Literarishe bleter · 1928-03-16 · 11 (16.3.1928) · p. Seite 221

221 לױ?רןרי#ו נלזװ ר ר מס2) וױ״א א י ן מ א ר ס ע יד־ (אדנדדזקן <נן * ם*נ) ערזר װארשאװסקי / פאריז קײן שענםטער*. הןםמו נעהערט, װי גיך זי ה$ס זיך {}•געפסקנט.. — ןןרעװאואר, םזזדאםו כ׳גין ארונטער די דרײ שטןןק אן אפנעקאכסער. אין הארץ בין איך געװען גרײט בו באבאלן 10 שראנק, 12 םראנק, אבי א שטוב םיס א םענססער, פיט א ביכעלע לוםט. ״הןןטעל דע לוקם״ הןןט םיר אויםגעזען באשײדענער. איך בין יאםעלעך ארויף װידער אין א שםיקעדיקן ערשטן שסאק. — גוט םןןרגן, הער; אםשר הןןס איר א ביפער םרײ? דער בעל״בית אויך א שװארצער, גאר געםלעקלט. װי יעקוב אבינום א שעםס, הןןט באסראכט זײן ברעטל םים שליםלען• — אלץ באזעצט. — טוט ער םיר בוװיםן. און םלובים רײםט דך דערלעבן א סיר אײף, א םאנסםא־• שוין, גןץ■ קנאם ןןנגעסון, שםרינגט קאםויער, און הינםער אים— א םײדל םיט אן ןןםן םויל. — שפוציקער גרעקו — שרײט זי. ער אײלס שון די םרעפ, זי נאך א־ם; איך נאך איר. אינטן האב איך זי שוין געשראםן אלײן. ד איז געשטאנען אין ארויסנאנג און געשריען איבער קאױצינער גאס: — שםוביקע בהסד״ םאר 3 םיאגק װילםטו םעי< ״װישל עס זןןל םיך קזןםסן, — הןןב א־ך פיר געזןןגס, — יניכף ופיד נעם איך א ששוב*. און װי באשערט — או־ף דער .גאם םין באשערשקײם* האס א קלײן דינסטםײדל אויםגעםדכט םאר מיר א שטוב פיט א םענםסער, פים א בעט, מיט עלעקשריצישעש—אין 5 ם־אגקאטאג כ׳האנ געדאנקט דער השגחה םאר איר סרײנסיעכער בײ• הילף און האב פיך געװארסן אי ף םײן בעש. צו שלאםן איז אנער געװע איגםעגלעך. די פידקײם אי■ גלײך נעי־ם געװארן םון םײן ג ף אין דרױםן, רבותי, שײנט דןןך עפעס א װארעפקײשו דרויסן ליגט דאך עםעס מאיםעל! מען זאל גײן ןןנקוקן דעם ים, צען םינוטן צו עלף בין איך פיר ארויס או ף דער שטןןש. 11 דןןם געסל םון באשערםקײט, דאס געםל םון די קאפיצינער און דןןס געםל םון קלײנעם הײליקן זשאן זענען געבוירן םון אײן םאטע-מאמע. אלע זענען ןןנגעשטןןפט מיט האםעלעכלעךו און אין די אײנגענג שטײען שוין כםעט אומעסום צו אײן הונט און צו צװײ גלןןצנדיקע מײדעלעך, אויסגעטון אין דער האלב. םון סײל קראסן-םענסםער, נעבן די םאמע אײנגענג, קוקן ארױם װי םון דער ףםיםה — גרויסע שװארצע אויגן און פנימער םון שסארק אומגעדולדיקע װײבער. װןןם איז זײער אומגעדולד אזוי גרויםז אויף װעםען װארטן זײז לןןזט זיך א פארטיע מארןןקאנער זעלנער אין די געסעלעך ארײן, אזױ םאנצט קאפויער םון איטלעכן הןןטעל דןןם םרויען׳סןןרל, אײנע םון דאנען און אײנע םון דאן, נןןר בײדע פיט א געםילםולער שפראך: — סײערינקע, אביסעלע פארגעניגןז די .טײערינקע״ סארשםײען גארנישט ןןפצושאצן דעם װערט סון אזא אײדעלן לשון און זײ שסופן גרןןב ןן• םון זיך די נאקעטע סרויען־הענס. םאכט זיך, א הונס גיס פלוצים א ביל אין אײנס םון 1 דער ערשטער געדאנק, װאס באםאלט דעם רײזנדער פון ב־סער קלאם נןןך א ליל־שמורים־נאכס, איז — א קאפעלע שלאף, א האטעל. דער האטעל דארף נישט זײן דוקא בלויז מיט־ פלוש־מעבל און כלע בא• קװעמלעכקײםן. ס׳איז גענוג א רײן בעט. אזוי האב איך מיך תיכף. װען איך האב זיך נאר געפונען אויף מאר• סעלער גאסן, גענוםען צו שסודירן די םארמארנע שילד• לעך םון האסעלן. א שילדל אזא אויף בול• װאר גאריבאלדי םיט אותיות סון פשוט גןןלד, און דערבײ א שײנער פארסיער האבן מיך נישם צוגעצויגן, םחמת ם־איז געװען לײכם צו דער• קענען. אז הינטער זײ ליגן באהאלטן פלושענע ששיבער םיט הײםע װאגעם. עברים ושםחות גײען אױף די שפ ץ־םינגער, וכדוםה; דרום בין איך גיכער ארײן אין די שםאלע געסעלעך, פון װאנען ס׳האט זיך צו פיר דער• טראנן א װײטער ריח פון פאםעראנצן און םין רויען קרויט. םאלק איז דןןרטן אומנעלאםן פארהאװעם א םך םער, װי אויםן ברײסן בולװאר. דאם קאפוצינער געסל האט םיר באלד געװיזן, װאס איך ברױך. א הילצערן קעםטל מיס א פאפירענער אויםשריםם: .הא• טעל םין שסילן שלאםער. שסובן םון 5 םראנק אן ביז — םאר םיםלםעםיקע רײזנדע*. כ׳האב א לאך געסון צו זיך אלײן. דאם איז עם דאך אדורכצושלאםן א פאר שעה אין םניחה — דאס באדארף איך ראך און םים דער װאליזע, װאס איז פיר פלוצים םארגעקוםען גרינגער אויף א םערסל םוד, בין איך האםערדיק ארויםנעקוםען אין א שםיקנדיקן ערשסן שםאק. די באלעבאסטע אלײן האס םיך אויפגענוםען: — איר זוכס א ציםערז איר זענט אלײן? א קלײן חדרל, פונקט, װאס איר זוכס. און םיט א ליכס אין האנס האט זי םיך האלב עלף םאר• מיסאגס באגלײט צװײ שטאק העכער און אויםגעשלאסן א סיר. — קוקט אן, ס׳װעס קאסטן 5 םדאגק. — האס זי םיר געגאנט. — איך קוק, קוק — כ׳זע גארנישט. — דא את א שטוב, םאדאםז — האב איך א סרענ גע• נעבן אץ חשד, םחםח די םאדאם האס פיר אויסגעװיזן צו זײן נישש נײם רעכשן םאדששאנד. — װאם-זשע װילט איר? אויף שלאשן דארםט איר נישט קײן םענםסער. געםעלט מיר די פעשה. ״אויף שלאםן דארף איך נישט ויזו וןװןוווק