע דרײ חלומות פארצײלט. — זיכער, ער איז םון זינען אראפ — האבן די ארומיקע געטראכט — א חלום איז נישט מער, װי א חלום, און א זעעניש — נישט מער, װי א זעעניש. דאס איז קײן װירקלעכקײט נישס, מען זאל דעריבער טראכטןו װאם ארט אונז דאם לעבן םון די, װאס ארבעטן אויף אונזז זאל דער מענםש קײן ברויט נישט עסן, ביז ער װעט נישט באטראכטן דעם, װאס האם עם םארזײעט, און קײן װײן סרינוןען, ביז ער װעט נישט פארזארגן דעם, װאם האט די טרויבן געטרעטן? און דער קאנצלער האט זיך געװענדעט צום יונגן קעניג און האט אים אזוי געזאגט: האר און געביטער, איך בעט דיך, םארלאז די שװארצע געדאנקען און טו אן דאס שײנע קלײד, זעץ די קרוין אויםן קא• און נעם דעם םצעפטער אין דער האנט ארײן, װארום, אז נישס, װי אזוי װעט דאם םאלק װיסן, אז דו ביסט זײן קעניג? און דער ױנגער קעניג קוקט אויםן קאנצלער און ענט• סערם: — איז עס װירקלעך אזוי? װעט דאס סאלק אן דעם קלײד אין מיר זײן קעניג נישט דערקענעןז — נײן, האר און געביסערן — און איך האב געמײנט—ענטפערט דער קעניג, — אז עס זענען קעניגלעכע ם ע נ ט ש ן םארהאןו געװים אבער האססו רעכט. און דאך װעל איך דאס קלײד אויף זיך נישט נעמען, די קרוין אויף מײן קאפ נישט זעצן און נישט טראנן דעם סצעפטער אין דער האנט. װי איך בין אין פאלאץ ארײנגעקומען, אזױ װעל איך אים םארלאזןן . און ער האט אלע געהײםן ארויסגײן, אויסערן קלײנעם פאזש, װאם איז יונגער געװען םאר אים מיט א יארז דעם האט ער איבערגעלאזט, דערנאך האט ער זיך אין א קלאר װאםער אפגעבאדן, םון א קאםטן זײנע אלטע קלײדער ארוים• גענוםען — דעם לערער־װאםס, מיטן האריקן שאפן־פעלצל, װאס ער האט געסראגן אין װאלד, װען ער האט דעם פויערם ציגן געפאשעם, און האט גענומען זײן קרוםען פאםטוך-שטעקן אין דער האנט ארײן. און דער פאזש האט זײנע גרויםע בלאע אויגן מיט בא• װונדערונג געעםנט, און האט געזאגט לאכנדיק: — האר און געביטער, מאנטל און סצעפטער זע איך, נאר װו איז די קרױןז און דער ױנגער קעניג האם אפגעבראכן א צװײג םון א װילדן שטרויס, װאס האט איבערן ב קאן געקלעטערט, האט׳ן רונד אויםגעבויגן אויף א קראנץ א• אויסן קאפגעלײגט, זאננדיק: — דאם װעט זײן מײן קיייןי און אזוי באקלײדט, איז דער יונגער קעניג ארויסגעגאנ• גען, און האם זיך באגעבן צום גרױםן ז.״.ל, װו דער גאנצער הויף האט שוין אויף אים געװארם. און די אדעליקע האבן אויס אים געלאכט און אײניקע האבן אים צוגערופן: — האר און געביטער, דאם סאלק װארט אויף זײן קעניג, און דו באװײזט זיך אים אלס בעטלעח און אנדערע זענען צארניק געװארן און האבן געזאגס: — ער ברענגט שאנד איבער אונזער לאנד און ער איז נישס װערם אונזער האר צו זײן. אבער ער האט זײ קײן װארט נישט געענסםערס, נאר ער איז ארויסגעגאנגען, און איז אראיגעשטיגן סון די גלענ•