Literarishe bleter · 1928-03-16 · 11 (16.3.1928) · p. Seite 222

(202) 11זא ליסןוןריו? ^ווװר :72 װאסער אפער. נישט קײן קױמען און נישם קײן דעק. דעם עולם װערס הײם םון קוקן. ״װאס איז דאסז װןןס איז דןןםז. — איז א געסרעג םון אלע זײסן. א דיװילער מאםרןןם זעגס נאר טיםער ארא■ דאם מאסראםן־קאםל אויםן אגגעגרענסן שסערן און זןןגס שםײכלענדיק: — אן אונםערװאסערשיף... דער לויתן שסעלס זיך אפ. אונסערװאםער-םאםרןןסן קריכן ארויס אויף דער שײן און סארװארםן שםריק ארום א סםוינ אױםן ברעג. א הילצערן בריקל װערם ארויסגערוקס. אײנער פון די אונםערװאסער־םאסראסן קלעסערס אריבער ..ו דער יבשה און בלײבט דןןרטן שםײן אויף דער װאך. און װו־עם־איז נןןר פאראן א םרײ שסיקל װאסער, װערס עם צעכאפט, װי מבה-װאסער, פון די פריװאםע יאכםשיסלעך, םישער־שיסלעך און פאסאר־שיםלעך צום שפאצירן די םירער םון די לעצםע האלםן זיך ןןן מיט אײן םוס ןןן ברעג און רוםן די םארבײגײער: — א שפאציר אויםן ים 25 םראנק די שעהו א משפחה אײרןןפעער זיצם אײן, און דער קאפיסאן, װ$ס איז אלײן קאםירער און שןןפער, נעםס דןןם געלם און קערע׳ װעט אױם זײן שיף. נןןענס צו האלבן םןןג. ארום דעם אלםן פןןרס, װןןם איז לאנג און שםןןל, װי א צונג ארײנגעזעצס אין שטןןס, זע איך שפרודלען דעם םןןנםאן םון אלע 70 לשונות. שפאנישע װײנער גײען פאםעלעכן, בימבלענדיק מיס זײערע גרױםע אויערינגלעך. אראבער און אלזשירער זענען עפעם פארסראכסע אין דער װײםער שםןןם, םים זײערע װײסע פלאכסעס, אין םורבאנען, ןןדער אין רויםע םיליסערישע םיצלעך. ארבעסער אין בלןןע לײװנם־קלײדער און אין װןןלענע. עגיפסישע םוחרים און סערקן מיס סארשםײדיקטע אויגן. דערװײל רײםן זיך ארײן, װי א ראםן־מארש םון צעבונםעװעטע חיות — םרויען. א שפאציר מיםןןג־צײס אויף דער ,קאן ביר׳ און צום ״אלםן סןןרם״ איז, װײזס אויס, ןןנגענומען בײ אלע סארםעלער םרויען, װעלכע םײלן זיך, לױסן אויסזען, אין 4 םינים: 1) םאםעם און סעכטערלעך, 2) פרויען אין טרויער, 3) םײדלעו־ןןנגעשםעלסע אין די גרויםע םאגאזינען און םאבריקן און 4) די נקבות. צום לעצםן םין הןןבן באזונדערס ליב צו װארםן םיס אן אויגל — די םאםרןןםן, װןןם הןןבן נןןר־װןןם םארלןןזס די דעק סון זײער שיף און זײ שפאצירן סײל צו־ניכסער, סײל צו־ שיבור — מערםםנםײלס צו־שיבור, םחםת א ליכסיקע יבשה הןןס זיך דןןך ןןם־ערשס געעםנם אונסער זײער םריט. אלע ראסן שפאצירן גיך, אײלן זיך עפעם, נןןר דער אראב הןןס צײס. א ברײםער זשעםס, אן ערנסםער, םולער. אן אראבישער םין .סשארם פןןביעריד שארם זיך םארבײ דעם אלסן סןןרם םיפ א לאנגזאםען טרים. צװישן דעם ןןרעםען צװישנםעלקישן םןןלק. װןןם דער נײער פןןרט שפײט־אוים צו עסלעכע םןןל אין סןןג. אזוי װי ןןפגעקראצסע חםצים, זעס םען םלאםערן די װײסע פלאכסעס סון די סידיס. אזא אײנעם הןןב איך געםרןןפן מיט םארלײגםע הענס אויף זײן שארף־ארויםגע־ רוקסן בויךו ןןנגעםון איז ער געװען אין א צענדליק ברױנע קלײדער און אין צעריסענע דאםענשיכלעךן םים סעםע בןןרד , און װאנסעס, םיס א םעםן שסערן, םים סעסע נןןז און באקן■ אויםן שײםל הןןס אים געשסעקס א װײסער סורבאן םיט א רויסן בײגל צום שסערן, װי די רײף םון אונזער שכן די דןןזיקע געסעלעך, װערם תיכף אן עולם — מען קוקם. און נאך אײנער און נאך אײנער. װאס איז דא, גזןס אין הימלז װער בילם עס און װער שרײםז אויםגעםישס, הענט און לאפקעס, װאלגערם זיך א בינסל מײדלעך און הינם אויפן רעכסן םארשװיצסן ברוק. א רגע שסײגס איבער דאס בילערײ א רגע — דןןם געשרײ. איך קוק אריבער אקםלעןן א םמאלע־קאפ, זע איך, בוכניעם םיס דער הוילער םויםם אין א צעבײזערסן הונס ארײן. — דו װעסט געבן א שסארג םײן הונטז נאו הןןםסו םאר ס׳םײניקע... און ד קנײפט דעם הונספ םעל, און דער הונם בילם, און א געגנערין אירס, צי א גוסע חברםע גאר, םויסםלם איבער די םעל סון אן אנדערן הונס. — שװארצע הוןו — רוםט זי. — איך א ,הוןיז — הויבם זיך דער סמאלע־קןןפ — נא דיר םאר ם׳םײניקע... לאנג נןןך הןןט די שװארצע געגעבן סאר ס׳איריקע און איר גוסע חברטע האס זי גערוסן: — .הון׳... גרעקן, םארןןקאנער, אראבער, םידיס הןןבן געשםשירעם זײערע װײסע צײן און געלאכם. 111 אײן סריט אבער םון די דןןזיקע געסעלעך ארוים און דו םאלסט ארײן אין א שםענדיקן ױם־טוב םון גלאנץ: די .קאן ביר״, די הויססגאס סון מארסעל. עם קאכס די באװעגונג אין אירע שיפם־געזעלשאסטן, בענק, בערזע, ערשסקלאסיקע האםעלן און קאםעהײזער. די בלוםענםארקויםערקעס אויף די װינקלען־ נאס לערנען זיך אויםן קול די נײעםםע לידלעך סון םאריזער בולװארן. און די האלב־גילדענע ױגנם, װאס הןןם ליב אין אלע גרויםע שםעם דעם סרןןםואר םון די צענסראלע גאסן. םירם דןן אויך סארבײ א דעםילאדע סון םןןדערן־אויסגעפאםסע בעז־ קןןםםיוםען נןןר םײן בליק, װןןם גליסשם דך םון די זוניקע םאר־ שײדנפארביקע שפאצירער איבער די דעקןןרירםע װענס םון די הײזער, גים סלוצים א פארשװים אין א װײסקײס ארײן. װאםער. הארם לעם דער עלעגאנסער .קאן ביר* צים זיך אװעק א װאסער. איך םו א ציסער (כ־בין םודה) — דער יםו אזוי װי אן אויסגעדינסער ניקןןלאיעװםקער סןןלדאס ליגם אין םאמען הארץ סון םארסעל דער ,אלםער פןןרםי און בריט ױך די נאסע בײנער אונסער די שסראלן םון א האלבער םזרח־זון. דער .אלםער פארט״ הןןם שוין אױסגעדינם זײן ,םלוזשבע״. די פאםאזשיר־שיםן און האנדלס־שיפן םארלײגן זײערע אנקערם א פןןר קילןןמעםער װײםער, קעגנאיבער דער קאסעדראלע. ןןבער דער .אלםער פןןרם׳ איז נאך װײס צו זײן אן אינװאליד, דערום קוםען בסדר די םארסעלער און די פרעםדע צו הערן םון אים א נײעם. װאס עס האס נישם צו םון מים האנדל, דוט ןןפ אויף די װאםערן םון .אלסן פןןרט״. ןןם שסײס םאראנקערם די שיף סון אן אמעריקאנער סורן־קלוב. אױםן דעק איז אויסגעשםעלם די גאנצע מאנשאפם אין װײסן. בײם ברעג שסופם זיך ןןן א םןןלק, נײגיריק אנצוקוקן די םיוחסים פון אונזער צײם. נןןר א גרעםערער הםון רײםם די קעפ אין אן אנדער זײם. א םאדנע װאםער־חיה קוםם ןןן םים א געהײם ברוםערײ. איר לאגגער שסןןלערנער גוף שװענקם דך קױם־קױם םון