Literarishe bleter · 1928-03-23 · 12 (23.3.1928) · p. Seite 240

12 זא ליסנראר יעז נלזסזר 240 ש ט ע ר ן י נ ם / ר ר י ן געבונדן די בענדער פינם נײעם קנאקנדיקן םארסיך םים די ברײסע רויס-גריגע שטרײפן, וזי רעגנבױגנם, אין זי הזןס זיך פארפובם האלב־װאכעדיק, האלב ױם־םובדיק, גלײך זי װאלם זיך געקליבן צו גײן אויף א מיטװאכדיקן ברית־מילה. די פאר• צרהסע אוגטערגעהוילטע באקן האבן געשײנט רויסלעכע אין םריש אפגעצװאגענע, בעה די אשיק-גראע כיסרע אויגן, סיף• םארזונקען אין די געקנײטשםע הײטלעך, זענען געװען האלב• צוגעמאכס םים בכבודער װאוילקענעװדיקײס פון אגעניםער םחותנתטע. סען הןןס זי נאכגעקוקט מיט םארװונדערם-צעעםנםע אויגן. די מנחמקע האט א זאג געסון מיס א םרוםען אין חוזקדיקן שמײכל: — הערם איר. קינדער... װען עך זזןל הײנם זײן א מײדל, װאס װאלם מיר געפעלס... עך װאלם שוין געװאוםס. װאס כיהאב צו טון... עך װאלם נישט גענומען אזא אלםן תרח פאר א מאן... הא מנחם. װאם זאגםטוי... זעט איר ני, לאמיר זיך שוין עלטערן בשלום מיט דעם... און זי האט געװארפן א האלבן סודותדיק־הזןםערדיקן בליק צום קראנק םאן אין בעט און א האלבן צום זעלנער אויםן בענקל. אבער נאך אײדער מען האס צײט געהאם צו םארשטײן דעם פארבארגענעם םײן פון אירע פרײלעכע רײד און דעם באטײט פון אירע סודותדיקע בליקן, האט זיך געעםנם די טיר און ם האס זיך געטון א דרײ-דורך איבער דער שטיב א הויך-װוקסיקע ברײם־בײנערדיקע סויד, דער מומע שפרינצעם עלטסטע טאכסער, ריװע. זי האט געטראגן א געל-געהעקלם שאלעכל אויף די הויכע אקסלען און אויפן פריש־אפגעצױאגענעם קאפ הזןט גע• גלאנצט א גרויםער געפלאכטענער נאס שװארצער האר־קיגל, ארימגעשטעקט מיט רויטע קעמעלעך. פין צװישן די קײלעכ• דיקע באקן. װאס זענען געװען בלאלעך פון רויסקײס, הזןט ארויםגעשטעקם א קלײן געבויגן נעזל מיט גרויסע םארטיפסע לעכער, אײן קרום אויג הויך אונטערן אפגעגלעםן הארסן שטערן האט מיט א כױן, נישט צו זען דעם פרעםדן בחור, געקוקט אהער. און דאם אנדערע. נידעריקערע,—ערגעץ אנדערש. די הענט—גרויםע הארעפאשנע—האבן נאכגעהזןנגען װי רויטע צװאנגען און די הויכע, אויםגעקײלעכדיקטע ברוםט האט זיך געשפאנט אונטערן קלײד אין דער הױך ביז אינטערן שמאלן מארדעלע. איר שעמעװדיקער בליק איז געװען צעםישט. און דזןס גאנצע פנים ביז אויפן האלז האט זיך באג$םן מים א רויסער בושה־כװאליע. און איר קול איז געװען דין און זינגענדיק געצויגן: םו-ה—מע, די מאמע הזןט אײך געבעסן. איר זןלם איר לײען א קװארטירל םילאך אונטערצושלאגן דעם בארעשס. די מנחמקע האט געענטפערט: — מילעךז... װארם אוים, ריװעלע. ביז ם־װעט זיך מיר מערטשישעם קאלבן די באבע, װעל עך האבן מילעך. זי האט זיך צעלאכט פון דעם לצנותדיקן װערטל, און מיט שסומען װילן צוגעשסופס די םויד נענטער צום פרעםדן י בחור. ער האס זי געמאססן מיס א נעפליק־אויםנעהוננערטן בליק םון אלע זײטן. און