Literarishe bleter · 1928-03-09 · 10 (9.3.1928) · p. Seite 195

195 ליסורארייז נל*םער (201) 10 זא משד־ז לייב ד־זאלפערז ■ >} ו ס ר ע ס ז■ װיינפער/ניו־י$רק נוזדוי די ,ייסבוןריסז בייסיר׳ ער הזןט םיך געסרעגט, גי איך הןב עפעס נ״ זיך, איך הזןב אים געגעבן עסלעכע יאסירלעך. — װײנפעלעך גראמט זיך מים באשײנפערלעך-האט ער זיך בעװיבלס איבער מײן נאמען. און איבערלײענענדיק עםלע• כע םערזן, ה$ס ער א קוק נעסון אויף םיר מיס װעלםישער װילדקײט: — מ־ט אזא פנים װילס איר װערן א דיכטערז איך הןןב זיך דערםילט אן אײסגעפאטשטער םון זײן װילדער באמערקונג, און געװןןלט עפעם זןןגן, ןןבער איך הןןב גןןרנישט געזןןגט, און בי הןןב איך בוגענומען די פארפירלעך בי נישס, געדענק איך נישם, ןןבער איך געדענק, אז איך הןןב נןןכדעס ארוםגעשפאנט לאנג איבער די רױשיקע גאסן םון נױ• יןןרק, בײ יעדן שפיגלדיקן שוי־םענםסער הןןב איך זיך ןןיגע• שסעלט קוקן אויף םײן פנים. — מילא, לידער קען איך נןןך ןןנשרײבן אנדערע, ןןבער, װו נעמם םען אן אנדער יניםז א שטיקל בײט נןןכרעם הןןב איך אויםגעמיטן יענעם רעססןןראן. האלפערנס רגיחה איז מיר נןןכגעגאנגען פון הינטן. װי א]בלאנקענדיק םעםער אין דער האנט סון אן איבערפאלער. ןןבער ענדלך הןןב איך םארט נישט אויסגעהאלטן און אין אײן נאכמיםןןג בין איך ארײן אהין. — העלא, װײניער—הזןט ער סיך דער ערשטער באגריסס מיט א סרײנטלעכן טןןן.יאון ױנקט, װי ער הןןט באבװעקס ןןי• בוװאשן םון זיך די זינד, װןןם ער איז באגאנגען קעגן םיר. הןןט ער םיך געבעטן זיבן לעבן אים און זיך םרײלעך בע• פלאולם: — עם איז זײער גום, װןןס איר הןןט ןןפגעשניטן דעם .לעך׳ םון אײער נןןםען... װײנפער איז שוין גןןר עפעם אנ• דערש... בו װײניער קןןן מען שוין קײן נארישן גראם נישט בויאסן... פון א װײניערן קאן מען שוין עיעס דערװארטן... איך הןןב געקוקט אויף זײנע אויגן, װאס זענען דןןם מאל געװען אזוי קינדיש-םילד און זיך געסרעגס, װעלכער האליערן איז דער עכטער,—דער איבסיקער, בי יענערז איך האב אים דערמןןנט ןןן דער ״חכמה׳ װעגן םײן ינים. — א, נארישקײטןו — האס ער זיך גוטמוםיק בעלאכמ און מיך געבעטן טרינקען מיט אים קאװע: ,אדם איז געװען א מאן, א נקבה חוה און א דיכסער דיכטעס בײ א גלעזל קאװע*, הןןט ער ןןנגעהויבן איםירןןװיזירן הויך אויםן קול און וױ ער װןןלס אינגאנבן װעלן ןןיװ׳שן דעם שלעכטן אײנדרוק, װןןם ער הןןט געמאכט אויף םיר בײ דער ערשסער באגעגעניש. הןןט ער נןןכאםןןל ןןנגעהױבן רעדן װעגן םײן ינים: — איר װײםםז אײער ינים געםעלם מיר גראדע, עס דערמןןנט םיר ןןן יאן, דעם גןןט םון די װעלדער, און בע• שםײכלענדיק זיך מיט זײנע בװײ ברײטע, זינלעכע ליין, הןןס ער בוגעלײגט: — װי אזױ חןןב איך דןןס יריער גישי געזעןז א. איבט זענען זײנע הןןר שוין אונסערטעניק דעס,קאם, ןןבער װי לאנג בוריק איז עס געװען, אז דןןם הארט• םטע בערשסל הןןט זײ נישט געקאנט אנידער• לײגןז װי די בע■ בױגענע דרןןט• לעך זענען זײ געשטאנען אויף זײן קןןי. און שװארץ זענען זײ געװען. בלױז דןן און דןןרט ה?)ס זיך אײנע געזילבערט. װען איך הןןב זיך מיט אים באקאנט אין 1914, זענען זײ• נע באקן געװען םולע. א רויסלע■ כע פארב הןןט זיך אין זײ גע■ םיניעם. און בלויז זײנע בװײ גרויסע, בלויע אויגן, װאם אמןןל זענען זײ װעלפיש־װילד און אםאל קינדיש-םילד, זענען די זעלבע װי אםןןל. א, די אױגן זײנעז יעדעס םאל. װען איך באגעגן זײ, דערסןנס זיך פיר די רביחה. פיס װעלכער זײ זענען מיך באפאלן בײ אונזער ערשטער באקאנסשאסס. עם איז געװען ןןנהױב װינםער 1914. איך בין געזעםן אין א רעםטןןראן אויף איסט-ברןןדװײ בײ א טישל. װי אזוי עס איז געשען, װןןם איך בין גרןןד געזעםן םיט אים אײנער אלײן בײ א סישל, געדענק איך נישט. איך געדענק נןןר, װי די גרויסע עלעקטרישע לןןםין הןןבן זיך געשןןםנט אין דעם געדיכסן םיגארןטן־דױך, װןןם הןןט זיך געהויבן םון אלע סישלעך. און ױנקט וױ די לןןמין, הןןט זיך אויך זײן ינים געשןםנס אין רויך, ער איז געזעםן און לײדנשאססלעך גערויכערם אײן םיגארעט נןןכן אנדערן. ילובלינג הןןס ער א קער געסון זײן קןן■ בו םיר: — איר זענם א דיכטערז איך בין געבליבן בעםישט םוןדין סראגע און אשטאמל געסון, אז איך שרײב לידער. _•* י 5%'1י י,;׳ד פ. י. ״ ו י ו ו וין (פויסןוןי-סדפם) איבט זענען זײ דאר און אױסגעבויגן.