Literarishe bleter · 1928-03-23 · 12 (23.3.1928) · p. Seite 241

241 ליפורור ױו * ו * * ר 12 זא — א חתן... ריװע שירינךעם חתן... זײ זענען געקיםען ןןנקיקן די כלה. — סין װאנעםז — עך װײס םין װאנעט, םרעגט מעך נאחײרעם... װזןם איז עמיצנם עסק... א גוטן טןןג, א גיט יאר. גײם געזינטערהײס... אבי מ׳ריםעט בײ יענעם די טירן אומזיםט, גלײך ם׳װזןלט גע• הײבט אין דרויסן. טםו, אויף מײנע שונאימס קעי. און זי הןןט געטון א קנאק בו די טיר אונסער ברוגז אװעקשלײכנדיקע ■לײבעם. איר נאז האט שױן געסלאמס םון באדרענגעניש. די אויגן הןןבן געװןןרםן בליצן. זי הןןט גיך געטון^ א םאך גורעכט די םאסשײלע אויסן קאפ אין תוך׳כדי״דבור א שסעל געטון זיך אין מיסן שטוב, מיט בעשײנטן פנים און לײם• זעליקן כיטרע שםײכעלע. די הענס •ארלײגס אויםן הארץ אין דעם קןן■ גענײגס אויםן אקסל—האס זי גענומען רעדן דעם שדוך: — הערט איר, ױננערמאן, װאס עכל אײך דערצײלןז עך האב פאר אײך א כלה װי ןןנגעמןןםסן. א בריאה נםלאה, שײן װי א האלבע װעלט. א מויד א ברילאנט, איר הןןט געזען א פניםז ם׳שײנה װי דער ליכסיקער טןןג, א פאר קליבעם הןןט זי, מיט א פאר הענט, מיט א װײסן האלז א זיםן, א פעטן( א... א מויד א ביםעס, יןן. יא, איר װעט מיר װינטשן דןןס אײביקע לעבן. אלע רוםישע יונגען, װעלכע קומען צו אונז, קײן גאליביע, נעמען כלות. איר זאלט איר נןןר נישט אנםײםן און זי דערנןןך אװעקװארםן... הערט איר, םאניע־גנב. הכלל, עך גײ מעך םארטאלאפען און װערן א שדכנטע. זי הןןט גיך א שןןקל געטון דעם קןןפ און דאם פנים הזןס זיך סארצויגן מיט בטחונדיקע און םרומע זארגן־קנײסשן—א, גןןסענױ. װער װײסס, אפשר װעט םאקע דער אײבערשסער באשערן און כ׳על םארדינען א פןןר זעקסערס שדכנות. הא, מענסשן װאס זאגס אירז עך גײ זײ רעדן א כלה, ריװע שפרינצעס. הערט איר, זעלנער׳לעבן, דאס איז טאקע מײן שװעםסערם טןןכטער. יןן, יזן, ס׳װעם נישט סארפרעמדט װערן.—ם׳הזןט זיך א ביטול• דיקער קנײטש געטון דןןס דינע מויל םיט ןןנגעזאפטער ביסער• ניש-שפרינבע װעם דען געבן שדכנות. זי זןןל אזוי לעבן. די רעכסע געבערקע. הערט איר, עך רעד גןןרנישט מיט איר. מיר זענען שוין ברוגז םינםבן יןןר. דזןס איז א שפרינבע, אירט נזןך אזוינס נישט געזען. א מויל מיט א שעלטן מים א קריגן. ןןנגײן זןןל דןןם איר כןןטש א םערס• חלק, װןןס זי װינםשט מיר אין מײן מאן אין מײנע קינדער, גןןטענױ. איר םײנט, עך בין איר עפעס, חלילה, א שונא בו װאם. זזןל זי זײן געזינד אין שטארק. ס׳איז דןןך אן אײנענע שװעסטער, ס׳װערט דאך מיר בעריסן דאס הארץ םון רחמנױז, דרײען זעך בײ איר ארום אזוינע געזינטע מײדן, װי די בערן און ס־נעמט זיך בי זײ נישס קײן רוח—דאס פנים הןןט זיך גענוסען קנײסשן און די אויגן זענען נאס געװןןרן םון סרערן— לןןםיך מיר כןןטש םארדינען א מבוה... גלויבט מיר, איר האס גוט אנגעטרןןםן. אזא יןןר בו אלע מײנע ליבע, קײן עין־הרע א מויד... דער זעלנער הןןט איר איבערגעשלאגן דעם שסראם רײד, װןןם האט זיך געשןןטן װי ניס פון א זאק. נײן... א שײנעם דאנק. םימע לעב. איך הןןב א בינד נישס קײן בײט א חתן בו װערן... איך מיז טון עפעם אנ• דערש... איך בין געקוםען בו דער װעלט זןןגן... די מנחמקע הןןט א װןןרף געסון א האנם אין אים א<• געהאקט די רײד װי םיטן האקמעםער. איר קול הןןט זיך גע• הןןט דןןם דערםילס און אירע באקן זענען נןןך טיםער בלןן געװןןרן םון רויטקײם. די םנחםקע הןןט איר א געשםאקן קני■ געטין םים בװײ םינגער אין אײן באק און געקװיקט זיך — א... א םײדל א בריליאנס. ם׳װעם זיך נישם ןןפנארן ןןן דיר, ריװעלע, כ׳לעבן... ם׳װעט שוין עמיבער כאפן די רעכטע מביאה. אזא יןןר בו םיר... ם׳הןןם נישם געקןןנס װיסן, בי זי לויבט, בי זי חוזקס. זי הןןס םים אײן לאכנדיקן אױג ביגײנעריש געװונקען בום בחור און םיטן אנדערן בום מײדל. םיהןןם זיך גענומען עפעס רודערן דןןרס אין אלקער• װינקל. די מנחםקע הןןט זיך זײער שטיל געשושקעס םים ריװען און זײער געהויבן ע#עם אײנגערעדס. ם־הןןט זיך דארט באװיזן די אננעפעלבסע געשםאלם םון דער םוםע שפרינבען אין די גרויסע םאנםבילשע שטיװל םים דער לאנגער נאז. װאס הןןט װי א הןןרן ארויםגעשםעקם םון דער םארבונדענער שאל אויםן קא■. זי הןןס געכאפט םון דער װײטנם א קוק בום םרעמדן זעלנער און םארקרומס די נןןז םיט בסול: י — כ׳װײס, ע<עם א רוםישער... א שװארץ יןןר. א הןןלע• דריגע, װער װײסם װער ער איז... בײדע שװעסטער, די מנחםקע און שסרינבע, זענען גע• װען ברוגז שוין מכםה יכםה יןןרן און הןןבן נישט גערעדט. זײ האבן זיך געםודעט אבינד מיט די ןןנגעדרודלטע נעז, די אתין און די אהער. — ער מעג איר טאקע נישט געםעלן. װוע דען... מ־דארף זיך נןןך םאקע קװענקלען... אבי א יונגל... ם׳שים טאקע הײנט ןןן ■אדאליקים מיט יונג• לעך... װער ער איזז װער זןןל ער זײןז א מאמעם א קינד, און שוין... ער װײזט אױם בו זײן א באלעבאטיש ױנגל. א לוסםיקער. א םרײלעכער. םיר איז ער ליב װי אן אײגן קינד. — נו לאזשע זי רעדן... בײ לײט א שװעםטער רעדט... — װו דען, כ׳על נישט רעדן... ם־זןןל נןןר נישט עםיבן ןןנטרןןגן דער רוח און קאליע מאכן... מ־עט זעך עים אויסכאפן װי א גןןלד. — אין שטןןט דערבײלט מען, אז ער איז געקוםען קײן גאליביע עפעס האלםן רעדעס... — אזוי... םען רעדט שױן אין שטןןט, נו איז ביטער... זןןל זי נןןר א הײמגײן עפעס ןןנגרײטן... עך טו מעך שוין א נעם... דער קראנקער םנחם.־ זיבנדיק אין בעס םיט געהןןרבע• טער ■לײבע, הןןס גאנץ גוט געהארכט װעגן װןןס די װײבער סודען זיך. ער הןןט םים א םאנסבילשער געטרײשאפס א קוק געסון בום זעלנער און געזאגס מיט װןןרנענדיקן שםײכל: — עך בין אײך גןןרנישס מקנא, אז איר װעט ארײנ• פאלן בו די װײבער אין די הענט... היט אײך די בײנער.. םען הןןט געזען, װי ס׳רוקן זיך ארײן אין אלקער־װינקל ײדענעס םים בעסליקסע שאלן אויף די קע■ און םארשװארבםע אויםגעבױגענע פניםער, חארט געגארבטע םון ברות און זןןרג, װי אלטע לעדער. ײדן םיט ןןנגערוקטע שמוישענע היטלען און אײזבעילעך אין די געדיכטע בערד. די הענם ארײנגע• שטעקס אין די ארבל םון די בעריםענע הןןריקע פלאשטשעס. סען הןןט א שטרעק געטון םארװונדערטע קעפ און געװןןרםן א לאנגן נײגעריקן בליק אין שסוב ארײן: — װער איז דערז הא-אז װןןס טוט ער דןןז די מנחםקע הןןם גיך און ברוגזדיק ןןפגעםארטיקט: