Literarishe bleter · 1928-03-16 · 11 (16.3.1928) · p. Seite 219

219 ליסזראו ישז נל ןס ע ר (202) 11 זא דאס איז גאנץ שײן געװען. ןןבער יעסענין האט שטיל געשעפטשעט: אלע האבן ליב עבעס שרעקלעכס בי זען. איבע־ ריקנס, איך האב ליב דעם צירק, און אירז ער ה§ס נישם געמאכס דעם אײנדרוק פון א םארװײנםן. נאר גיכער פון אזעלכן. װןןס סימולירט פרײלעכקײט, בכדי נישט בו געברעכן די שטימינג םון דער געזעלשאפט, אין װעל־ כער ער געפינט זיך, — װי אימגלויביקע מענטשן, װאם באזיכן א קירכע און װארטן אוםגעדולדיק, ס־זןןל זיך ענדיקן די תםלה, װןןס האט נישט פאר זײ קײן באדײטונג און װערט אפגעריכט סאר א סרעמדן ג^ם. נ־צ־יאריקער שרײבער ־ ױביל־*ײ פון ז. סעגאלאװיטש אין בוזאמענהאנג מיטן 25־יןןריקן שרײבער־יובילײ םון ז. סעגאלןןװיטש. װאס םאלט־אויס אין חודש מערץ םון הײנטיקן יאר. האט זיך געגרינדעט בײ דער םארװאלסונג פון םארײן סון ײדישע ליטעראטן און זשורנאליססן אין װארשע א ספע■ ציעלער ױבילײ־קןןמיטעם. אין דעם דאזיקן קאמיטעט גײען ארײן םארשטײער: םון ײדישן ליטעראטן און זשונאליסטן־ פארײן, םון ײדישן פען־קלוב — װארשעװער אפטײלונג, און װארשעװער זשורנאליסטן־סינדיקאט סעקציע. דער קןןמיסעט הןןט די טעג ןןפגעהאלטן א זיצונג און באשלאםן אײנבוארדענען. אין צוזאמענהאנג מיטן יובילײ, 3 גרוי• םע סעגאלאװיטש־ןןװנטן אין ליטעראטן־םארײן. די ןןװנטן װעלן װערן אײנגעארדנט פון שבת, זונסןןג ןןװנט ביז מןןנטאג, דעם 24—26־סן םערץ. דער ערשטער ןןװגט װעט זײן אויסגעפולט םיט באגרי• סונגען און אפשאבונגען פון ז. סעגאלןןװיטשעס באדײטונג פאר דער ײדישער ליסעראטור. דעם גװײטן ןןװנט — װעלן אוים־ פולן חברים שריפטשטעלער, זײ װעלן לעזן און רעציטירן זײ־ ערע אײגענע װערק, אין דעם דריטן אװנט װעט דער יובילאר געבן דורך רעציטאציעם און דעקלאמאציעס פון זײנע אײגענע שאםונגען א רעטראםפעקסיװן איבערבליק איבער זײן גאנצער 25־יןןריקער דיכטערישער טעטיקײט. אין די בײדע לעצטע אװנטן װעלן זיך אויך באטײליקן ארטיסטן און זינגער. שלין צײט צר באבײען דאס אבאנאמענט אויף דעם צװייטן קװארסל (אפריל־יוני) ,יד^יטערארישע בד־יעטער״ 1 מיטן נוםער 13 װערט סארענדיקט דער ערש־ טער קװארטל (יאנואר־םערץ). פארלאג נ. קלעצקין י. אואםןןשו אויף זײטיקע װעגז ם־ייז 4.50 גללדן פרדעס: ס2 ו>1״16ס)י1 ס*ס31זס/ג\ 'יו>ו1סץ8. לעבעדיקן אין דער װעלט און דעם רחמנות צו אלעםען. איצטער טאקע הןןט מען ערשט דערםילט, װי עס זענען איבעריק קוםיקאװ מים זײן גיסארע, דונקאן םיט איר טאנץ, די לאנגװײליקײם םון די שטעט, און פון דעם אלעם, װןןס ריננלם ארום דעם גלענצנדן, באגאבטן רוסישן דיכסער. יעסענין איז געװען שטארק אומעטיק, ער הןזס געצערטלס דונקאן, געקלאפט איר איבער די פלײצעם און שפילנדיק זיך אזױ, הןןם ער פלוצים א זאג געטון: ״קומט, לאמיר גײן דזרט, װו ס׳זענען דןן מענסשך. ם־איז באשלאסן געװןןרן צו גײן אין לונא-פארק, די מיר האבן נאר ןןנגעהויבן דך גרײטן צום א־ויסגײן, האט דונקאן גענומען די מענער צערטלעך צו קושן, .