Literarishe bleter · 1928-03-02 · 9 (2.3.1928) · p. Seite 169

169 ליסװ *ויוו 1י?ו (ו (0ס2) 9 זא ט י י ס ׳ ר ע ד ל ד ר וערזיײ(( זי ר םפןצ-ןל ■#רן ױגיל״ינוםןר / נ י ו * י א ר ק אװעקגעסאלן. שײנדל קומט אהער, װעם בלײבן מיטן קינד און מיר װעלן אריבערגײן. טו זיך ןן, גיכער. — אז מען רופם שוין א ו נ ז און אין מיטן נאכט, װער װײםט, װןןס ס׳איז געשען-הזןט סןןניע א כאפ געטון די הענט בום ארומגעשוירעגעם קאפ האר, און סיפנים הןןט זיך בײ איר םארקריםס, װי נאך אן ארויסגעשלעפטן גןןן. — אז די מאמע הןןם בײ זיך געפועלם נןןך בען װןןכן ברוגז צו שיקן נןןך אונז. איז דןןרט עפעס נישס גלאסיק. און שולדיק, גרישע. זענען מיר. די מאמע הןןט זיך געבעטן, מ׳זןןל ײדישן ם קינד, איר נישט פארקירצן ם־לעבן, האםסו זיך דװקא אײנגעשפארט, אז נישט... — כ׳םרעג דיך, — איז נרישע שוין געשטאנען א האלב• ןןנגעטוענער — װןןס םאר א פנים װןןלט איך געהאט אין דער פארטײ, װען כ׳לאז אבהרמלען מלע זײןז װאם מײנםסו בין איךז א היםןןקריטז דו װײסט, אז כ׳בין א מענטש מיס פרינ• ציפן, טןן װןןס רעדסטוז — װײםסו כןןטש, אז צײט אברהמל איז געבוירן געװןןרן, גײט דער טאסע נישם דאװנעןז — האט סןןניע א צי געטון ס׳לויזע נאכט־העמד, אפגעדעקט א בלוטיק ברוסט־װןןרצעלע מים שויםיקע טרןןפנם םילך — סון חרפה זיצט ער אין שטובז ער הןןט אױך פרינציפןז בײ דיר איז מלע זײן אן אבערגלויבן, און בײ טאטע-מאםע איז עס ס׳גאנצע לעבןז — װילסטו זןןגן, אז די אלטע לײט זענען גערעכסז — הןןבן די ברעמען זיך א שטעל געטון אויף גרישעס ןןנגעצוי• גענעם שסערן. — כ׳הןןב מורא אז יןן—הןןט סןןניע געװיקלט די זײדע• נע זןןקן װי בײגל. שײנדל, סיןניעם א ברודערן־טאכטער סון א יןןר םערצן, הןןט בײם ארײנקומען געװןןלט ארויםציען אויםן םארװײנםן פנים א שמײבל. דער שמײכל הןןט זיך איר נישט אײנגעגעבן און ם׳לענגלעכע פנים הןןט זיך בלויז צעקרימס. — װען, װןןם, שוין לאנג. װןןם רעדסטו נישטז — הןןבן $ן א שיעור שאלות זיך געפלןןנטערט בײ םאניען אין האלז, נישט געקענס קוםען צום װןןרט, און ס׳םנים איז געװןןרן אײן שטאפל—װןןם באהאלםטו םון מיר, זןןגו — םון לעצטע װןןך ןןן איז די באבעשי אין בעט—הןןט ס׳מײדל זיך געשטיקט םיט טרערן — הײנט פארנאכס איז זי אװעקגעםאלן. געהאט צװײ דןןקטוירים... — נוז — איצט איז זי םארבײ, מוםע—הןןט שײנדל זיך צעװײנט. — מען זןןגט םיר נישט דעם אמת, גרישע—הןןט סןןניע םארגעםן די פארטײ די פרינציפן, געםילט, אז זי דארף קלןןגן, אײנרײסן װעלטן. זי האט א שלעפ געטון דעם מאן, װןןס הןןס אנגעזןןגס שײנדלען, װי נןןך זיך צו באגײן מיםן קינד, און איז ארוים םים אים אױף דער גאס. טריבע לאםםערנע םלעםלעך האבן זיך געטיקם אין נאםן אססאלט, געדיכטער געםאכט ארום זיך דןןס םינססערניש. א װינם הןןם יעדע װײלע א שפריץ געטון מים שטעכיקן רעגן, םיםגעבראכס םון ערגעץ־װו סארשטיקםע קולות, זײ םארשסעקט אין אן אסענער טיר, װןןם הןןם שטום געגלאנצט, װי א בלינ• דע קעל. י א 9 א ט ש ו די ערשםע הןןס זיך אױסגעכאפס ^םןןניע, געמײנט, איר יונגעלע װײגס. זי הןןט זיך א כאפ געסון סאר דער ןןנגעקװןןלענער ברוםט און זיך איבערגעבויגן איבערן קינדם בעסל. דןןם ברעקל, װןןס איז נןןך נישט אלט געװען קײן דרײ חדשים, איז רויק געשלןןםן. די לי• פעלעך, אױםגעםןןקטע װי א קארש, הןןבן געזויגן די לוסט און ם׳פנימל הןןט געלויכסן םון תענוג. דןןם טעלעםןןן־גלעקל האט געריםן שטיקער, זיך צעשןןטן אין דער פינםטערניש פון דער נאכס. װןןס אמןןל םיט מער רוגזה, דאכס זיך, נישס געקלונגען, נןןר געבילט װי א צערײצט, הײזעריק הינםל. סןןניע הןןס א טןןרקע נעטון דעם מאן: — גרישע, •שלןןפםטז — האז— האט גרישע נישט געקענט עםעגען םון שלןןף די אױגן — כ׳שלאף נישס. — װער קען דןןם בײנאכס אזוי קלינגעןז א םארשלןןםענער איז גרישע ארןןפ םון בעט, געצויגן די צױברײטע פאדזשאמעם, װןןם זענען געסאלן איבער די םיס און ער הןןס געהאם סענות צו דער װעלט: — אםילו בײנאכט לןןזם מען נישט אײנליגן. ער הןןס געםאפט אין דער םינםטער, זיך א קלאפ גע• טון אין שילדבײן און מיס רציחה צוגעלײגם ם׳טרײבל צום אויער: — װער איזז ־ י¥• — יןן. — איז ם׳קול בײ אים געװארן װײכער. — װער װעט ןןבער בלײבן םיטן קינדז — שײנדלז — גוט. װי זי קוםס, גײען םיר גלײך ארוים. — װןןס איז, גרישעז װער רעדסז — איז סןןניע שוין געשטאנען אין נאכם־העםד נעבן מאן— די מאםעז הענג נישט אויףז װןןם הןןססו אויםגעהןןנגעןז — הןןט זי ארױםגעריםן דעם טעלעםןןן פון גרישעם האנט, געבליבן שטײן א םארלוירענע און נישט געװוםט װןןם צו טון םיטן אפאראט. — װןןס איז דןן םאראן צו רעדן,—הןס גרישע זיך גע■ פרוװט םארענטסערן — די םאםע איז נישט םיט אלעםען, איז י• 1 1 | ■ 1? 1 (סקוליסיר)