Literarishe bleter · 1928-04-06 · 14-15 (6.4.1928) · p. Seite 284

14 זא ל י ס ז רןר•י ז ולןזןר 284 פריםטער פארשעלטן איזים און איזיריםז).״ גײ צו די, װןןם ברויכן דיך אין לאז מיר םײנע דינער. — יא.—ענםפערט דער סױס — אבער דערםאר, װאם דו האסס מיר קײן אײנגיק קערנדל נישט געגעבן, גײ איך נישסו — איך װעל דיר גזןרנישט געבן — האלט זיך בײם זײניקן דער גײץ. - און דער טויס האט זיך װידער צעלאכס. און ער הזןט א פײף געטון אויף די פינגער, און איבער דער לוסט איז געקומען אנבופליען א פרוי, מיט א צײכן פון *עסס אויםן שטערן און ארומגערינגלט םון א מענגע מאגערע גײער. זי האט דאם ט$ל מיט אירע םליגל באדעקט — און קײנער איז שוין נישט לעבן געבליבן... און דער גײץ איז מיט א געשרײ געלןןפן איבערן װאלד, און דער טויט איז אויף זײן רױס פערד ארויםנעשפרונגען און איז פארשװונדן שנעלער פארן װינט. און פון שלײם אין טאל זענען ארויםגעקראכן דראכן און שײםלעכן2), טירן מיט סלום־פעדערן, און שאקאלן האבן אין די נאזלעכער ארײן די לופט געבויגן. און דער קעניג האס, װײנענדיק, געפרעגט: — דער זענען די מענטשן און װאס זוכן זײז — רובינען בו דער קרוין פאר א קעניג. — הןט אים עמעץ, װאס איז הינסער אים געשטאנען,. געענטסערם. און דער קעניג האס זיך אומגעקערט דערשראקן, און ער ןזאס דערזען א סענטש אין װאנדער־קלײדער םיט א זיל־ בערנעם שפיגל אין דער האנט. בלאם איז דער יונגער קעניג געװזזרן און האט גע• פרעגט: — קיק אין שפיגל ארײן, װעסטו זעןז און ער האט ארײננעקיקט אין שפיגל אין זיך אלײן דערזען. און ער האט ארויסגעשטויסן א הויך געשרײ, און אז ער האט זיך אויסגעכאפט, האט שוין די העלע זין זײן ביםער מיט ליכט באגאםן און אויף די בוימער אין גןןרטן האבן שוין םײגל געזונגען. און דעמאלט איז געקומען בו אים דער קאנבלער, םון הויכע באאםטע באגלײט. זײ האבן אים זײן קענעגלעכן בבוד אפגעגעבן, און פאזשן האבן אים ארײנגעטראגן דאס גזןלד• געװעבסע קלײד, און די קרוין מיטן םבעפסער. און דער ױנגער קעניג האט דאם אלץ באטראכט און געזען, אז אלז איז הערלעך. און שענער פאר אלץ, װאם זײנע אויגן האבן אםאל געזען. פליבלינג אבער האס ער זיך אין זײנע חלופות דערמןןנס, און הזןס בו זײנע דינער געזזןנט: - — נעמט דאם אלץ בו םון דאנען, איך װעל עס נישס טראגןז דערשסוינט איז געװארן דער הויף. אײניקע האבן זיך בעלאכס, דער קעניג שפאםט, האבן זײ גערעכנט. ער האט אבער נאך אמןןל בו זײ גערעדט אין נןןך אמאל געזאגס: — נעמט בו די זאכן סון מײנע אויגן און באהאלט זײן זאגאר אין קרוין-טאנ װעל איך זײ נישט טרןןגן. זײ זענען געשטיקט אויף די װעב־שטול םין זןןרג םיט װײסע הענם סון שמערבן. און אין הארץ םון די פערל איז בלוט, אין הארץי סון די רובינען איז טויטז ■) עגייםישע נ*ס*ר. •) *ועינס מיני פי*ננ*ן. איבער שטײנער און פעלזן געקראכן, טיפע לעכער