Literarishe bleter · 1928-03-16 · 11 (16.3.1928) · p. Seite 226

(202) 11 זא ליסןוןרי ון ניווןר 226 ה. פאר דער גײט, װען ער האט געשריגן אט די בינםארישע לידער, האב איך זיך מיט אים זײער װינציק באגעגנס, אין האבן מיר זיך יא אמאל בוזאמענגעסראסן. איז אזא סרעםדקײס געלעגן בװישן אונז בײדן. בלויז אײנמאל האב איך אים א םרעג געטון: — האלבערן, סטײםשי דאס איז געװען אין א זומער־אװנט אין 1925. מיר זענען געזעסן בײ א סענסטעד פון א ניו־יארקער קאסע־דיױז און גע־ םרונקען קאװע, װי אין די אלטע גוטע צײטן. דער זומערדיקער דרויסן האס צו אונז געקוקט םיס א שםיקל אױםגעשטערנטן הימל און שבאבירנדיקע פארלעך איבערן טראסואר. האלפערן האס רויק געםישס מיטן לעםעלע די קאםע און גערעדט: — װאס׳זשע װילט איר םון םיר... שײנע לידער זןןל איך אײך שרײבןז... און אנקוקנדיק מיך מיט אן איראניש פײערל אין זײנע אויגן, האט ער בוגעלײגט: — קארג שײנע לידער שרײבט איר אלײן און די אלע איבעריקע קאלעגןז... און אז איך האב אים דערמאנט, אז אמאל האט ער אנדערש געטראכט, האט ער. פאררויכערנדיק א סיגארעט, זי־ בעשמײכלט: — נו יא, אמאל בין איך געװען א פאעט און געדיכטעט — פאעזיע... איך האב געקוקס אויף זײנע זילבערנע האר, װאם זענען אזוי אונסערטעניק געלעגן בעקעמטע איבער זײן קאפ און גע• סראכט, אז דער פרינץ יאהאםא, װאס האט זיך אין'־א גאםן׳ פויקער םארװאנדלט, האט ענדלעך זיך שוין דורכגעריםן. זיך דורכגעביסן בו זײן אנגעבײכנסן װעג. ענדלעך דורכגעביסן בו זײן װעגז יר־יעמבערג - פאלקס־הויז רוטאװסקי גאס 22 פון מיטװאל, דעס ד־-טן מעח ה• י• ג א ס ט ש פ י ל־־י ן לידיא פאטאצל.א ־1 7 ־־ מיטאיר ^נםאמבד־, ר ע ם ע ר ם י * ־: .ה*רבסם׳*ױי*ן", .יזפזנם*, .8ין יענװר װ*ים' ,מירזיע *8רת״, .הער* נןבלער*, ,דער ■רייז •ין י״ן וו. *. באשטאנד 6ון דער טריסע: ס. י*נו1י, ס װײנסריינ, ד. םענ*י, ס. ער*נ׳ן, ר. ם*רס*י*װ, *רויען: ס. ר*ז*ן, ר. ה*י1*ר, ו. ס*י*װיםס *. םי*װ*סנ* מ א ר ש ר ו ט : םון 1׳טן אפריל — גאליביעו סון סז׳סן מאי — װין, ,נײע װינער בינע״. ׳ טירנע ויועקנין: ׳י\טז13ס1ס2 .א ״8113101״!טזל!־! *\6*\,£ $ס אזוי האט דעמאלס געחלומס משה לײבןהאלפערן. דורכאוים װיזיעם, דורכאוים ראמאנטיקער: איז ער געגאנגען בו א באל, איז זײן מײדל נישט גע׳ װען קײן .חײקע• בי א ״בעסי׳ פון עפעם א שאפ ארױם, נאר א ״סאלאמע״. ״עס •*ינס זיך 1י דױן נריםס *ן *ריינםזליס י*ר1ן-נ*נד *ין *1יף יזם נ*ני יינס ניססריק ד״ץ קיױנ*. װייסס ה*נס.* און האס ער זיך בעבײזערט אין יענער בײט, איז דאס נישס געװען קײן בײזער פון א מענסשן. װאם װערט געטראטן םון פיס, נאר סון א ריטער אױף א סערד, װאס שמײסט מיט זײן בײטש איבער די רוקנם פון זײנע שקלאפן, הלמאי זײ האבן פארנאכלעסיקט דעם װעג פאר אים אפבורױמען. װארום, װי דען דארף אויסקוקן אונזער ארעמע סביבה אין די אײגן פון א פרינץז בלױז פאראכטונג האט ער געקאנט בו איר פילן. און האט ער דעמזןלט בוםעליק אריבערגעשפאנט די שװעל סון ״יאהאםאס״ פאלאץ אינם דרויסנדיקן לעבן ארײן, איז ער גלײך אין א ״גאסנפױקער׳ פארװאנדלט געװארן. קײן פשוטער מענסש האט פאר אים נישט עקזיסטירט. אדער א פרינץ, אדער א ״גאםנפױקער׳. און שגאנענדיק איבער די גאםן אין די טראנטעס סון א גאסנפויקער, האט ער געברײזט: .$ס יז^י זיך דײכגעייסן, דירכגזנריסן, דירכנ?*יסן םיסן קןי װי דירך ן װסנס איביר שסעג אין װעג אין יןנד םיס די סײן — ה*ק דאם *סייןי אין ביײנ •יײז* היגס אין מליסיר, ליםס אין װינס הסקי* ת*קר דידך דיר ■ריםד ״ זיך דורכרײסן. זיך דורכבײסן דורך עפעס א װעג אץ שםעג און דורך עפעס א לאבד, אבער דורך װעלכן װעג אין שסעג, דורך װעלכן לאנד האט ער נאך נישס געװיסט, ביז די רוסישע רעװאלוביע האס אים געכאפס און אװעקגעשטעלט םיסן פנים בום לעבן. דער 'טראנלאזער פרינץ האט זיך דערפילט א פרעמדער אין דעם לעבעד״קן לעבן און דערפאר האט די סביבה ארום אים נאך אויםגעקיקט א סך מיאוסער, װי זי איז אין דער אמתן. פארט ער בײנאכט אין טראםװײ. װארפס ןיך אים אין די אויגן ארײן א מענטש, װאס איז ״בענויפגעמישט פון קויםיקן לײם און סיפוס־געלקײט׳. זעם ער א מארש אין גאם, שמידן זיך בו זײנע אױגן בו דעם .גענאםע דזשײק מיטן קװיטשעדיקן קול און בלינדן אױגל׳. הערט ער א רעדע, איז זי פון ״מאר׳ דאװיעץ בארזולא איבערן קבר פון א לאדשן ברודער, װאס זאגם: — ״םען קאן די װעלט נישם איבערמאכן, א כאלעריען׳ טראכט ער װעגן דעם אינטעליגענס, רעדס ער װעגן אים אזוי: -דזנר גןס •#רסןיסאנוןד אינס*?יגזנגכ, ער הןס גװיי יןסקידנע װײיע הענס, װ$ס װילן גישס *רבעםן, דרייס ער םים זײ דןס אייייקע •ינגער״געדריי.״ און קוםס ער פנים אל פנים מיט אונזער נירערשאנט דערשײנש זי פאר אים אין געשטאלט פון א ״זונה״.