ם׳האט זיך צעשפרײט זײן םױל םיס ציטערדיק־גלוססיקן שםײכל סון צעקןןכטע געבליטן. די םױד 9 ד 1 י א• מ• פ ו ק 11 נ ם י ו ן דער םרעםדער זעלנער האט זיך האםםיק געטון א הײב• אויף פונם בענקל. ער האט צוגעקנעפלט זײן צעפליקסן ראק, גלײך ער װאלט זיך אנגעברײט צו א שװערער ארבעט, װאס װעט אים ארײנברענגען אין היץ. םען האס דערזען, אז אויף זײן ברוםט איז םארקניפט א רויטער באנד, װזןס האט פלאםיק און יום־סובדיק באשײנם זײן ארעםען הולך. ער הןןט א שטרעק געטון א געבײלטן קולאק. װי א שװערן האםער, גענופען םיט אים םאכען. בעת זײנע שװארצע אויגן האבן זיך צעגליס װי פײער-קוילן. זײן פלאטשיקע נאז איז רויס געװארן פון םײער•. לעכער געהויבנקײט און זײן ישרנותדיק קול האט גענומען הױך־שפרינגענדיק און אפגעהאקט האלסן די רעדע מיט פאר• שלונגענעם געשרײ, װאס האט פון געװוינהײט נישט מער גע• גרײכט שוין צו זײנע אײגענע אויערן, װי דאם הילכן פון די ביקסן, זינט די לעצטע יארן: — נײן, סאװארישטשיו די מאסן װילן גישט םער טראגן אויף זײערע אקסלען דעם יאך פון קאפיטאליםטישער הערשאםט; װארום די רעװזןלוציע, װעלכע האס צעשםעטערם די סאמןן• דערזשאװיע פון די געקרױנטע טיראנען האט|װי אפלאם־פײער פארכאפט די ארבעטנדיקע םענםשן םון אלע פעלקער און םדינות, װאס שרײען צום נײעם לעבן און דא מוזן מיר זןןגן, אז... אבער דןז האט די מנחמקע געטון א לויף־צו, ןזנגענומען דעם רעדנדיקן הײמישלעך פאר בײדע אקסלען *און גענײם אים זיך צוריק אנידערציזעצן אויפן בענקל. — שאט, שאס... יונגערמאןז װאס שרײט איר... ם־װעט נאך דערהערן אין דרויםן, װעט מען מײנען װער װײםט װאם דא טום זיך בײ מיר אין שטוב, מ־קריגט זיך, צי מ׳קוילעס זעך חלילהן זעצם אײך אנידער, זיצס, זיצט זײם מוחל, הערט איר, איר זאלם מיר האבן נחת םים פרײד, עך שלאג אײך איבער די רײד. פאלגם םעך. רעדם נישט. זזןגטם נישט גאר נישט. װאם דארף מעך עמיצער װיםן... עך װעל שוין אלײן רעדן םאר אײך, װאם מען באדארף. פארלאזט אײך נאר אויף םיר. דער ױנגערםאן איז אנטשװיגן געבליבן. דאס לעצטע װארם הןוס זיך אים נאך פארדישעט, א דרײדל געסון אין האלז און ס׳האט ברוגזלעך־דערשראקן א ציסעד געטון זײן קאפ, װי בײ א האן. אז מען שלאגט איבער אין מיטן קרײען. די מנחמקע האט זיך װידער אװעקגעשארט אין פארטונקלטן אלקער־װינקל. מען האט געזען באשײנפערלעך, אז עפעם א םוד, װאס שםעקט מיט גוטס און שמחה, געמט זיך װעבן אין שטוב. צוערשט האט די מנחמקע געכאפט דעם בעזים און געטון גיך און געשװינד מים איר געװױנטער טענצלדיקער און צעיאכ• מערכער אײלעניש א קעדאויס די לײמיק־געבערגלטע שטוב־ ערד. דערנאך האס מען געהערם װי זי װאשם דאס פנים מיט בײדע הענט, װ• זי פארעם זיך בײם שװערן גרינעם קופערט. דעם געקאװעטן מיט אײזערנע רײפן און אויף רעדלעך. זי האט דןןרם אנגעטון די שבתדיקע װײםע םאסשײלע מיט די געלע אויגן אײנגעסאםסע אין רויסע רײזעלעך און זי האס