Literarishe bleter · 1928-03-02 · 9 (2.3.1928) · p. Seite 172

(200) 9 זא ליסערןרױן נלוסזר 172 אויף םײן סאסנס שטילע געסלעך הןןב איך אי*ט נישט קײנעס. חוץ ליבע סטעזשקעלעך און װעגן, בארג און װאלד... זוך איך נןןר מײן ע ב ר דןןרס, איך זוך אים און באװײן אים. און—,יזבור!'... זינגט םיר נןך אן אומזעבאר געשסאלס... אונזער הו־יז און אונזער מארק יוםף הירמאן / װארשע פון אינםער די הילבערנע טרעפ פין אונזער פאראבלםן הױז בים טרויעריק און לײדיק דער מארק זיך אםער— שסײען דארט ײדן סיט ביץ און מיט פארביקע בענדער באהןןנגען פאר רויט און געלן געװאנט, און ביען אוים דארע פארחושכטע הענס װי בלםען סון א קלײנעם פארלןןזטן בית-עולם אויף א ברײס בהרחבהדיק פעלד. דאס הויז פון מײן הײם איז םין לאנג שוין םארןןבלם און װיסס. נאר די סיר, װןןס געבליבן איז ןזםן נאך םיר סון ארוים, רוםט מיך בריק. בו דער טונקלקײט בריק, בי דער הײס. קום איך בריק אין די נעכט פון מײן חלום בוגײן און זע: די טיר שטײט אפן ביז איבם, װי געװען, נאר די שויבן אין ראם זענען אלע געפלאבט, און די סינםטערניש הענגט אויף די װענט, װי געקוילעסע קעלבער אויף העק. װיל איך רוםן: ״םאמע״!—װי א קינד רופט אין שרעק םון דער נאכט. .מאםעו״ גײט םײן מוםער ארויס— איז זי װײס, אין גאנבן שוין װײס... און דןןס פנים אירם—ױנג און פארהןןנגען מיס טױל, לײגס זי איר האנט אויף מײן קןןפ אזוי רויק און פרעגט: ,קענסט נישס שלןןםן אין די נעכטז״ זאג איך: ,מאמע! .ם׳איז מײן קאפ אויף א שטריק ןןנגעהאנגען און הענגט און כ׳קען נישט בענעמען די הענטױ שרײט זי: ,שװײגד און םארשװינדם פאר־ן בליק םון מײן בעס... םון אונטער די הילבערנע טרעפ פון אונזער םארןןבלטן הויז ביט טרויעריק און לײדיק דער מארק זיך אסער — שטײען דארט ײדן םיס ביץ און םיט םארביקע בענדער באהןןנגען סאר רויס און געלן געװאנט און ביען אוים דארע םארחשכטע הענט, װי בלםען פון אקלײנעם פארלןזטן בית׳עולם אויף א ברײט בהרחבהדיק םעלד. פוז ערגעץ ביז ערגעץ ז• װײנפער / נױ׳יןןרה די זעלבע אומענדלעכקײט גרײכן םיר אלע. און ביסערט א קני אױף די װעגן. נו מאלעו... סון ערגעץ ביז ערגעץ םון םירער געסירטע, און בװישן די ערגעבן—שיילבײג קןןלירסע. א שפאן, און דער ערגעץ װערט נענםער און נענטער, דןןך שמײכלט דער בארג סון דער זון א םארבלענדטער. א טאג מיט א נאכס, און עס װערט שוין א נעכטן, אויף מארגן װעל איך זיך א טײבעלע שעכטען. געברןןטענע סויבן אין מויל זיך בעגײען, א בלעזל אין לוםם הערט נישט אויף זיך בו דרײען. א בלעזל, א גרעזל, א הינטל, א וױנטל, א ברעקל, א סלעקל. א שםראלנדיק יינסל. א ליכט און א ליכט און א חושך אינמיטןז דער םירער. װאם םירט, װעט באשירמען. באהיטן• ער האט א פאר אויגן, װאס װאכן און קוקן װעט ער נישט דערלאזען די װעלף אונז פארבוקן. בװײ װאלקנס. בװײ םײגל און בװײ עראפלאנען. א הינבו, אהערבו,-םון װאנען ביז װאנעןז םון ערגעץ ביז ערגעץ. װי מיר אויף די װענן. ביז ערגעץ װעט ערגעבן טרעםן אנטקעגן. אויף מײן טאטנס געסלעןד... אברהס זאה / װארשע אויף מײן טאטנם אלסע געסלעך הןןב איך איבט נישט קײנעם, די הײזלעך װערן טונקעלער םון יאר <ו יאר, ם׳בלאנדזשען דןןרט ארום מיט טלית-זעק גרײז־גרויע זקנים — די <עבסע, לעבטע שןןטנס פון מײן טאטנם דור... אויף םײן סאטנס קלײנע געסלעך רוט א םרה־שחורה, עם בײטן זיך די גײערם אויםן קרומען ברוק; אין בית־מדרש זענען אנדערע עולה בו דער תורה — אלץ נײע פנימער און סרעםדע אױםן קוק. ם׳זענען מײנע ,חדר־םרײנט״ בעשפרײט װו איבער יסען: װער ם׳איז א שרײםעלע אין נױ־יןןרקם טרײב־םאשין, װער ס׳איז ,אונסערבינדער״ װו םון ,רעװןןלוביע־סלאמען״ און װער םאריןןגט סון גורל איז װער װײם װוהין...