Literarishe bleter · 1928-03-02 · 9 (2.3.1928) · p. Seite 170

(200) 9 זא ליטוו!ווױז נל?6 ןר 170 — װאם איז זײדעז — מיר זענען געקוםען מלע זײן אברהמלען—ה$ט שלום אנגענומען ם׳אײניקל פאר די אקסלען—כ׳װיל די באבעשי זאל רויק קומען צו קבר ישראל. — און גרישע, זײדעשי — האט שײגדל נישס געװוםס, װאם מ׳הײבט אן טון—ער װעט דאך האבן גו מיר טענותז — און אז די באבעשי װעט הןןבן טענות צו דיר, ארט דיך נישטז — ר׳ שלום, ר׳ שלום — האט מען גערוםן םון בװײטן צימער—זײם םנדק: שײנדל איז געבליבן שטײן א בעטומלטע, נישש געװוסט, בי זי זאל װײנען. זי האט אנגעשפיצט די אויערן. סיאיז גע־ װארן אזוי שטיל, אז מען האט געקענט בײלן יערן קלאם םון איר הארץ. און אז א שפיציק קינדיש געשרײ הןןט מיט אמאל דורכגעריסן די שטילקײט, איז זי, .װי אן אונטערגעשןןםענע. צוגעפאלן מיטן קאפ צו דער װאנט. ס־הויז איז םול געװארן מיט געשרײען און פון די געשר״ען האט זיך ארויםגעשײלט דעם זײדנס קול, העכער און העכער, װי א געזאנג: — בדמיך חײו בדמיך חײז קאאפעראטיװ .ביכער׳ זל• װארשע נאלעװקי *2 דןר לןבעדיקןר - 100 םענות *ו *םעריקע -2 טײלן 7.60 י. י. זיננןד — נ״-רזסלאנד —,6 ם. װױנרײך בילדןר םון דןר ײד. ליטערןוםור־גןשיבטן —.12 *. םדאנם — א.ין שאםן םון רער קירך —.6 ד׳ר ח. א. קראסנאםעלםקי — דאם אובערגןלןבטע 4.60 םילאלןןנישע שריםםן םין ײד. װים. אינםטיםום—2 באנד -.20 ם. נאריר -- טןשהלעך םים וו ם*ר*ל 6.40 ב. נדאזםאן - םארםונקלט נאלד 7.50 פשה טײםש — םזור 20 יאד —.7 אי• בזובעל — די נןשובטן םון םײן טויבנשלאק 50 3 שלום-עלובם״בוך --46 אםטאן םינקלער— דער װס■ 1-2 ור*ם8ן) —.12 ב. קעלערםאן — 9 נאװעםבןר (צװײטע אייםלאנע) —.6 װ םאדנעדים — נײןר דור 8.50 דער חבר 50 7 ד,אל קעין - רןתאלוזניאנעדן —.10 י. לעשבינםק - 25 יא־ ידישן ןםלנראציע 70 2 אױד• — ר#ט#ן פין * הונט —.5 םר*ם. ם. שניאורסאן — װענ צו סענםש 4.50 , . — םןנטש גןז. —.1 םעשיות װןנן םןנדןלן —5. םןנרןלן־םורןס —.5 ש. םאליאקאװ — שבתי בבי;היםםארישןר ראםאן) 6.50 ח. ל. םלינעלטפן - הןלדן - . -.6 נ. •ל*בןר — ם*ל*םב* (ר*םפן) 9.50 ם ק*נ#ן - נןשיבטע םון דער גריבישןר ליטעראטור 7.50 שלםה םײםונם אויט*בי*נד#םין 2—1 — 13 נ. קאדםןלעם - געשיבםן פון דןר ײדישןר לוםןרפםוד 50 10 ד*םןן ר*ל#ן - זשאן קריםטאף 1-10 - .45 ד. . ןװערם—װ*ם*יד (ר*ם*ן) און 2 בןנדער יןדער ב. צו —.7 ה. שןנקןװוםש-*אן.װ*ל#די#װםקו 1 ב#נד -6 קװ# װ#די■ 6 בןנדער יעדער ב#נד *ו 3.50 ו. םןםטעל-ס#לד#טן און ם#י#*ן.ל.ירןר - .5 י. ם. שםײנבערנ — און שםורןם םון דןר *ײם 8.75 םון ■ןבײואר כװ *קס#בןר 4.50 , דער װענ םין םײן 70 2 ז• םענ#ל#װיטש — *נם#ש■ 5.60 . - לידער םון נןבםן 4.80 ב. ןםעלבוים - אויםן שװןל;ר#ם#ן) 8.40 א• אװערםשןנק* — # נןלןבטער נ#ך * שטורם 4.90 ססעםןן *װײג - דערװ#כוננ 4.20 ר#םןן ר#ל#ן — ד#ם לןבן םון םיקל #נדזשןל* 90 4 ד• נ#לםו#רםי — ל#י*ליםןס זדר#םן) 3.50 ביקשטיין א. — נןנעראל הןדשןלםאן (ר#ם#ן) 7.20 ה. הײשןריק — דורך םײןד אין בלים 4.50 ביכהןנדלער-ביבלי#םעקן - ר#ב#■. 