געבויערט. מאנכע האבן די פעלזן מיט גרויסע, שפיביקע האמער בעשלאגן, אנדערע אין זאמד געגראבן, קאקסוםן מיט די װזןרבלען אױס־ געריסן, אין די רויטע בלומען געטרעטן. אין אײליק ארבעסן אלע, נישט אפגעעםעמט. און פין א פינםטערער הײל האבן דער ט ו י ט אין דער ג ײ ץ אױף זײ געקוקם. — איך בין שוין מיד — רופט זיך אן דער טויט — גיב מיר א דריטל פון זײ און לאז מיך גײן. דער גײץ האט געשאקלט. אפזאגנדיק, םיטן קאפ: — דאס זענען מײנע דינערז-האט ער געענספערט. — װאם האלטםטו אין האנסז—פרעגט דער טויט. — דרײ קערנדלעך קארן - ענטפערט דער גײץ — נאר, װאם גײט עס דיך אןז — גיב סיר נאר אײן קערנדל פון די דרײ, — זאגט דער טוים — איך װעל עס אין מײן גארטן פארפלאנבן. גיב םיר א ײ ן קערנדל און איך װעל גײן. — איך װעל דיר גארנישט געבן — האס דער גײץ געזאגט — און האט באהאלטן די םארמאכטע האנט אין א סאלד פון קלײד. און דער טויט האס זיך בעלאכט. און ער האט גענומען א שאל און האט אײננעטונקט אין א װאסער־פאל, דערפון איז א װעקסל־םיבער ארוים און האס זיך איבער דער מענגע גע• לאזט. און א דריטל פון דער מענגע איז געפאלן טויט. און נאכן םיבער האט זיך א קאלטער נעבל געבויגן און אין זײנע זײטן זענען װאםער־שלאנגען געלאפן. און אז דער גײץ האט געזען. אז א דריטל פון דער מענגע איז געפאלן, האם ער זיך אין דער ברוסט געשלאגן און געװײנט. ער האט זיך אין דער אוםפרוכטבארער ברוםט געשלאגן און הויך געשריגן. — דו האסט א דריטל םון מײנע דינער געטויט-האט ער געשריגן-גײ שוין אװעקז א קריג איז אויסגעבראכן אין די בערג סון דער טארטארײ, בײדע קעניגן פון בײדע זײטן רופן דיךז די אסגאנען האבן א שװארבן שטיער־אקס געקוילעט אין ביען אין שלאכט־סעלד ארויס, זײ שלאגן מיט די פיקעס אויף די שילדן, און האבן די קעפ מיט אײזערנע העלמען באדעקס. װאם איז װערט מײן טאל, װאס דו האלטסט דיך דא אױףז גײ און קום נישט בוריקז — יא,—ענספערס דער טויס — אבער דערפאר, װאס דו האסט מיר קײן אײנביק קערנדל נישט געגעבן, בלײב איך דאז און דער גײץ שאקלט װײסער מיטן קאפ אויף נײן. — איך װעל דיר גארנישט געבן—מורמלט ער פון בװישן די בײן. און דער טויט האט זיך װײסער בעלאכט. און ער האט אויפגעהויבן א שװארבן שטײן, און הןןט־ן אין װאלד ארײנגע• װארפן. און א זומפ-פיבער איז ארוים פון װאלד, און אין א פלאמענדיק קלײב איבער רער מענגע געגאנגען, און האט זײ אנגערירט, און יעדערעד, װאם איז פון איר בארירט גע• װארן, איז אויף ארט און שטעל געסאלן. דער גײץ האט געשוידערט, ער האט זיך דעם קאפ םיט אש באשיס. — דו ביזט גרױזאםז—האס ער געשריגן — דו ביסט שרעקלעך. אין די נישם געמויערטע שטעט פון אינדיען הערשט הונגער, רי ברונעמער זענען אויסגעסרוקנט אין םמאראקאנד... אין עגיפטן זענען די פעלדער װיסט; הײשעריקן זענען סון םטעפ געקוםען, און דער נילוס הןןט נישט אויסגעגאסן, די