Literarishe bleter · 1928-02-17 · 7 (17.2.1928) · p. Seite 135

135 ליוןרןרי** *לןװ ר 7 זא — מעסיען — רוםט זי פלחילינג אוים... — װאס איזז קלײנען סיר האבן זיך דאן געסונען אויף די גליטשיקע אץ גלאנביקע װעגן פון .רוא דע בולאן׳. דער פלאץ איז זײער באלויכטן געװען: פון א גרויסארטיקן רעסטאראן איז די ליכט געגאנגען... — װןס איזז — פרעג איך. און זי ביט אוים א םיםל און באװײזס ■־רז אן ״אײגלי פון דעם זאק האט געפלאצט. דער זײדענער זאק איז צעריסן... — איך מוז האבן א פערטל טוץ זאקן. — גוטו מארגן װעסטו האבן זאקן... — נײןז הײנט... — איצט איז דאך שוין שפעט, שוין נאך צװעלף. — אויף מאנטמארט זענען אפן די געשעפטן א גאנצע נאכט... — גוט, גוס... אויםנעהערט װעגן דעם רעדן, געשװומען איבערן װאלד, װו אויטאמןןבילן זענען אסשר מער געװען. װי בוימער. אוי• טאמאבילן מיט באלויכטענע לאמטערנעס, אויגן, װאס קוקן םרײלעך ארײן אין אלע װינקעלעך םון װאלד... מיר םארן צוריק. אויף ״פלאס לא קןנקארד*. שרײט זי אויס צום שאפער: — לינקסו אויף מןןנסמארט... איך האב פארשטאנען... די זאקן. אין צען מינוט ארום בין איך געשסאנען םיט איר אין א גרױסן װעש־געשעפט און זי האט זיך אויסגעקליבן זײדענע זאקן... זןןל זײן... אבער םײן לאגע איז געװען אביםל א קאמישע: אין דעם דאזיקן געשעפט. װעלכער איז אפן א גאנצע נאכט, בין איך נישס געװען דער אײנציקער קונד״ עם זענען געװען נאך א זיבן, צי אכט מענער, אלע מיס פרײלינס, װעלכע זענען געקומען קויםן זײדענע זןקן... איך בין געװען דער אכטער צי דער נײנסער םרײער און מיר האט זיך אויסגעדוכס, אז די םארקויםערין שמײכלט מיט שפאס פון מיר און םון די איבעריקע מענער. אפגעפסרט. װען םיר זענען געסארן צוריק, האט זי זיך נישט אויפ• געהערט צו םרײען םיטן קלײנעם פעקעלע, געדריקט עס צום הארצן. און איךז װו בין איךז איך האב געאײפערט צו די זןקז• געקימען צו מיר אין האסעל. אונסן אין םאיע: — איך בין םיד, —זןןגט זי, און איך זע, זי האט פאר• געםן װעגן די זאקן, זי האט אלץ פארגעסן, דער בליק אן אנדערער, דער שמײכל אן אנדערער, סארבענקט. ציריקגעצויגן םון דער םריערדיקער גײציקער מײדל.יזי איז איצט שוין גע• װען מער מיט דער נאכט. װי מיטן טאג... א געליבטע, מײנע צי יענעמס, ןןבער בלויז א געליבטע. — איך בין מיד, טראג מיך ארויף אויף די טרעפ... קיק איד יי אן• — איך קאן נישס גײן און איך װעל נישט גײן. אזוי װי זי װןןלס קלענער געװארן. עפעס פון א קינד, װאס איז באליבט בײ טאטע-מאמע, עפעס םון א םרוי, אן אויםנעבענקסע נאך צערטלעכקײטן. איך הןןב זי גענומען אויף די הענט... לײכט... עם שפרײזט זיך, טרים נאך טריט אויף דעם װײכן טרעפ־דיװאן. האפנונג אינגאנצן םארלאשן. װײל דאס מײדל הןט אויף מיר א קוק געגעבן מיט מיטגעםיל: — דו װילםט עם שטארקז — װאם הײסט, װי גאט איז דיר ליב... — עם גײט... און זי האט מיך גענומען םארן האנט, דורכגעפירט א שטיק װעג צום טישל, װו אירע באקאנטע זענען געזעסן. זי הןןט גענומען איר רעדיקול, זיך אפגעזעגנט און זיך איבערגע• װינקען מיס אירע באקאנטע... װאס װינקט זיז דןןס װײס איך נישם, נןןר רױם בין איך נעװןןרן, דןןם האב איך גוט געםילט... ...