Literarishe bleter · 1928-03-23 · 12 (23.3.1928) · p. Seite 235

235 ליסזדןרױן נלעיער 12 -וא אײנער אר־־ײ (ז. סעגאלאװימשן, — צו זײן;מ3־יאריהן שרײבער־ױפילײ) זיך דעם רױך םין סאבריק-קוימענם, אבער גלײכצ־יסיק ה$ט ער זיך געיןןגט נןןך טױבן. איך הןןנ דעם אײנדרוק, אז סעגאלןןװיטש איז גענוירן געװוןרן ןןן א טאטן אין ןן א סאמען. אין אויב עסעבער הןןט אים אויסנעלערנס זינגען, — זענען דןןם געװען די טויבן, נןןך װעלכע ער הןןם זיך געיןןגט בװישן קוימענס און דעכער. װײל אין אינזער ליםעראטור שטײט םעגאלןןװיםש אײי נער אלײן. ער קימט נישט םין יענע םעםטע געבויטע הײזער םיט שטײנערנע םינדאםענטן אין נישט סון אונזערע קלײנשטעטלדיקע כאליאעס, װי עס הןןבן געלעבט טאטעס אין זײדעס םיס זזײ׳ סע בערד אין הויכע שטערנס, ער קימט נישס םין בית• המדרש אין נישס םון דער גוישער גאס. ער קומט אזוי, װי םון א זײט, םין א םארװןןרםן װינקל, װו עס איז נישטןן קײן ברײטערער טײך, נןןר עס לויםן באםל׳ דיקע, זילבערנע שטראמעלעך. װו עם װאקסן נישט קײן װעל• דער, נןןר עס בליען קארשן׳םעדער. װ אין אזעלכע װינקלען איז דןן א םך שןןטן אין װײ• ניק זון. דערםאר זןגט סעגאלאװיטש ערגעץ אין זײן רן)• מאן .אונזער סרוי׳. .עס איז נישסן קײן םרײר און עם איז נישסןן קײן טרויער. א װײסע רויקײט גײט ארײן אין דער נשמה און בוים דןןרט אירע קאלסע םעסטונגען. איך באהאלט אין די םעםטונגען מײ־ נע טעג, מײנע שעהן, םײנע רגעס*. םיאיז אמת. סעגא■ לזןװיםש באהאלט זיך. םעגאלןןװיטש םאכט אויםערלעך דעם אײנררוק םון א שטיק גרויער בײזקײט. דןןם קימט דער• םון, װןןס םעגאלןןװיטש איז אלײן, װןןם מען קען אים בו קײ• נעם נישטבונלײכן אין אינזער ליסעראטור, — םשוט, װןןס ער הןןס נישם קײן םשטחה. אלײן גענומען מיט םינף־און בװאנביק יןןר ביריק דןןם אקער־אײזן, אלײן געםירט עס איבערן סעלד, װןס םען רוסט ײדישע ליטעראסור — אלײן אויםגעװןןרםן די ערד, אלײן געזײעט און אלײן געשניםן. ביט זיך א םעלד ־- א גרויםער שסח ערד סים חויך• 1 זנ ן! ןװימז אין ק*זשפי?זש נזנ ן לןװ יװ) (צייכנינג *ין י. *ר1ינקר> ז. סעגאלןן• װיםש הןןם גע• מוזט קומען אויף דער װעלט אין א סוף זומערדיקן בין־השםשות,װען אויף שויבן םון קלויםטערס און בתי םדרשים ראנגלט דך זון םיס שןןטן, און אויב ער איז נ י ש ט געבוירן נעװןןרן אזוי, אין אזא בײט, הןןם ערבאדארםט אזוי גענוירן װערן. א מענטש. א שארף׳קאנטיקער, א כםורנער, סיט בײזע קעבישע אויגן, מיט א קאלט םנים. א דיכטער—א פארליבסער אין א םארשנײט בװײגל, אין אן אוים• געקרוםסן םלױס, אין א קרײץ ערגעץ אויף א סוילשן שןןסײ עס איז שװער בו פארשטײן װי אזױ ןןט דער שארף• קאנםיקער מענטש, דער ערנסטער, דער, װןןס שמײכלט קײנמןןל נישט,—װי אזוי ער װוינט אונטער אײן דאך, איך װאלם גע• זןןגט, מיט דעם בןןרװעסן שײגעץ, װןןם קען הןןבן טרערן אין די אױגן. .װען דער װאלד װײנט״. עם איז א מדרגה—בו קענען הערן, װען א װאלד װײנט, װען א נלום רעדט און װען א םענטש שװײגס. איז סעגאלןןװיסש א קלוגערז א דיכסער טןןר נישט קלוג זײן. קען םען דען מיט חכמה באגרײסן יענע רגעם, װען א גרױםע, בעםלאקערטע זון בעלײגם איר שםארבנדיקן ןןטעם אױף שויבן םון םענסטער, אויף קאנטן םון דעכער, אויף םניםער םון מעגטשןז קען דען א חכם םרײען זיך מים אזא מינוטז דןןס איז באשאםן געװןןרן סאר ,נארןןנינױ, םאר יענע, װאס אױף םשום לשון רוםט מען זײ—דיכטער, און װאס דעם גרויסן ערנםט םון דער װעלס סרןןגן זײ אויף זײערע ,נארישע• אקםלען. םעגאלןןװיטש איז אײנער םון די דןןזיקע בןרװעסע שגבים, מים זײערע םרןןסטע װערבע-םײםעלעך, װןןס םאסע• םאםע הןןבן נישט םון זײ קײן נחת און קלןןגן זיך סאר שכנים,—אז זײער ױנג װעט שױן קײנםןןל קײן ,לײטי נישס זײן. ןןםטםןןל װען איך לײען סעגאלןןװיטשן—סרעג איך מיך: — װעד איז ערז םון װאנען קומט ערז װןןס הןןס ער געברענגטז מוז דןןך א דיכטער קוםען אין דער װעלט ארײן םיט א ירושח, םיט א םין יחום־בריװו םעגאלןןװיטש איז געקוםען ןןן יחוס־נריװ. ער םאררוסט זיך נישט אויף קײנעם, ער לעבס נישס אין זכות סון קײנעם. ער איז ארוםגעלןןסן ןןםגעריסן און ןןםגעשליסן איבער ביאליםטןןקער און לןןדזשער נאסן; ער הןןט אײנגעןןסעסט אין