Literarishe bleter · 1928-03-16 · 11 (16.3.1928) · p. Seite 220

(202) 11 זא ליסורןריןן גלעסער י ל 220 ד ד־ז• ל־1 ײ װ י ה / נױ־יארה *■*ניג? די .ליםזנר*ריעע גלעסמר״ בעפײניקטער יאקיססק — דורך איםטבראדװײ פארשאטענע ױרטעס — אין שנײען סון הארלעם. דורך אלע שליאכן—צום װײטםטן םראקס גוריקז פון אלע נצחונות גום שנײ פון עלנט גוריקו אלע, אלע, אלע װערן פארטריבן בוריקז זינג מײן הארץ דאס אלסםאדישע ליד גוריק: אדיע, אדיע.- דער שטארקער איז נאך אלץ דער מאכטהאבער, און דער מאכטהאבער איז נאך אלץ א רשע, און דער אמת איז נאך אלץ בײם געשלןןגענעם, און נישט בײם קריװדער, בײם שלעגער; און גערעכם איז נאך אלץ דער, װאס הינטערן שלאס, און נישט די האנט, װאם קלאפט מים די שליסלען. — אזוי װי געװען, אזוי װי עם װןןלט גןןרנישט געשען סון אײביק. ^רנזער ק־יעבן אין די גאםן אונזער לעבן — אין די גאםן, אין די הײזער — אונזער טויטו אינם אויפגעשרײ םון םאסן אוגזער שםובגעזאנג םארגײם. מאסן ברעכן זיך אויף ראגן, גלײכן זיך אויף םקװערן אויסו סוט שוין קײנער מער נישט זאגן קײן האלא גו אונזער הויז. נישט מען ברעכט בײ אונז די פענסטער, נישט מען רײםט בײ אונז דעם דאך. אײן פארבײגעלויף א קלענםטער ברענגט געםרײםלענדיקן קראך. רוק ארוים דײן קןןפ פון שוידער, עפן אױף די שטײפע בײן, און געבײם די קײס פון נדר: אײביק זײן מיט זיך אלײן. אונזער לעבן — אויף די גאסן, אין די הײזער — אונזער טויט, אינם אויסגעשרײ סון מאםן אונזער שטובגעזאנג פארגײט. אלטמאדיש דאס אלטמאדישע פון דער װעלס: רארד. געפאנגנשאפט, הינריכטונג, פארראט און אפזאג. פארראט פונם נאנטסםן, ןןפזאג פינם געליבטססן, מיסן רוקן אװעקגעדרײט, מיט גאל אויף די ליפן. סיט נאדלען־שװארצאפלען — שטײס דער נעכםיקער ברודער. — אזוי װי געװען. אזױ װי עס װאלם גארנישס געשען פון אײביק. און דער שטארקער איז נאך אלץ דער מאכסהאבער, און דער סאכטהאבער איז נאך אלץ א רשע, און דער אמת איז נאך אלץ בײם פארראטענעם. אין נישט בײם פאררעםער, אין גערעכם איז נאך אלץ דער געפײניקטער, אין נישט דער פײניקער. — אזוי װי געװען, אזוי װי עם װןןלט גארנישט געשען פון אײביק. אלסםאדישע רײד ביז צום איבל, אלםמןןדיש געזאנג ביז צו סארשעמט װ^רן. — חרפה. חרפה. און װאם נאךז חרפה, חרפה צו עםענען אויף ניו־יארקער גאםן די אויגן אין דערזען זיך אונטער א װאך פון שומרים, א געפירםן צוריק צום אלטן, צום קאלםן, אלטמןןדישן אײביקן לאנד סון שנײ םארש. מארש. מארש. פארבײ ליכטיקע שויבן. פארבײ װארעסע בעטן, זןןל נישס קײנער באגלײטן. זאל קײנער נישט םרײסםן, און די חאנט םונם ליבסטן זאל נידערן און םאלן, אין פארשלאגענע װינקלען, אין שטיםער און בלינדער פחדנות, אין נישט קומען אנטקעגן. מארש. מארש. םארש. אין גראבן לײװנט—דןןם לײב, אין אײזערנע קלעצלעך—די םיס, א טריקענער לאגל אויף די אקסלען. שליאכן פארזינקענע — דורך םינפטע עװענױ. געפרןןרענע לענע — צװישן ברעגן פון האדםןןן,