זי הןןט געפאקט א פרײער. םיר םןןרן איבער אלעקסאנרער דעם דריטנס בריק. םון אלע זײטן גײט א םארשםיקטער גערויש פון בײנאכטיקן פאריז. א װײטע אץ נןןענטע םײםערײ פון אויטאמןןבילן... די לופם איז פול מימ קלאנגען, מיט עכאס םון קלאנגען. דער אײפל• טורעם איז באלויכטן סון קאפ ביז די םיס. א משונהדיקער ריז, פינםלט מיט םויזנטער עלעקטרישע אויגן. די באלויכטענע נאכט איז מיר דא פרעמד, און די, װאם זיצט דןן לעם מיר איז אזא ױנגע, מיט אזא שםאלינק פיגורל, מיט קינדערשער גוםםקײט אץ די אויגן... םען דארף ארויסרופן שםימונג, זי זאל מיר אויך םרעםד נישט זײן, כאסש איך הןןב זיך געיאנט נןןך איר. איך טראכם םיט אירןןניע צו זיך אלײן: מיט א ז א בא• דארף םען הןןבן שטימונגז און זי, װןןס שװײגט זיז זי זוכט אויך שטיםונגז אין מײנע הענט ליגס איר קלײן הענטל, אזוי קלײן, איך םיל די בײנדלעך םון די סינגער, די דןןזיקע םינגער רעדן םון צארטקײט, פון אומשולדיקײם, דאס קןןן א םארהארטעװעסן סענטשן אױך מאכן אביםל םע;טיםענטאל. איך שװײג, װען דער אויטןןםןןביל גליטשט זיך אן רויש, זי שװײגט מיט... און דןןם ערגערס נישט. עס טראכט זיך דערבײ אז זי איז נאך א שטיקל מענטש, זי קןןן שװײגן... םיטאפןןל טוליעט זי זיך נעענטער צו סיר און רעדט ארוים: . — איך םוז... איך מוז הןןבן צװײ הונדערט סראנק. שװער איז םיר געװןןרן. איך הןןב דןןך םריער געװוסם, כאסש איך הןןב סון דעם נישט געטראכט, איך הןןב םריער געװוסס, אז אזא באגעגעניש איז םארבונדן מיט געלט, אבער איצט האב איך נישם געװןןלט, נישט געסןןרט הערן םון דעם. װען דער אױםןןמאביל װןןלט אזוי האסטיק נישט געלןןםן, איך װןןלס באשטיםם ארויסגעשפרונגען. איך שפרינג נישט און זי װארט אויף אן ענסםער: — גוט, װעסט הןןבן צװײ הונדערס םראנק. — םערםי! איצט הןןס זי גענוםען פלאפלען ןןן א םוף. גערערס פון איר קינדהײט, זי הןןט זיך אמןןל שיער נישס דערטרונקען, מען האט זי קוים ןןפגעראסעװעט... א שוידערן מים װעפען װןןלט איו דא איצט געםןןרןז זי הןןס גערעדט װעגן אירע חברים, ױעגן די םןןלערם דערצײלס. זי פןןזירם שעהנװײז, זי פאזירט אין אוםהײםלעכע אסעליעס און די קנצנים צןןלן נישם קײן געלס. אײדער זי באקומט ארוים עטלעכע םראנק, פײניקט זי זיך גענוג ןןן. יעדע רגע םארגעםט זי, אז איך בין אביסל צעקריגט מיס דער םראנצױזישער שפראך, באלד כאפס זי זיך און גײט ארינער אױף דײםש. איך בין איר דערםאר אין הארצן דאנקבאר...