Literarishe bleter · 1928-04-06 · 14-15 (6.4.1928) · p. Seite 283

283 ל •ס ן וןוי ון נ ל ו ו? ו 14 זא ארויםגעברענגט, - א לאנבע שװערע לײטער מיט בלײ־געװיכט באהןןנגען, — און הןןבן ד איבערן בןרט געװןןרםן, דאן הןבן זײ די נעגער, דעם יונגסטן םין די שקלאםן געכאםט, םין די קײטן אים באסרײט, מיט ױאקם אים די לעכער סון נ$ז און אויערן םארשטןןפט, בו די היפסן א שװערן שטײן בוגעבונדן. און דעמןןלט איז ד ע ר א־ןןפגעשטיגן םון גאלאר איבער דער לײטער און איז םארשװונדן געװןןרן אין װאסער. אויף דעם .ןןרט, װו ער איז אין װאסער ארײן, זענען אויםגעשסיגן אײ• ניקע װאםער־נלןןזן. די איבעריקע שקלאסן הןןבן נײגעריק אי• בערן בארט געקוקם. סאר דער קרימונג םון גאלאר ןאיז א באשװערער םון הײ-סישן געזעסן און האם אײנםעניק אין א פויק געשלןןגן... א װײלע — און דער טויכער האט זיך איבער־ן באװיזן. קײכנדיק, הןןט ער זיך ןןן דער לײטער געקלאמערס. אין דער רעכטער האנט הןןט ער א פערל געהאלםן... די נעגער הןןבן אים די פערל םון דער האנט ארויסגעריסן, און ער איז זיוריק אין װאסער ארײנגעשפרונגען. און װידער אױ ער ארויסגעשװימען, װידער בוריק ארײנ• געשפרונגען, און יעדעס מ$ל האט ער זיך מיט א נײע הער• לעכע פערל באװיזן... דער האר םין גאלאר הןןט זי געװויגן, און אין א קלײן זעקל םון גרינע לעדער ארײנגעשםעקט. דער יונבער קעניג װיל רעדן. נאר די צונג הןןס זיך אים בוגעקלעבט צום גימען. די ליפן געהןרכן נישט, באװעגן זיך נישט... די נעגער ארום שפאסן, און ביען אויף א שנוד די גלאנגנדיקע פערל. בװײ קראניכע רעדלען איבער דער גאנבער צײס ארום דןןס שיף. און דאן איז דער טויכער גוס לעבטן מאל ארויף. די פערל, װןןם ער הןןט מיטגעבראכס איז שענער געװען סאר די פערל םון ןןרםוזו זי איז רונד געװען, װי די םולע לבנה, און העל-שטראלנדיקער אלס דער מארגנשטערן. זעלטזאם בלײך איז ןןבער געװען דןןס געזיכט םון טויכער. ער איז אויסן דעק געםאלן, םון נןןז און אויערן האט א בלוט-שסראם גע• שפריצט — ער איז געםאלן און האם אזוי לאנג געצאפלסאון געביסערט, ביז ער איז אינגאנבן ןןפגעשטארט געװןןרן. און דער האר םון גאלאר הןןם לאכנדיק אויםגעשטרעקס די האנם נאך די פערל. ער הןןס זי גוט באטראכט, צום שטערן גוגע• דריקט. ער האט א בײכן נעגעבן אויפבוביען די אנקער און הןןט געזאגט: די װעט זײן סארן יונגן קעניגם םבעפטער! און אז דער ױנגער קעניג הןןט עם דערהערם. הןןט ער ארויםגעשטויםן א לויטן געשרײן ער הןןט זיך אויםגעכאפט. און אז ער הןןט בום סענכער געקוקט, האס ער געזען װי די דעמערונג דערגרײכט מיט די לאנגע גרויע םינגער בו די בלײכנדיקע שטערן. און ער איז װידער אײנגעשלןןפן, און הןןט נןןך אםןןל א חלום געזען, און דןןס איז געװען דער חיום: ער װאנדערט דורך א טונקעלן װאלד. זעלטזאמע פרוכטן הענגען אויף די בוימער, פראכטםולע גיפט־בלומען װאקםן זײ גוסוסנס. ארום אים הןןבן זיך נאטער׳שלאנגען גערוטשטז סון צװײג צו בװײנ זענען פןןפוגײען געסלויגןז אין ברענענדיקן שלײם זענען שילד• קרעטן געשלןןםןן םול אםן און פאונען זענען די בוימער. און אלץ װײטער און װײטער גײט