Literarishe bleter · 1928-03-02 · 9 (2.3.1928) · p. Seite 171

171 ליםעראריעע בלעםער (200) 9 זא ל י ד ע ר מיין ג1רל?־1אה ראטהזזפף / װארשע ס׳הזןס פיר םײן גורל געזןןגט: .ביזט סרײ׳ — און הןןט םיך םארלןןזס. הןןב איך געװןןלט גײן םרײ םײן װעג, הןןס םיך דאם לעבן ארוםגענוםען םיט חשך, װי א היםל, װןןס די זון הןןט זיך סון אים שוין ןןםגעטון, הןןט עס םיך באשסיגן םיט א תהו ובוהו, װי א װעלט, װןןס גאט הןןט זיך םון איר שוין ןןפגעקערט. אין ס׳איז םײן לעבן געװןןרן א תסיםה־קאםער, פיט א שםאל, צעפיצלס קראטן-םענסטער, נןןר ןןן א װעכסער: נישטא, װו צו אנטלויםן... כ׳זע א װעג א לאננן, װאם האט אײף יײן ײקן׳ םײן םזל אװעקגעטראנן. און סרוקן, םיד איז שוין דער װעג, צעטרעטן, טויט ליגט ער םאר פיר און קען םיך שוין נישט נעםען, םײן םזל צו דעריאגן. אזוי זיץ איך אין לעבן, װאס איז א היםל אן א זון, א װעלס — ןןן א גןןט, א תסיסה — ןןן א װעכטער, װאס איז אן םזל, ןןן א װענ — און כ׳װארט אויף די סרײהײט, װןןס םײן גורל האט םיר צוגערויבט... די הו־יהערדיקע װערבע ראזע גוממאן / בערלין די הויקערדיקע װערבע םוז םון װעפען זײן םארשןןלסן אלײן צו םלעקן םיט איר קאלםן דעם קלןןרן גאגג םון געםאן; און װײסער — היטן זיך די צערטלעך״םןןרזיכסיקע סלאבע ברעגן צו טונקעלן די גרין אין זילבער אויסגעגלעטע װעגן סון שסרײכלענדיקע פליטן... עם לײגט ױך ברײט די לויםערקײט םון םןןג און לעהנט זיך װײך ןןן דורכויכפיקן שפיגל, און װאםער-שיקסעלעך םיט ליטװיש־גרויע אויגן שװיםען אויםגעצויגן — אים נישט צו װיגן. אויף דײן נשמדה װעד־ין דיכטער אנפל־ייען קאדי מאלאדאװםקי / װארשע אויף דײן נשםה װעלן דיכטער זןנםליען, װי קראען, און צעטראגן דיך אויף זילבן אץ אױף גיאםען, דיך און דײן געבוירערין, דײן פאמען, און אויף העלקײט םון דײן פנים אנשרײבן מיט סולע אותױת א נןןםען. איך קען פיר סארשסעלן: איך בין א קרא׳ געקוםען רוען אויף דײן הארצן אויף דײנע לויכסנדיקע נײנצן יאר, װאם שלאגן םון דער ערד ארויס, װי נײנצן קװאלן זעטיקן און םרישן פײנע דרײהונדערט און צװןןנציק יאר. צו דײן גוף, װןןם איז געםאלן הילכיק, אז אלע הערצער האבן ןןנגעהויבן הויך צו שלאנן, קוםען דינהויטיקע קינדער נאך פדײד םון לעבן, און םרוים םון שטארבן. און םײלנװײז, םיט נןןזלעכער צעעפנטע װי םרילינגדיקע בליטן, דערשפעקן פריש—בלוס און װײם ארוס, און װאקסנדיק װי גראזן, פאלן צו צו דײנע נײנצן קװאלן. מאן און װײב טריבקען טײ רחל ה• קןןרן / פשעמישל אס איז דןןס זשוםענדיקע סאכןןװארנליד אין שטילן בין השפשות: אויף ראזא־בלאםן פארצעלאן אן אױסגעםאלסער חלום םון אן אויםגעבענקסן לאנד, טיף׳בלןןע פײגל אויף א בליענדיקן קארשנצװײג, א קלײן, קאקעסיש קעפל סון א גײשא, ויט פערלםוטערישטערן דורכגעשםיזט די נאכט םון טונקעלע הןןר. די װארעפקײט איז, װי דןןס לאשטשען םון א װײםער קאץ, ארום דעם האלז, דעם םנים און די הענמ. די שסילקײס טרויםס איר טרויעריקסטע מעשה: אםןןל איז געװען... און צװײ פןןר אויגן םעססן אויס די לעגג פון םערציק יןןרן מיט קורצע, שארםע װירעס פון די קנײסשן און בלײבן שטײן בײ װינטערדיקע שװעלן סון דעם הײנטיקן םארנאכם. און צװײ םןןר הענט, װןןס קענען נארנישס נעבן, און װילן נארנישט נעםען, שסרעקן זיך םארשעםטע, לײדיקע צום בלאיבאםאלםן, דינעם פןןרצעלאן, און טרןןגן צו צו ןןפגענארטע, שםײכלענדיקע ליפן, דעם זוםערדיקן ארןןםאס סון װײטן פ;רח.