די רוסן זענען גוטעי, —האט זי גערירט געזאגט. יעסענין הןןט דאן געשפילט א גראבע סצענע פון אײםערזוכס, ער האט איר געקלאפס איבער די פלײצעס און נעשריגן: ,זאלסס קײן פרעמדע נישט קושןז״ מיר הןןם זיך געדאכט, אז ער הןןס עם נאר געטון לפנים םאר די םרעמדע, אנװעזנדע מענער, די אויסערגעװײנלעכע פראכט םון לונאפארק האט אנ־ רעגנדיק געװירקט אויף יעםענינען. ער האט געלאכט, געלןןסן םון אײן ארט צום צװײטן, זיך צוגעקוקט, װי די ארעמע םענטשעלעך אמוזירן דך און באמיען זיך ארײנצוסרעםן מיט א באל אינם םויל םון אן אומגעהײער גרויסן םאװלענעם מענטש, װןןס איז געשטאנען אין גןןרטן. ער האט זיך צוגעקוקט, מיט װןןס םאר אן עקשנות די מענטשן פירן־אויס זײערע שפילן, װי גײסטלןןז זײ װײלן זיך. ער האט אבסערװירט אלץ, װןןס ם׳איז םןןרגעקומען אין דעם פילדערנדיקן גארטן םיט זײנע אומצײליקע לאמפן. די םוזיק איז ז־$ געװען אויך א ביליקע, צוגעפאםט םאר דיקע, איבערגעזעטיקטע מענטשן. יעסענינס אײלן זיך צו באקוקן די אלע םארװײלונגען און שפילערײען פון פארק איז געװען עטװאס פארדעכטיק און ער האט אויף םיר געמאכט דעם אײנדרוק פון א מענטש. װאס װיל אלץ זען אויפאמאל, בכדי עס שנעל צו קאנען םארגעסן. פלוצים בלײבט ער שטײן םאר א קײלעכדיקן קיאסק, אין װעלכן ס־האט זיך עפעם געדרײט א רויטע, זשומענדיקע זאך, און אומערװארטעט גיט ער םיך האםטיק א פרעג: — האלט איר, אז עמעץ דארף םײן דיכטונג הןןבן, און בכלל די קונסט, — ד. ה. די דיכסונגז די פראגע איז געװען פונקט אויפן ארט. דער לונאפארק לעבט לוםטיק ןןן שילערן... יעסענין אבער װארט נישט אויף קײן ענטםער םון מיר, און לײגס־פאר: קומט טרינקען חײןז אויף דער גרויסער רעסטאראן־טעראסע. זיצנדיק ענג צװישן לוסטיקע מענטשן, איז ער װידער צעשטרײס און טרויעריק געװארן. דער װײן געפעלס אים נישט ער א־ז זויער און שמעקט םיט פארברענטע פעדערן. ״באשטעלט םראנצויזישן, רויטן װײןױ אבער אויך דעם רויםן טרינקט ער נישט גערן, און װי ם׳האט אין אים דערקענס, האט ער געטרינקען נןןר צוליב ןןנשטענדיקײט. ער הןןט זיך פלוצים אויפגעשטעלס און א דרײ מינוט צײם געשטאנען םארקוקס ערגעץ. דארט הויך אין דער לוםט אויפן הינטערגרונד איז א םרוי געגאנגען אויף אן ןןנגעצויגענעם שטריק. זי איז בא■ לויכטן געװןןרן דורך בענגאלישע םײערן, װןזס הןןבן זיך גע־ לאשן אין רױך־װןןלקנס און זיך געשפיגלם אינם טײך אונסער איר.