ער אין װאלד, ביז ער איז בו זײן ראנד געקוםען און הןןט אן אומגעהױערע םענגע םענטשן דערזען, װןןס הןןבן אין געלעגער סון אן אויסגעטרוקנטן טײך געארבעט. װי די *ילבן זענען זײ — װירקלעךנ — באשטעטיקס דער װעבער — שקלאםן זענען םיר: ױנג און אלט, מענער און סרויען, און קינדער קלײנע. םען טרעס אױף אונזו און מיר מוזן סון, װןןס מען הײסם. דער פריםסער רײם פןןרבײ און בײלט זײנע פערל בום געבעס; קײנער קימערט זיך נישט אום אונז. אין אונזערע שםןןלע גאסן ןןן זון שלײכס ארום די ןןרעםקײט םיס ברע• נענדיקע הונגער־אויגן, און די זינד םיטן אנגעלאםענעס געזיכס גײט איר נןןך טריט בײ טריט... דןןס עלנט װעקט אונז יעדן יעדן מןןרגןן די שאנד זעצם זיך אונז צוקאפנם יעדע נאכם.— ןןבער װןןס גײט עם ד י ך ןןן. דו ביםט דאך נישס אײנער םון די אונזעריקע: דײן פנים שטראלם מיט גליק. און בײז האט זיך םון אים אפגעװענדט דער װעבער, און הןןס דאם שיםל איבערן װעב׳שטול געװארפן, און דער יונגער קעניג זעס, װי עם װעבס זיך א גאלדענער םןןדעם. און אן אנגסט באםאלט׳ן און ער םרעגט: — װןןם םאר א געװאנם איז עס, װןןס דו װעבסט אבינדז — א קעניגלעך קלײד זום קרוין״סןןג װעב איך — נןןר װןןס גײט עס דיר אןז — ענספערט און םרעגט דער װעבער בײז. און דער יונגער קעניג האט ארויסגעשטויסן א לױטן געשרײ און האט זיך אױםגעכאפט: נײן, ער איז בײ זיך אין בימער. און דורכן םענססער זעס ער, װי א לבנה מיט א הןן• ניג־קאליר הענגט אין דער טונקעלער לוםט... און בוריק אײנגעשלןןסן איז דער ױנגער קעניג, און ער הןןט װידער געזען א חלום, און דאס איז זײן חלום געװען: אױף א דעק םון א גרױםן גאלאר1) ליגם ער. הונדערט שקלאםן רורערן. נעבן אים אויף א סעסיך זיבט דער הער םון גאלאר א שװארבער, װי עבן-הןןלץ, אין א רויט־זײדענעם טורבאן אויםן קא*ן און גרויםע, זילבערנע אוירינגלעך ביען אים די דיקע לאסן פון די אויערן ארןןפ; אן עלסנבײנערנע װןןגשןןל הןןט ער אין דער האנט. די נאקעטע שקלאסן, אין בעריסענע שירבן אויף די לענדן, רודערן פןןרנװײז, אײנער איז בוגעשםידס בום בװײסן מיט א קײם. די זון האט זיך בעםלאקערט און שלײדערט ברענענדיקע םײלן אױף זײערע קעפז און נעגער לויםן ארום םיט בײםשן אין די הענס. און קנאלן ארום די נאקעטע לײ• בער... די נאקעטע. דארע הענס רודערן: דער זאלץ-שוים הײבט זיך הויך איבערן װאסער... ענדלעך הןןבן זײ דערגרײכט בו א בוכטע און זײ הזןבן ןןנגעהויבן זןןנדיערן. א לײכס װינסל װײעט סין ברעג און טרןןגט, און בא• דעקט דעק און זעגל םיט א רויטלעך סײנעם שסױב. דרײ אראבער זענען דורכגעריטן אויף װילדע אײזלען און האבן געװארםן זײערע שפיזן בום גאלאר. דער האר סון גא• לאר כאפט א געםןןלטן בויגן, בילט, לןןזט און א םײל טרעםס און לעכערט דורך אן אראבער-האלז, שװער איז דער געטרןן• סענער אין בוכט ארײנגעפאלן — די אנדערע בװײ זענען אװעק און א םרױ אין א געלן שלײער, װןןס איז נןןכגעריטן אויף א קעמל, הןןט זיך װןןם אםןןל אומגעקוקט בום געטײסן... דער גאלאר הןןט אנקער געװןןרםן; אויםנעםלאכט איז דער זעגלז די נעגער הןןבן פון אונםער דער דעק א שםריק־לײטער ■) כײו ״יף