13.196 .0 .א ,ק ס2 וז(*)ם(143 3)<ו78*ז8^\,'*ז6ו1סץ8, סאניע האט זיך געסראגן אויף א םריער. גרישע האט זי אפילו נישט געפרוװט אײנצונעמען, געװוםט, אז עס א־־ז נאך אלעמען. פאר די עלטערנם הויז האט םאניע זיך מיט אמאל אפגעשטעלט, ארויפגעלײגט דעם קאפ אויפן מאנס אקסל און זיך *עהעשעט: — מאמע, םא—מע! — גרישע האם זי צוגעטוליעט צו זיך, געבליבן שטײן מיס איר אין(מיטן גאם, געװארט סןןניע זאל אביםל זיך ארןןפװײ־ גען פון הארץ. זי האט א הויב געטון די םארגאסענע אויגן צום פאן: — גרישע, טײערער, כ׳בעט דיך, װי נאר דו װעסט ארײנקומען. זאלםסו צוגײן צו דער מאמע און איר צוזאגן, אז דו װעסט מלע זײן ס׳קינד. — כחעל צוזאגן אבי בארויק זיך — האט גרישע איר אויםגעוױשט די אויגן, זיך נישט געלאזט קושן אין די הענט. זײ זענען ארײן אין הויז. די מוטער איז שוין געלעגן אן אפגעהױבענע, זין, טעכ־ סער, שנורן, אײדעמס. זענען געזעסן אין די װינקלען, אויסגע־ רעכנט דער טױטערם שבחים. דער פאטער, א געבויגענער, א גרויער, איז אנסקעגן געגאנגען סאניען מיט גרישן, א קוק געטון אויף דער טאכטער, אויפן אײדעם און פון דער זײט געװארפן װערטער, װי ער װאלט זיך גערײצט: — אז נישט אויף שמחות, זעען םיר זיך כאטש אויף לװיות. סאניעם נאז האט זיך אויסגעצויגן, װײס געװארן. די מראה פון פנים האט זיך ערגעץ באהאלטן. זי האט אונסער־ געהויבן א האנט און זיך א װאקל געסון. גרישע האט זי קוים דערכאפט. געשריען: — זי חלשט: אביםל װאסערו אין דעם טומל, װאם איז געװארן ארום םאניען, האט זיך איר פאטער ארויסגעשארט פון שטוב. דער קאפ פארריסן, דער מאנםל מיט צעפלויגענע פאלעס, צעקנעפלט, װי ער װ$לט געגאנגען צו א דבר־מצוה. צװײ ײדן מיט אויפגעהויבע־ נע פלײצעס. די קעפ צװישן די אקסלען, זענען אים נאכגעגאנגען. די לײדיקע גאס איז פול געװען מיט סדיט, כאסש מער װי דרײ ײדן איז נישט געװען צו זען. דער רעגן האט גע- פאסשט די פנימער, געריסן די בערד, געצונדן פלעמלעך אין די אױגן. — כ װאלט נישט געװאלט שטארבן אין אזא נאכט-הןןט אײן ײד, א קלענערער, אײנגערוימט דעם העכערן. — דעם טויטן איז אװדאי אלץ אײנס -האט דער העכע־ רער זיך ארײנגעשמײכלט אין דער בזךד. — מען זאגט, זי האס קײן גאל נישט געהאם, שלומס װײב. — א װויל מענטש געװען—ה$ט דער העכערער שטילער געזאגם—און דװקא זי הןןט געדארםט הןןבן אזא טאכסער. — שולדיק זןןגס מען איז איר מאן, א סאציאליסס. — גײ װײם זײ, די סאציאליסטן... אפאל אזא פאדשוין, װןןס האט די קינדער נישט געװאלס מלע זײן, האס אינגאנצן איבערגעריםן מיט די ײדן. הײנס איז א סארקערסע װעלט. זײ, די סאציאליסטן, רעדן ײדיש און מישן זיך דװקא איןקהלישע זאכן... — איז טאקע ערגער—הןןט דער קלענערער ארויפגעקוקט צום העכערן—יענע לײט האבן אינגאנצן קײן מגע־ומשא נישט געהאש מיט ײדן. די םןןציאליסטן אבער װילן אלץ מיטן װןןרצל אויסרײםן, ס׳גאנצע ביסל ײדישקײס עוקר מן השורש זײן! שלום האט אנגעקלאפם בײ דער טןןכטער, שײנדל הןןט דערזען די ײדן און זיך איבערגעשראקן: